กุหลาบ...ในมือเสือ

คำขอของเพื่อน

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงปลายเทอมแรกเต็มไปด้วยความตึงเครียดของการสอบและการเตรียมตัวสำหรับก้าวต่อไป โดยเฉพาะนิสิตชั้นปีที่ 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์อย่าง เสือ และ มินท์ ที่ต้องเผชิญกับภารกิจใหญ่ในเทอมหน้า นั่นคือการออกไปฝึกงานที่ไซต์งานก่อสร้างจริงเป็นเวลาหนึ่งเทอมเต็ม

ที่โต๊ะประจำในโรงอาหารวิศวะ มินท์นั่งจ้องโทรศัพท์มือถือที่เปิดรูปภาพในไอจีของ โรส ค้างไว้ ใบหน้าเท่ๆ ของสาวมาดเซอร์ดูหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด เธอถอนหายใจทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า จนคนข้างๆ ที่กำลังนั่งตรวจทานแบบแปลนโครงสร้างต้องละสายตาขึ้นมามอง

"ถอนหายใจจนตึกจะถล่มแล้วมั้งมึง" เสือเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงห้วนสั้นตามแบบฉบับเดิม

"ก็กูเครียดนี่หว่าเสือ" มินท์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "เทอมหน้ากูกับมึงต้องไปฝึกงานที่ไซต์งานแถวปทุมฯ ตั้งสี่เดือนนะเว้ย สี่เดือนที่กูจะไม่ได้เจอน้องโรส ไม่ได้ไปเสนอหน้าให้เขาเห็นที่คณะนิเทศฯ มึงคิดดูดิ... กลับมาน้องเขาไม่ลืมหน้ากูไปแล้วเหรอวะ"

เสือขมวดคิ้ว มือยังคงจับปากกาเขียนแบบ "ลืมก็ดี มึงจะได้เลิกไร้สาระแล้วตั้งใจทำงานสักที"

"ไอ้เสือ! มึงนี่มันไร้หัวใจจริงๆ" มินท์โวยวาย ก่อนจะเขยิบเก้าอี้เข้าไปใกล้เพื่อนสนิท "เอาอย่างนี้ มึงอยู่คอนโดเดียวกับน้องโรสใช่ไหม ชั้นเดียวกันด้วย มึงช่วยกูหน่อยดิ... ช่วงที่กูไปฝึกงาน มึงช่วยซื้อขนมไปแขวนหน้าห้องน้องเขา หรือแอบสืบให้กูหน่อยว่าน้องเขาคุยกับใครอยู่ไหม มึงเป็น 'สายสืบ' ให้กูหน่อยนะเพื่อนรัก"

เสือชะงักมือที่กำลังเขียนแบบ เขาเงยหน้าขึ้นมองมินท์ด้วยสายตาเย็นชาที่ทำเอาคนมองถึงกับหนาวสันหลัง

"ไม่" คำปฏิเสธสั้นห้วนถูกพ่นออกมาทันที

"โธ่เสือ... แค่นี้เองนะเว้ย"

"มึงฟังนะมินท์" เสือวางปากกาลงแล้วจ้องหน้าเพื่อนเขม็ง "เทอมหน้าเราต้องไปฝึกงาน งานที่ไซต์มันหนักและอันตรายกว่าในห้องเรียนเยอะ มึงควรเอาเวลาที่เพ้อเจ้อเรื่องยัยเด็กนั่นมาทบทวนเรื่องโครงสร้างและการคุมงานได้แล้ว ถ้ามึงมัวแต่ห่วงเรื่องจีบสาวแล้วไปพลาดที่ไซต์งาน มึงจะลำบาก"

"แต่กู..."

"กูไม่ช่วย และมึงก็ควรเลิกไปเฝ้าเขาที่คณะได้แล้ว เตรียมตัวไปฝึกงานซะ" เสือตัดบทอย่างไม่ไยดี ก่อนจะรวบของเข้ากระเป๋าแล้วลุกเดินหนีไป ทิ้งให้มินท์นั่งหน้ามุ่ยอยู่เพียงลำพัง

ในขณะที่ฝั่งวิศวะกำลังตึงเครียด ฝั่งคณะนิเทศศาสตร์ของ โรส และ ครีม ก็กำลังวุ่นวายกับการปิดโปรเจกต์ส่งท้ายเทอม

"แก... พักหลังๆ พี่มินท์ไม่ค่อยมาหาแกเลยเนอะ" ครีมถามเลียบๆ เคียงๆ ขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งทานข้าวที่ร้านข้างคอนโด

"ก็ดีแล้วไง ฉันเบื่อที่จะต้องหาข้ออ้างหลบหน้าจะแย่" โรสตอบพลางเขี่ยอาหารในจาน "แต่ก็แปลก... ปกติจะเห็นพี่เสือหน้ายักษ์นั่นเดินตามมาเป็นเงา ตอนนี้เงียบหายไปทั้งคู่ สงสัยจะสำนึกได้แล้วมั้งว่ามาทางนี้แล้วเสียเวลา"

"พี่เขาอาจจะยุ่งเรื่องฝึกงานก็ได้นะโรส ฉันแอบได้ยินมาว่าคณะวิศวะเปลี่ยนให้ปี 3 ต้องออกไปอยู่ไซต์งานข้างนอกกันหมด" ครีมพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดูปกติที่สุด ทั้งที่ใจจริงเธอรู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูกที่ไม่ได้เห็นใบหน้าเท่ๆ ของมินท์มาหลายวันแล้ว

"เหรอ... ไปไกลๆ ได้ก็ดี" โรสพึมพำ แต่ลึกๆ เธอกลับเผลอมองไปที่ประตูทางเข้าร้านอาหารบ่อยครั้ง ราวกับคาดหวังจะเห็นคนตัวสูงในชุดช็อปสีกรมท่าเดินเข้ามา

ความลับที่ครีมซ่อนไว้เริ่มเก็บไม่อยู่ในคืนที่ฝนตกหนัก คืนนั้นครีมแวะมาหาโรสที่ห้องพักเพื่อขอยืมอุปกรณ์ตัดต่อภาพ โรสพบว่าครีมหลับไปแล้วบนโต๊ะทำงาน แต่สิ่งที่ทำให้โรสถึงกับอึ้งคือบนหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้

มันไม่ใช่หน้าโปรเจกต์เรียน... แต่มันคือโฟลเดอร์รูปภาพที่รวบรวมรูปของ มินท์ ไว้มากมาย ทั้งรูปที่แอบถ่ายตอนมินท์มาที่คณะ และรูปจากโซเชียลมีเดียที่ครีมเซฟเก็บไว้ ทุกรูปถูกตั้งชื่อไฟล์ด้วยวันที่และข้อความสั้นๆ เช่น 'วันนี้พี่มินท์ยิ้มสวยมาก', 'อยากให้พี่หันมามองทางนี้บ้าง'

โรสยืนนิ่งค้าง ความรู้สึกสับสนประดังประเดเข้ามา เพื่อนสนิทที่คอยกันท่ามินท์ให้เธอมาตลอด แท้จริงแล้วไม่ได้ทำเพื่อเธอ... แต่ทำเพื่อตัวเองที่แอบรักมินท์อยู่ข้างเดียว

"ครีม..." โรสเรียกเบาๆ จนเจ้าของห้องสะดุ้งตื่น

ครีมรีบพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงทันที ใบหน้าซีดเผือด "โรส... แกมาตอนไหน"

"ฉันเห็นหมดแล้วครีม" โรสพูดเสียงสั่น "ทำไมแกไม่บอกฉัน? ทำไมแกต้องยอมเป็นคนเลวในสายตาพี่มินท์เพื่อกันเขาออกจากฉัน ทั้งที่แกเจ็บขนาดนี้?"

น้ำตาของครีมร่วงเผาะลงบนโต๊ะ ความลับที่พยายามแบกไว้พังทลายลง "ฉันกลัว... ฉันกลัวว่าถ้าฉันบอกแก แล้วแกชอบเขาขึ้นมาจริงๆ ฉันจะเสียทั้งแกและเสียทั้งโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้เขา ฉันมันเห็นแก่ตัวใช่ไหมโรส"

โรสเข้าไปกอดเพื่อนรักไว้แน่น "แกไม่ได้เห็นแก่ตัวหรอกยัยบื้อ... แต่แกมันโง่ต่างหากที่เก็บไว้คนเดียว"

ที่ทางเดินเงียบเชียบของชั้น 5 ในคอนโด เสือที่เพิ่งกลับจากห้องสมุดเดินผ่านมาได้ยินเสียงร้องไห้จางๆ เล็ดลอดออกมาจากห้องของครีม เขาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง มือหนาที่กำลังจะหยิบกุญแจไขห้องตัวเองชะงักไป

เขารู้มาตลอด... สายตาของครีมที่มองมินท์มันปิดไม่มิดสำหรับคนอย่างเขา และเขาก็รู้ว่ามินท์มันโง่เกินกว่าจะมองเห็นความรักที่อยู่ใกล้ตัว

เสือถอนหายใจยาว พลางนึกถึงคำขอของมินท์ที่ให้เขาช่วยจีบโรส

'กูจะไปจีบเขาให้มึงได้ยังไง... ในเมื่อกูก็เริ่มจะละสายตาจากยัยกุหลาบขี้วีนนั่นไม่ได้เหมือนกัน' เสือคิดในใจอย่างขมขื่น

เขาตัดสินใจเดินผ่านประตูห้องนั้นไปโดยไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว เพราะลำพังแค่จัดการกับความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจตัวเองเขาก็ยังทำได้ยากเต็มที เทอมหน้าที่ต้องไปฝึกงานไกลๆ บางทีอาจจะเป็นเรื่องดี... เขาจะได้มีเวลาจัดการกับความวุ่นวายในใจนี้ให้จบลงเสียที

แต่เขาลืมไปว่า... ยิ่งพยายามหนี ใจก็ยิ่งดึงดูด และกุหลาบในมือเสือดอกนี้ ก็ไม่ได้ร่วงโรยง่ายๆ อย่างที่เขาคิด