กุหลาบ...ในมือเสือ

แผนการของมินท์

เช้าวันต่อมา บรรยากาศที่คณะนิเทศศาสตร์ดูคึกคักเป็นพิเศษ แสงแดดรำไรทอแสงผ่านตึกกระจกสะท้อนภาพความสดใสของเหล่านักศึกษาที่เดินกันขวักไขว่ แต่สำหรับ โรส วันนี้กลับเริ่มต้นด้วยความระแวง เธอพยายามรีบออกจากห้องตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อหลีกเลี่ยงการเจอ "ไอ้พี่เสือ" ที่ห้องตรงข้าม และเธอก็ทำสำเร็จ... อย่างน้อยก็ในตอนเช้า

ทว่า ความวุ่นวายใหม่กลับมาเยือนเธอถึงถิ่นคณะ

"โรส! ดูนั่นสิ นั่นมันพี่มินท์กับพี่เสือวิศวะนี่นา!" ครีม สะกิดแขนเพื่อนสนิทพลางชี้ไปที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะนิเทศฯ

โรสชะงักฝีเท้า หันไปมองตามนิ้วของเพื่อนแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดช็อปสีกรมท่าที่คุ้นตา นั่งทำหน้านิ่งเป็นรูปปั้นน้ำแข็งอยู่บนม้าหินอ่อน ในมือของเขามีเพียงไอแพดที่กำลังเปิดพิมพ์เขียวค้างไว้ ส่วนข้างๆ กันคือ มินท์ หญิงสาวมาดเท่ที่สวมเสื้อช็อปแบบเดียวกัน เธอกำลังนั่งยิ้มร่าพลางโบกไม้โบกมือมาทางพวกเธอ

"มาทำอะไรที่นี่เนี่ย พวกวิศวะเขาไม่มีตึกเรียนหรือไง" โรสบ่นอุบ พลางพยายามจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง

"น้องโรส! น้องครีม! ทางนี้ครับ!" มินท์ตะโกนเรียกเสียงดังจนนักศึกษาแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว

ครีมที่แอบปลื้มมินท์อยู่แล้วถึงกับหน้าแดงก่ำ เธอรีบคว้าแขนโรสไว้ "แก... พี่เขาเรียกแล้ว ไปทักหน่อยเถอะ เดี๋ยวจะเสียมารยาทนะ"

"มารยาทน่ะมี แต่ไม่อยากใช้กับบางคน" โรสปรายตามองเสือที่ยังคงนิ่งเฉยราวกับไม่ได้ยินเสียงเรียกของเพื่อน แต่สุดท้ายเธอก็ขัดแรงลากของครีมไม่ได้ ต้องเดินตรงเข้าไปหาทั้งคู่จนได้

"สวัสดียามเช้าครับสาวๆ" มินท์เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ แววตาของเธอมองโรสอย่างปิดไม่มิดว่า 'สนใจ' ขนาดไหน "พอดีพี่มีธุระแถวนี้ เลยลากไอ้เสือมานั่งเป็นเพื่อน"

"ธุระที่คณะนิเทศฯ เนี่ยนะพี่มินท์?" ครีมถามเสียงใส แอบลอบมองใบหน้าเท่ๆ ของมินท์อย่างเอียงอาย

"อ๋อ... ธุระหัวใจน่ะครับ" มินท์ตอบหน้าตาย พลางส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้โรส จนโรสต้องแสร้งทำเป็นมองนกมองไม้ไปทางอื่น

"แล้วนี่... พี่เสือไม่คิดจะทักทายใครเลยเหรอคะ หรือว่ายังไม่ตื่น?" โรสอดไม่ได้ที่จะจิกกัดคนตัวสูงที่นั่งฝั่งตรงข้าม

เสือละสายตาจากหน้าจอไอแพดช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองโรสด้วยแววตาเรียบเฉยเหมือนเดิม "ทักแล้วได้อะไร? ทักแล้วคราบน้ำหวานบนกระโปรงเธอจะหายไปเหรอ"

"นี่คุณ!" โรสกำหมัดแน่น หน้ายู่อีกรอบ "กวนประสาทที่สุด!"

"ไอ้เสือ! พูดดีๆ กับน้องหน่อยดิ" มินท์รีบปรามเพื่อนพลางหันมาแก้ตัวให้ "ขอโทษทีนะน้องโรส ไอ้เสือมันก็เป็นแบบนี้แหละ ปากมันมีไว้แค่กินข้าวกับสั่งงาน ไม่ค่อยมีไว้ใช้คุยกับสาวสวยๆ หรอก"

เสือถอนหายใจเบาๆ พลางรวบของเก็บเข้ากระเป๋า "กูไปหาอาจารย์ก่อนนะมินท์ มึงจะรอรับ 'ธุระ' ของมึงก็ตามใจ"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเสือข่มโรสจนเธอดูตัวนิดเดียว เขามองสบตาเธอครู่หนึ่ง... สายตาที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร ก่อนจะเดินผละออกไปโดยไม่ร่ำลาใครสักคน

หลังจากเสือเดินจากไป บรรยากาศก็ดูจะผ่อนคลายขึ้นสำหรับมินท์ แต่กลับตึงเครียดขึ้นสำหรับครีม เพราะตั้งแต่วินาทีนั้น มินท์ก็เริ่มรุกโรสอย่างเห็นได้ชัด

"น้องโรสครับ เย็นนี้ว่างไหม พี่อยากชวนไปทานข้าวหน้ามหาลัย" มินท์เริ่มเปิดฉากจีบทันที

ครีมที่ยืนอยู่ข้างๆ ใจกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่ามินท์ชอบผู้หญิง และตอนนี้เป้าหมายของมินท์ก็คือเพื่อนรักของเธอเอง ความรู้สึกหน่วงๆ ในใจทำให้เธอรีบแทรกขึ้นมาทันควัน

"เอ้อ! เย็นนี้โรสไม่ว่างค่ะพี่มินท์ โรสต้องไปช่วยครีมทำรายงานที่ห้องน่ะค่ะ ใช่ไหมโรส?" ครีมรีบส่งสัญญาณให้เพื่อน

โรสที่กำลังลำบากใจกับสายตาของมินท์รีบพยักหน้าหงึกหงัก "ใช่ค่ะพี่มินท์ รายงานตัวนี้สำคัญมาก ส่งพรุ่งนี้เช้าด้วยค่ะ"

"ว้า... แย่จัง งั้นไม่เป็นไรครับ วันหลังก็ได้ พี่ไม่รีบ" มินท์ยิ้มอย่างใจดี แต่แววตาไม่ได้ดูละความพยายามเลยสักนิด "งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาเฝ้า... เอ๊ย มาดักรอใหม่นะ"

เป็นแบบนี้อยู่เกือบสัปดาห์ มินท์มาปรากฏตัวที่ตึกนิเทศฯ ทุกวัน พร้อมกับลากเสือมานั่งเป็น 'ไม้กันหมา' (ที่หน้าตาเหมือนหมาป่ามากกว่า) อยู่ด้วยเสมอ ทุกครั้งที่มินท์พยายามจะชวนโรสไปไหน หรือพยายามจะเข้าใกล้ครีมจะเป็นคนออกตัวสกัดกั้นไว้อย่างแนบเนียนทุกครั้ง

"โรสต้องไปซ้อมเชียร์ค่ะพี่มินท์" "โรสปวดท้องค่ะพี่มินท์ ครีมต้องพาไปหาหมอ" "โรสนัดแม่ไว้ค่ะ"

สารพัดข้ออ้างที่ครีมขุดขึ้นมาใช้ ทำให้มินท์เริ่มรู้สึกว่ากำแพงที่ยากที่สุดไม่ใช่ตัวโรส แต่เป็นเพื่อนสนิทหน้าหวานคนนี้ต่างหาก

ขณะที่มินท์กำลังพยายามทำคะแนน เสือที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... เขาเห็นสายตาของครีมที่มองมินท์ สายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและเจ็บปวดทุกครั้งที่มินท์หยอดคำหวานใส่โรส

และเขาก็เห็น... ท่าทางอึดอัดใจของโรสที่พยายามจะรักษาน้ำใจเพื่อนพี่ชายคนนี้ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็แอบชำเลืองมองมาทางเขาทุกครั้งที่เขาทำท่านิ่งเฉย

"มึงเหนื่อยไหมมินท์?" เสือถามขึ้นมาลอยๆ ขณะที่มินท์กำลังบ่นเรื่องที่วันนี้ครีมพาโรสหนีไปอีกแล้ว

"เหนื่อยดิไอ้เสือ น้องครีมนี่ตื๊อเก่งชะมัด กันซีนกูทุกทางเลย" มินท์ถอนหายใจ "กูว่ากูต้องหาตัวช่วยว่ะ"

"ใคร?"

มินท์หันมามองเพื่อนสนิทด้วยแววตาเป็นประกาย "ก็มึงไงเสือ! กูรู้มาว่ามึงอยู่คอนโดเดียวกับน้องโรส มึงช่วยทำคะแนนให้กูหน่อยดิ หรือไม่ก็ช่วยดึงยัยน้องครีมออกไปไกลๆ เวลากูจะเข้าหาน้องโรสหน่อย"

เสือขมวดคิ้ว "ไม่"

"โถ่เพื่อนรัก... ถ้ามึงช่วยกู กูน้อมรับใช้มึงหนึ่งเดือนเต็มๆ เลยนะเว้ย งานโปรเจกต์เขียนแบบเดี๋ยวกูช่วยเก็บงานให้หมดเลย!"

เสือนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพใบหน้าตื่นๆ ของโรสเวลาที่เธอพยายามจะเถียงเขาแต่เถียงไม่ออกผุดขึ้นมาในหัว เขารู้สึกว่าการได้เห็นกุหลาบดอกนั้นหงุดหงิดมันก็น่าสนใจดีเหมือนกัน

"เออ... แค่ดึงยัยเด็กครีมออกไปใช่ไหม" เสือตอบตกลงในที่สุด โดยที่เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต เพราะการดึงใครคนหนึ่งออกไป อาจหมายถึงการต้องดึงใครอีกคนเข้ามาใกล้... จนเกินห้ามใจ