กุหลาบ...ในมือเสือ

ฝนหลงฤดู

ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีฟ้าครามยามบ่ายถูกกลืนกินด้วยกลุ่มเมฆาสีเทาทะมึนอย่างรวดเร็ว ลมกระโชกแรงหอบเอาไอฝนที่เย็นจัดมาปะทะร่างของคนทั้งสองบนรถบิ๊กไบค์คันยักษ์ เสือ ขมวดคิ้วแน่นภายใต้หน้ากากหมวกกันน็อก มือหนาบังคับแฮนด์รถ ให้มั่นคงท่ามกลางถนนที่เริ่มลื่นชัน

"เกาะแน่นๆ นะโรส!" เสือตะโกนแข่งกับเสียงลมที่หวีดหวิว

โรส ไม่ตอบแต่กระชับอ้อมแขนที่กอดเอวหนาไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงแรงเต้นของหัวใจเขา (หรืออาจจะเป็นหัวใจของเธอเองที่เต้นรัว) หยดน้ำฝนเม็ดหนาเริ่มร่วงหล่นลงมาถี่ยิบจนทัศนวิสัยเบื้องหน้ากลายเป็นสีขาวโพลน

"ชิบ!" เสือสบถเบาๆ เมื่อเห็นว่าฝนกระหน่ำลงมาหนักเกินกว่าจะฝืนขับต่อไปได้ เขาตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าจอดใต้เพิงสังกะสีเก่าๆ ของร้านขายของชำริมทางที่ปิดร้างอยู่

ทันทีที่รถจอดสนิท เสือรีบประคองโรสให้ลงจากรถ ร่างบางของกุหลาบสาวเปียกโชกไปครึ่งตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอสวมมาเริ่มแนบเนื้อจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน เสือรีบถอดแจ็คเก็ตยีนของตัวเองออกมาคลุมไหล่ให้เธอทันที

"ใส่ไว้ เดี๋ยวเป็นปอดบวมตายก่อนได้กลับคอนโด" เสือพูดเสียงดุ แต่แววตากลับฉายแววห่วงใย

"ขอบคุณค่ะ..." โรสพึมพำ ตัวสั่นเทาด้วยความหนาวสะท้าน "ฝนตกหนักขนาดนี้ เราจะกลับกันยังไงคะพี่เสือ?"

"รอให้ซาก่อน ตอนนี้ออกไปอันตรายเกินไป" เสือถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่มีหยดน้ำเกาะพราว เขาเสยผมที่เปียกชื้นขึ้นอย่างลวกๆ ท่าทางนั้นดูดิบและเท่จนโรสต้องรีบเบือนหน้าหนี

เปรี้ยง!!!

เสียงสายฟ้าฟาดลงมาไม่ไกลนัก พร้อมกับแสงสว่างวาบที่อาบไปทั่วบริเวณ โรสสะดุ้งสุดตัว เธอเป็นคนกลัวเสียงฟ้าร้องมาแต่ไหนแต่ไร ร่างบางเผลอโผเข้าหาความอบอุ่นที่ใกล้ที่สุด ซึ่งก็คืออกแกร่งของเสือ

เสือชะงักไปครู่หนึ่ง มือหนาที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กทางหยุดกึก เขาค่อยๆ วางมือลงบนแผ่นหลังที่สั่นเทาของโรสแล้วโอบกอดเธอไว้หลวมๆ

"แค่ฟ้าร้อง... ไม่เป็นไรหรอก" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"โรสไม่ชอบ... มันน่ากลัว" โรสซุกหน้าลงกับอกเขา กลิ่นอายฝนผสมกับกลิ่นกายของเสือทำให้เธอรู้สึกสงบลงอย่างน่าประหลาด

ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่น ทั้งคู่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ ของเพิงพัก เสือรับรู้ได้ถึงความนุ่มนิ่มของร่างในอ้อมกอด ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างเสียงฟ้าร้องทำให้บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป

"มินท์มันรู้ไหมว่าเธอกลัวฟ้าร้อง?" เสือถามขึ้นทำลายความเงียบ

โรสส่ายหน้าทั้งที่ยังซุกอกเขาอยู่ "ไม่ค่ะ โรสไม่เคยบอกใคร... นอกจากครีม"

"งั้นเหรอ..." เสือพึมพำ "มินท์มันคงเสียใจนะที่คนจีบอย่างมันไม่รู้เรื่องสำคัญแบบนี้ แต่คนที่เป็น 'ทางผ่าน' อย่างฉันกลับต้องมานั่งปลอบเธอ"

โรสเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา "ทำไมพี่ชอบอ้างชื่อพี่มินท์จังเลยคะ? ทั้งที่ตอนนี้... พี่มินท์ไม่ได้อยู่ตรงนี้สักหน่อย"

เสือจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขาดูวูบไหวและเต็มไปด้วยความอัดอั้น "เพราะฉันรับปากมันไว้ไงโรส... ฉันเป็นเพื่อนมัน"

"แล้วถ้าพี่ไม่ได้เป็นเพื่อนพี่มินท์ล่ะคะ?" โรสถามต่ออย่างกล้าหาญ "พี่จะยังทำแบบนี้กับโรสไหม? จะยังพาโรสมาด้วยบิ๊กไบค์ จะยังโอบกอดโรสแบบนี้ไหม?"

คำถามของโรสเหมือนหมัดฮุกที่ต่อยเข้ากลางใจเสือร้าย เขาเม้มริมฝีปากแน่น แรงอารมณ์บางอย่างทำให้เขาเผลอกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น

"ถ้าฉันไม่ได้เป็นเพื่อนมัน..." เสือกระซิบเสียงพร่า "ฉันคงทำมากกว่าแค่กอดเธอในที่หลบฝนแบบนี้ไปนานแล้ว"

ครืนนนน... เปรี้ยง!

สายฟ้าฟาดลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้โรสไม่ได้หลับตาหนี เธอจ้องมองใบหน้าคมเข้มของคนตรงหน้าอย่างค้นหา ความระแวงที่เคยมีเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

เสือโน้มใบหน้าลงมาหาเธอช้าๆ ราวกับจะทดสอบหัวใจของกุหลาบสาว โรสหลับตาลงนิ่งสลบยอมรับสัมผัสที่เธอก็เริ่มโหยหาเช่นกัน แต่ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแตะกัน...

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อช็อปของเสือดังรัวขึ้น เสือชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะผละออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

(Mint: "เสือ! ฝนตกหนักมากเลยว่ะ แถวคอนโดเป็นไงบ้าง? น้องโรสถึงห้องยัง? ฝากดูน้องด้วยนะเว้ย กูกังวลจนทำงานไม่ได้เลยเนี่ย")

ข้อความของเพื่อนสนิทเหมือนน้ำเย็นที่สาดเข้าหน้าเสือให้ตื่นจากภวังค์ เขาหันหลังให้โรสแล้วพ่นลมหายใจยาว

"ฝนเริ่มซาแล้ว... กลับกันเถอะ" เสือพูดเสียงเย็นชาเหมือนเดิม ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

โรสรู้สึกเหมือนถูกผลักตกจากที่สูง ความผิดหวังพลุ่งพล่านในใจจนเธออยากจะร้องไห้ออกมา แต่เธอก็ทำได้เพียงพยักหน้าเงียบๆ แล้วเดินไปหยิบหมวกกันน็อกมาใส่

การเดินทางขากลับเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และสายฝนจางๆ โรสไม่ได้กอดเอวเสือแน่นเหมือนขามา เธอเลือกที่จะจับราวจับท้ายรถแทน ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรบนเบาะรถกลับรู้สึกไกลห่างเหมือนอยู่คนละโลก

เมื่อรถจอดสนิทที่ใต้คอนโด The Nest เสือส่งโรสถึงหน้าลิฟต์โดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาเพียงแค่ส่งสายตาที่ดูสับสนมาให้ครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางบันไดหนีไฟแทนการใช้ลิฟต์ไปพร้อมกับเธอ

โรสยืนมองแผ่นหลังกว้างของเสือที่เดินจากไปพร้อมกับเสื้อแจ็คเก็ตยีนที่ยังคลุมไหล่เธออยู่ กลิ่นของเขาพัดโชยมากับลมเย็นๆ ย้ำเตือนถึงสัมผัสที่เพิ่งเกิดขึ้นใต้เพิงพักนั้น

'พี่มันใจร้ายที่สุดเลยพี่เสือ... แกล้งทำให้โรสหวั่นไหว แล้วก็ผลักไสโรสกลับไปหาพี่มินท์แบบนี้เหรอ'

คืนนั้น โรสกอดเสื้อแจ็คเก็ตของเสือไว้นอนร้องไห้อยู่เพียงลำพัง ส่วนเสือที่อยู่อีกฟากของผนังห้องก็นั่งจ้องข้อความของมินท์ด้วยความรู้สึกที่เหมือนโดนเข็มพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ

สงครามระหว่าง 'ความรัก' กับ 'มิตรภาพ' เริ่มจะรุนแรงกว่าพายุฝนครั้งไหนๆ ที่พวกเขาเคยเจอเสียแล้ว