กุหลาบ...ในมือเสือ

กลิ่นความสงสัย

เช้าวันรุ่งขึ้นในห้อง 512 บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่แปลกไปจากทุกวัน แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านสีขาวละมุนเข้ามาแยงตาคนทั้งสองที่ยังคงกอดก่ายกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ร่างบางของโรสซบอิงแอบอยู่กับแผงอกกว้าง ความอบอุ่นจากผิวสัมผัสที่แนบชิดยังคงทิ้งร่องรอยของความโหยหาและความผูกพันที่ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้

เสือลืมตาขึ้นช้า ๆ เขารู้สึกถึงน้ำหนักของศีรษะคนตัวเล็กที่หนุนอยู่บนต้นแขนของเขาจนเริ่มชา แต่เขากลับไม่คิดจะขยับตัวหนีแม้แต่น้อย เขามองใบหน้าหวานที่กำลังหลับใหลอยู่ข้างกายด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความสับสนบัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากมนของเธอออกอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าสัมผัสของเขาจะทำให้ภาพฝันตรงหน้าสลายไป

แม้ในมุมมืดของความคิด ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อมินท์จะยังคงฝังลึกและคอยทิ่มแทงใจอยู่เป็นระยะ เมื่อนึกถึงมิตรภาพที่ต้องแลกมาด้วยความสัมพันธ์ครั้งนี้ แต่เมื่อเขาหันกลับมามองใบหน้าของโรสที่ยังคงหลับสนิทด้วยความไว้วางใจในอ้อมกอดของเขา ความสุขที่ได้รับจากเธอก็ดูจะทรงพลังมากกว่าความกลัวใด ๆ ความรู้สึกนั้นมันชัดเจนจนเขากล้าสัญญากับตัวเองในใจว่า เขาพร้อมจะปกป้องคนข้างกายนี้ด้วยชีวิต ไม่ว่าพายุจากมินท์หรือความวุ่นวายจากใครหน้าไหนจะโหมกระหน่ำเข้ามาหลังจากนี้ เขาก็จะไม่มีวันปล่อยมือจากเธออีกเป็นอันขาด

เสือโน้มใบหน้าลงประทับจูบเบา ๆ ที่หน้าผากของโรส สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้คนในอ้อมแขนขยับตัวเล็กน้อยและครางอืออาในลำคออย่างเป็นสุข รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของเสือ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและพันธนาการที่เขายินดีจะสวมกอดไว้ไปตลอดกาล

ทว่า ความเป็นจริงมักโหดร้ายกว่าที่คิด โทรศัพท์ของโรสที่วางอยู่หัวเตียงดังขึ้นรัว ๆ เป็นเสียงจากอู่ซ่อมรถที่เธอเอารถไปทิ้งไว้ตั้งแต่วันก่อน

"ว่าไงนะคะช่าง... ห๊ะ? อะไหล่ต้องรออีกสามเดือนเหรอคะ?" โรสถามเสียงหลง พลางขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างกังวล "ค่ะ... งั้นรบกวนด้วยนะคะ"

เสือขยับตัวขึ้นมาซ้อนหลังแล้วโอบกอดเธอไว้ "เป็นอะไรไป?"

"รถยังไม่เสร็จค่ะ ช่างบอกว่าต้องรออะไหล่จากศูนย์อีกสามเดือน โรสคงต้องนั่งรถเมล์หรือเรียกแอพไปเรียนทุกวันเลย..." เธอทำหน้ามุ่ย ความเหนื่อยล้าจากคืนที่ผ่านมาทำให้เธอไม่อยากเผชิญความวุ่นวายบนท้องถนน

เสือยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถอีกคันหนึ่งที่เขามักจอดทิ้งไว้ในที่จอดรถประจำคอนโดออกมา "พี่มีรถยนต์อีกคัน ปกติพี่เอาไว้ใช้ตอนฝนตกหรือขี้เกียจขี่มอเตอร์ไซค์ โรสเอาไปใช้ก่อนเถอะ กว่ารถเธอจะซ่อมเสร็จคงอีกนาน พี่ไม่อยากให้โรสต้องไปเบียดเสียดกับใคร"

โรสอิดออด "แต่รถพี่เสือ พี่ต้องใช้ไปมหาลัยไม่ใช่เหรอคะ?"

"พี่ขี่มอเตอร์ไซค์สะดวกกว่าเยอะ โรสใช้รถเถอะ ถือว่าพี่ขอ... ให้พี่ได้ดูแลเธอหน่อยนะ" คำพูดนั้นทำเอาโรสหน้าแดงก่ำ ก่อนจะยอมรับกุญแจมาด้วยความซึ้งใจ

วันถัดมา - มหาวิทยาลัย

หลังจากที่มินท์กลับมาเรียนตามปกติ เขาก็ใช้ชีวิตด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความโกรธแค้นที่มีต่อเสือยังคงคุกรุ่น แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อโรสก็ยังไม่จางหาย ยังคงทำตัวห่างเหินและไม่ยอมเคลียร์ปัญหากันเสียที เขาก็ยิ่งเก็บความแค้นไว้ลึก ๆ

ขณะที่มินท์กำลังเดินผ่านลานจอดรถของคณะนิเทศศาสตร์ สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับรถยนต์คันที่คุ้นตา รถเก๋งสีบรอนซ์เงินที่เสือมักใช้ในวันฝนตกจอดเด่นอยู่ท่ามกลางรถคันอื่น

นั่นมันรถไอ้เสือไม่ใช่เหรอ? มินท์ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

ด้วยความสงสัย เขาจึงยืนรออยู่ไม่ไกลจากรถคันนั้น ไม่นานนัก เขาก็เห็นโรสเดินออกมาจากตึกเรียนพร้อมกับครีม เธอเดินตรงไปที่รถคันนั้น กดรีโมทปลดล็อก และก้าวขึ้นไปนั่งในฝั่งคนขับก่อนจะขับออกไปอย่างคล่องแคล่ว

ภาพนั้นกระแทกเข้าที่หัวใจของมินท์อย่างจัง ความสงสัยที่เคยเป็นเพียงเมฆหมอกเริ่มก่อตัวเป็นพายุ

ทำไมโรสถึงมีกุญแจรถไอ้เสือ? ทำไมมันถึงให้รถผู้หญิงที่เขาหมายปองขับ?

มินท์ยืนกำหมัดแน่น ความโกรธที่เคยคิดว่าจะวางลงได้กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่เชื่อว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญหรือความมีน้ำใจปกติของเพื่อนสนิท ยิ่งไปกว่านั้น เขาจำได้ว่าเสือเคยบอกว่า "ไม่ได้คิดอะไรกับน้อง" แต่นี่มันคือหลักฐานที่ชี้ชัดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องมีอะไรมากกว่านั้น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความถึงเสือทันที:

"กูเห็นรถมึงที่หน้าคณะนิเทศฯ... นี่มึงกับโรสเป็นอะไรกันแน่? อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่ามึงกำลังปั่นหัวกูอยู่"

ที่สนามฟุตบอล เสือที่เพิ่งซ้อมเสร็จอ่านข้อความนั้นแล้วใบหน้าก็เปลี่ยนสี เขารู้ดีว่ามินท์ต้องจับพิรุธได้ในสักวัน แต่มันเร็วเกินไป—เร็วเกินกว่าที่เขาและโรสจะเตรียมใจรับมือกับพายุลูกนี้

เขามองกุญแจบิ๊กไบค์ในมือด้วยความกังวล ในขณะที่อีกฟากหนึ่งของมหาวิทยาลัย โรสที่กำลังขับรถของเสืออยู่ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอมองกระจกหลังเห็นรถสีดำที่คุ้นตาของมินท์ขับตามมาห่าง ๆ อย่างมีเลศนัย

ความสงบสุขที่เพิ่งเริ่มต้นในห้อง 512 กำลังจะถูกทำลายลงด้วยความขี้ระแวงของมินท์ และเสือรู้ดีว่า คราวนี้เขาไม่สามารถใช้ 'กุญแจผี' มาเป็นข้ออ้างได้อีกแล้ว เขาต้องยืนหยัดเพื่อความรักครั้งนี้ด้วยตัวเอง แม้จะต้องแลกด้วยทุกสิ่งที่เขามีก็ตาม

เสือตัดสินใจกดโทรศัพท์หาโรส "โรส... ฟังพี่นะ อย่าเพิ่งไปที่ไหนคนเดียว ถ้าเห็นมินท์ตามมา ให้ขับไปที่ห้องสมุดที่คนเยอะ ๆ แล้วโทรหาพี่... พี่กำลังจะไปหา"

ความลับเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่พยายามปกปิดไว้ กำลังจะถูกเปิดเผยออกสู่สายตาของคนที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง และศึกครั้งนี้... ไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก แต่มันคือเรื่องของศักดิ์ศรีและมิตรภาพที่แตกสลายไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิม

มินท์กำลังเล่นเกมที่เขากำหนดเอง และเสือรู้ดีว่าเขาต้องทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้โรสต้องกลายเป็นเหยื่อในเกมความแค้นของเพื่อนเก่าคนนี้