กุหลาบ...ในมือเสือ

เริ่มภาระกิจ

เสียงเครื่องจักรก่อสร้างในไซต์งานยังคงดังระงม แต่ภายในหัวของ มินท์ กลับมีแต่เสียงความเงียบที่น่าอึดอัด เธอเดินวนไปวนมาหน้าตู้คอนเทนเนอร์พักคนงาน ในมือถือโทรศัพท์มือถือที่โชว์หน้าจอแชทกับ เสือ ค้างไว้

"ไอ้เสือ มึงส่งรูปมายันกูหน่อยดิว่ามึงจีบน้องเขาจริง"

เสียงของมินท์ดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนแผงคอนโซลรถของเสือ ท่ามกลางเสียงลมพัดแรงในไซต์งานที่ปลายสาย เสือกำลังขับรถมุ่งหน้ากลับจากไซต์งานในช่วงวันหยุดสั้นๆ โดยมีมินท์ที่คอยเช็กเรตติ้งผลงาน "พ่อสื่อ" ของเขาแทบทุกชั่วโมง

"กูบอกว่าจะช่วย ก็คือช่วย มึงจะเอาอะไรอีก" เสือตอบเสียงเรียบ มือหนาบังคับพวงมาลัยด้วยความชำนาญ แววตาคมกริบมองถนนเบื้องหน้าอย่างใช้ความคิด

"กูอยากเห็นความคืบหน้าไง มึงบอกมึงเอาขนมไปให้ แล้วน้องเขาว่าไงบ้าง? ยิ้มไหม? หรือด่ามึงกลับ? มึงถ่ายรูปตอนอยู่กับน้องเขามาให้กูดูบ้างดิ กูจะได้มีกำลังใจดัดเหล็กต่อ"

เสือถอนหายใจยาว พลางนึกถึงใบหน้าตื่นๆ ของโรสตอนที่เขายื่นถุงขนมให้เมื่อเช้า

"เออ เดี๋ยวจัดการให้ แค่นี้นะ" เขาตัดสายทิ้งทันทีด้วยความรำคาญ

สำหรับเสือ แผนการจีบสาวให้เพื่อนมันคือภารกิจน่าเบื่อที่เขาอยากทำให้จบๆ ไปเพื่อตัดปัญหาความวุ่นวาย แต่ในเมื่อรับปากมินท์ไปแล้ว เพื่อให้เพื่อน "สงบปากสงบคำ" ได้นานที่สุด เขาจึงต้องสวมบทบาทนักล่าที่แกล้งจีบกุหลาบสาวคนนี้ให้สมบทบาท... อย่างน้อยก็ในตอนที่มีหลักฐานส่งกลับไปให้มินท์ดู

ณ บริเวณลานจอดรถคอนโด The Nest

โรสพึ่งกลับมาถึงคอนโดในเวลาโพล้เพล้ เธอถือถุงเอกสารพะรุงพะรังพร้อมกับถุงกับข้าวสองสามถุง ขณะที่กำลังพยายามจะปิดประตูรถด้วยเท้า เธอก็รู้สึกถึงแรงดึงถุงในมือไปจากด้านหลัง

"อุ๊ย! พี่เสือ!"

โรสสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันไปเจอร่างสูงที่สวมชุดช็อปสีกรมท่าที่ดูสมบุกสมบัน เสือไม่ได้พูดอะไร เขาคว้าถุงกับข้าวจากมือเธอไปถือไว้เองทั้งหมด ก่อนจะยืนพิงรถข้างๆ แล้วจ้องหน้าเธอ

"ทำไมวันนี้กลับช้า" เสือถาม น้ำเสียงไม่ได้มีความอ่อนโยน แต่กลับมีความ 'คุกคาม' บางอย่างที่ทำให้โรสทำตัวไม่ถูก

"ก็... มีซ้อมหลีดนิดหน่อยค่ะ พี่ถามทำไม?"

เสือไม่ได้ตอบ แต่เขากลับยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ยืนเฉยๆ"

"คะ?"

แชะ!

เสือกดถ่ายรูปโรสในจังหวะที่เธอกำลังทำหน้าเหลอหลา โดยที่เขาจงใจยื่นใบหน้าของตัวเองเข้าไปในเฟรมภาพด้วยเพียงครึ่งเสี้ยว แต่ดูเหมือนคนสองคนที่สนิทกันเกินกว่าปกติ

"พี่ทำอะไรน่ะ! เอามาดูเดี๋ยวนี้นะ" โรสพยายามจะแย่งโทรศัพท์ แต่คนตัวสูงกว่ากลับชูมันขึ้นเหนือหัว

"ส่งรายงานให้มินท์" เขาตอบสั้นๆ "มันอยากรู้ว่ามึงยังสบายดีไหม"

"จะรายงานก็ส่วนรายงานสิคะ ไม่เห็นต้องถ่ายแบบนี้เลย... แล้วนี่จะถือถุงให้ไปถึงไหน เอาคืนมาค่ะ"

เสือไม่คืน เขาเริ่มเดินนำไปยังลิฟต์ด้วยฝีเท้าที่มั่นคง โรสต้องรีบก้าวเท้าตามเขาไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

ภายในลิฟต์ที่แคบสนิท เสือเลือกที่จะยืนประชิดติดกับโรสมากกว่าทุกครั้ง จนเธอได้ยินเสียงลมหายใจของเขา

"พี่เสือ... ถอยออกไปหน่อยก็ได้มั้งคะ ลิฟต์ไม่ได้แคบขนาดนั้น" โรสเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะเพราะท่าทาง 'นักล่า' ที่เขากำลังแสดงอยู่

เสือปรายตามองคนตัวเล็กข้างๆ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเฉยเมยเป็นความเจ้าเล่ห์จางๆ ที่เธอยังไม่เคยเห็น "ทำไม? กลัวเหรอ?"

"ใครกลัว! แค่อึดอัด"

"อึดอัดก็ทนเอา เพราะมินท์มันสั่งให้ฉันดูแลเธอให้ 'ใกล้ชิด' ที่สุด" เสือแกล้งเน้นคำว่าใกล้ชิด พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้จนไหล่ของเขาชนกับไหล่ของเธอ

เขารู้ดีว่าเขากำลัง "แกล้งจีบ" เพื่อประชดมินท์ และเพื่อตัดความรำคาญที่เพื่อนคอยจิกเรียก แต่ทำไม... ยิ่งเขาแกล้งเข้าใกล้ ยิ่งเขาแกล้งทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอนั้น ความรู้สึกบางอย่างในใจเขามันกลับไม่ใช่เรื่องแกล้งเลยสักนิด

เมื่อถึงชั้น 5 เสือเดินไปส่งเธอถึงหน้าห้อง 512 เขาไม่เพียงแต่ส่งถุงคืนให้ แต่กลับยื่นมือไปค้ำขอบประตูห้องเอาไว้ บีบให้โรสต้องยืนจมอยู่ในอ้อมแขนกลายๆ ของเขา

"พี่จะทำอะไรคะ..." โรสถามเสียงสั่น แววตามั่นใจของกุหลาบสาวในวันแรกเริ่มหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ปิดไม่มิด

"ขนมที่ให้ไปวันก่อน อร่อยไหม?"

"ก็... ก็อร่อยค่ะ รสที่ชอบพอดี"

"มินท์มันตั้งใจเลือกมาก" เสือโกหกคำโตด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่เขาเป็นคนเลือกเอง "มันอยากให้เธอรู้ว่ามันจำได้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ"

"งั้นเหรอคะ... ฝากขอบคุณพี่มินท์ด้วยแล้วกัน" โรสก้มหน้าหลบสายตา

เสือจ้องมองยอดศีรษะของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในหัว เขาเป็นคนรับปากเพื่อน แต่เขากำลังใช้ชื่อเพื่อนเพื่อเข้าหาเธอในแบบที่ตัวเขาเองต้องการ

"โรส..." เสือเรียกชื่อเธอด้วยโทนเสียงที่นุ่มนวลขึ้นจนเจ้าของชื่อต้องเงยหน้าขึ้นมอง

"คะ?"

"วันเสาร์นี้... ไปกินข้าวกันนะ"

โรสอึ้งไป "พี่มินท์ฝากมาชวนเหรอคะ?"

เสือเงียบไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น "มินท์มันอยากให้ฉันไปดูว่าเธอชอบกินอะไร จะได้สั่งมาให้ถูกใจ... ไปกับฉัน ไม่ได้ไปกับมัน อย่าถามมาก"

พูดจบ เสือก็ผละออกแล้วเดินเข้าห้อง 508 ของตัวเองไปทันที ทิ้งให้โรสยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพร้อมถุงกับข้าวในมือ ความรู้สึกในหัวของเธอตอนนี้เหมือนพายุที่ตีกันมั่วไปหมด

'พี่มินท์ฝากมาชวน... แต่พี่เสือเป็นคนพูด พี่เสือเป็นคนพาไป?'

ภายในห้อง 508 เสือทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปที่เพิ่งถ่ายคู่กับโรสในลิฟต์ เขากดส่งรูปนั้นเข้าไปในแชทส่วนตัวของมินท์

(Tiger: "ส่งรายงาน วันนี้พาน้องไปส่งห้องเรียบร้อย วันเสาร์นี้นัดไปดูร้านอาหารที่น้องชอบให้มึงแล้ว")

ไม่ถึงนาที มินท์ก็ตอบกลับมาด้วยความตื่นเต้น

(Mint: "โฮ่ยยยย! เพื่อนรัก! รูปนี้ดีมาก น้องโรสดูอึ้งๆ แต่หน้าแดงชัดเลยว่ะ มึงแม่งสุดยอด จีบเก่งกว่ากูอีกนะเนี่ย ฝากดูแลต่อด้วยนะเว้ย ขอบใจมากเสือ!")

เสือโยนโทรศัพท์ทิ้งไปที่ปลายเตียง เขาหลับตาลงพิงศีรษะกับผนังปูนเปลือย แววตาของเขาไม่ได้มีความยินดีกับคำชมของเพื่อนเลยสักนิด

"จีบเก่งงั้นเหรอ..." เขาพึมพำกับตัวเอง

เขาไม่ได้จีบเก่ง แต่เขารู้จักโรสดีกว่าที่มินท์รู้ เขาแอบมองเธอมานานกว่าที่ใครจะคิด การแกล้งจีบเพื่อตัดปัญหามันคือหน้ากากที่เขาสร้างขึ้น แต่ความจริงที่เขารู้แก่ใจคือ... เขาไม่อยากยกกุหลาบดอกนี้ให้ใครเลย โดยเฉพาะคนที่ไม่เคยเห็นตัวตนจริงๆ ของเธออย่างมินท์

เสือในคราบนักล่าเริ่มจะหลงทางในกับดักที่ตัวเองวางไว้เสียแล้ว