กุหลาบ...ในมือเสือ

เงาความจริง

บรรยากาศภายในห้อง 512 ของคอนโด The Nest ยามนี้เงียบสงัดจนน่าใจหาย ความเงียบที่ไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่คนทั้งคู่หลังจากกลับมาจากการเผชิญหน้าชั่วคราวที่สนามฟุตบอล เสือทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟารับแขก ร่างหนาจมดิ่งลงกับความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกไปถึงกระดูก เขาถอดหมวกกันน็อกวางไว้บนโต๊ะกระจก เสียงกระทบกันของมันดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ ก่อนจะแหงนหน้ามองเพดานห้องด้วยความรู้สึกสับสน

เขามองไปยังโรสที่ยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ แสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามสาดเข้ามาตกกระทบเสี้ยวหน้าหวานของเธอ มือเล็ก ๆ ของเธอจับขอบหน้าต่างแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่แววตาที่ว่างเปล่านั้นทำให้เสือเจ็บปวดมากกว่าการเห็นน้ำตาเสียอีก

"โรส..." เสือเรียกชื่อเธอเบา ๆ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ "อย่าคิดมากไปเลยนะ ครีมเขาฉลาด... เขาเอาตัวรอดได้ และเขาเลือกเองที่จะทำแบบนั้น"

โรสหันกลับมา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนที่พลุ่งพล่าน "โรสไม่ได้กลัวครีมจะเอาตัวไม่รอดค่ะ... แต่โรสกลัวสิ่งที่จะตามมา ถ้าครีมทำแบบนี้แล้วพี่มินท์จะยิ่งแค้นหนักขึ้นเมื่อเขารู้ว่าถูกปั่นหัว แล้วเราล่ะคะพี่เสือ? เราจะยังซ่อนความจริงเรื่องของเราได้อีกนานแค่ไหน? ในเมื่อตอนนี้ความลับมันไม่ได้อยู่แค่กับเราสองคน แต่มันกำลังกลายเป็นเกมของคนอื่นไปแล้ว"

คำพูดของโรสเหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม เสือลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเธอ เขาโอบกอดร่างบางไว้จากด้านหลัง สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาในกายเธอได้ชัดเจน กลิ่นหอมจาง ๆ ของกุหลาบที่เคยทำให้เขารู้สึกปลอดภัย บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนลางบอกเหตุของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดเข้าใส่

"ถ้ามันต้องเปิดเผย พี่ก็พร้อมจะเผชิญหน้า" เสือพูดเสียงหนักแน่น เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากัน มือหนาประคองใบหน้าสวยไว้ "พี่เบื่อที่จะต้องหลบซ่อน หรือต้องใช้กุญแจห้องเพื่อเข้ามาหาเธอแบบนี้แล้วนะ โรส... ความรู้สึกที่พี่มีให้เธอ มันไม่ใช่เรื่องผิด และพี่ไม่อยากให้มันต้องถูกจำกัดอยู่แค่ในห้องแคบ ๆ ห้องนี้อีกต่อไป"

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ เสียงโทรศัพท์ของเสือก็ดังขึ้นกะทันหันในความเงียบ เสียงริงโทนที่เขาตั้งไว้สำหรับสายด่วนเพียงสายเดียว... สายจากมินท์

เสือชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เขาสบตากับโรสที่แสดงท่าทีตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะตัดสินใจกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย

"มินท์..."

"กูอยู่ที่หน้าคอนโดมึง" เสียงของมินท์ปลายสายเย็นเฉียบและนิ่งสนิทจนน่าขนลุก "ลงมาพบกูที่ลานจอดรถเดี๋ยวนี้ ถ้ามึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่ หรือถ้ามึงไม่กล้า... ก็เตรียมตัวรับผลที่ตามมาได้เลย กูไม่ได้มาเพื่อคุยดี ๆ อีกต่อไปแล้ว"

สายถูกตัดไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เสือได้พูดอะไรต่อ

"ใครคะ? พี่มินท์เหรอ?" โรสถามอย่างตื่นตระหนก เธอคว้าแขนเสือไว้แน่น

"เขาอยู่ที่ลานจอดรถ..." เสือสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาเป็นปกติ "โรสอยู่ที่นี่นะ อย่าออกมาเด็ดขาด พี่จะลงไปจบทุกอย่างเอง เรื่องนี้มันเริ่มที่พี่ พี่ต้องเป็นคนปิดมัน"

"ไม่! โรสไม่ให้พี่ไปคนเดียว!" โรสคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงบีบจากมือน้อย ๆ นั้นแสดงถึงความแน่วแน่ "เราไปพร้อมกัน ถ้ามันต้องจบ ก็ต้องจบพร้อมกัน ไม่ใช่พี่ต้องไปรับผิดชอบอะไรคนเดียว ความสัมพันธ์ของเรา เราก็สร้างมาด้วยกัน ถ้าเขาจะแค้น ก็ต้องแค้นเราสองคน"

เสือมองตาโรสที่แน่วแน่ แม้ใจจะอยากปกป้องเธอแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้โรสไม่ใช่แค่เด็กที่เขาต้องดูแล แต่เธอคือคนรักที่พร้อมจะเคียงข้างเขาในทุกสมรภูมิ

ทั้งคู่เดินลงมาที่ลานจอดรถใต้คอนโดด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไปจากเดิม ความมืดสลัวของลานจอดรถถูกตัดด้วยแสงไฟหน้าจากรถของมินท์ที่ส่องสว่างกระทบกับร่างของมินท์ที่ยืนพิงรถอยู่ มือหนึ่งของเขาถือบุหรี่ที่ควันจางหายไปในอากาศ ส่วนครีม... ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความกังวลลึก ๆ

มินท์โยนบุหรี่ทิ้งลงพื้นแล้วขยี้ด้วยปลายเท้า เขาจ้องมองเสือและโรสที่เดินจูงมือกันลงมาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของเขากลายเป็นเครื่องหมายของการปะทะครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาถึง

"ในที่สุดก็กล้าลงมาสินะ" มินท์พูดเสียงเย็น "กูอุตส่าห์ให้เวลามึงสองคนสนุกกันมาตั้งนาน... วันนี้กูคิดว่ามันน่าจะถึงเวลาที่พวกมึงสองคนต้องชดใช้ความซื่อสัตย์ที่มึงมีให้กันแล้ว มึงคิดเหรอว่าการที่มึงแอบใช้รถ ใช้ห้อง และใช้ความสัมพันธ์ลับ ๆ นี้ มันจะไม่มีวันถูกเปิดเผย?"

เสือปล่อยมือจากโรสเบา ๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับเพื่อนเก่า "ถ้ามึงจะโกรธ ก็ลงที่กูคนเดียว อย่าไปดึงโรสมาเกี่ยว"

"มึงนี่มันเห็นแก่ตัวเหมือนเดิมเลยนะเสือ" มินท์ก้าวเข้ามาหาเสือ ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศร้อนระอุขึ้นอีกเท่าตัว "มึงแย่งทุกอย่างไปจากกู ทั้งมิตรภาพ และความรู้สึกดี ๆ ที่กูมีให้โรส... มึงคิดว่ากูจะยอมปล่อยให้มึงมีความสุขบนความพินาศของกูเหรอ?"

โรสก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน "พี่มินท์คะ! มันไม่ใช่แบบนั้น... พี่เสือเขาไม่ได้ตั้งใจจะแย่งอะไรพี่ไป พี่มินท์ต่างหากที่ผลักไสทุกคนออกไปเองจากการกระทำของพี่!"

มินท์หัวเราะลั่นในลำคอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความมุ่งร้าย "งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ดี... ในเมื่อพวกมึงสองคนอยากจะปกป้องกันและกันนัก กูจะทำให้พวกมึงเห็นว่า ความรักที่สร้างขึ้นบนความโกหกและทรยศเพื่อน มันจะจบลงอย่างไร"

ครีมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองมินท์ด้วยสายตาที่เตือนสติ "พี่มินท์... พอเถอะ อย่าทำให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้เลย"

"เงียบไปเลยครีม!" มินท์ตวาดกลับโดยไม่หันไปมอง "มึงก็เป็นอีกคนที่ปั่นหัวกู... วันนี้กูไม่ได้มาเพื่อขอร้อง แต่กูมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่กูควรจะได้"

ความเงียบเข้าปกคลุมลานจอดรถอีกครั้ง แสงไฟสลัวสาดส่องลงบนใบหน้าของคนทั้งสี่ ความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาความสัมพันธ์กำลังถูกกระชากออกมาอย่างโหดร้าย รอยร้าวระหว่างเสือและมินท์ไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก แต่มันคือความเชื่อใจที่พังทลายลงอย่างไม่มีวันซ่อมแซมได้

เสือรู้ดีว่าคืนนี้เขาต้องตัดสินใจ ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อโรส... คนที่เขาพร้อมจะแลกด้วยทุกอย่าง แม้จะต้องเผชิญกับพายุแห่งความแค้นที่มินท์เตรียมมาทำลายล้างความสัมพันธ์ของพวกเขาจนไม่เหลือชิ้นดีก็ตาม

ศึกครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และภายในความมืดมิดของลานจอดรถแห่งนี้ ความจริงที่โหดร้ายที่สุดกำลังจะถูกเปิดเผย เพื่อให้พวกเขาทุกคนได้รู้ว่า เมื่อความเชื่อใจถูกทำลายลง สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความเจ็บปวดที่ไม่มีใครหนีพ้น