เช้าวันรุ่งขึ้นในห้อง 512 บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่แปลกไปจากทุกวัน แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านสีขาวละมุนเข้ามาแยงตาคนทั้งสองที่ยังคงกอดก่ายกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ร่างบางของโรสซบอิงแอบอยู่กับแผงอกกว้าง ความอบอุ่นจากผิวสัมผัสที่แนบชิดยังคงทิ้งร่องรอยของความโหยหาและความผูกพันที่ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้
เสือลืมตาขึ้นช้า ๆ เขารู้สึกถึงน้ำหนักของศีรษะคนตัวเล็กที่หนุนอยู่บนต้นแขนของเขาจนเริ่มชา แต่เขากลับไม่คิดจะขยับตัวหนีแม้แต่น้อย เขามองใบหน้าหวานที่กำลังหลับใหลอยู่ข้างกายด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความสับสนบัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากมนของเธอออกอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าสัมผัสของเขาจะทำให้ภาพฝันตรงหน้าสลายไป
แม้ในมุมมืดของความคิด ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อมินท์จะยังคงฝังลึกและคอยทิ
