กุหลาบ...ในมือเสือ

ข้อเสนอที่อยากปัด

ค่ำคืนที่คอนโด The Nest กลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง แต่ความเงียบนั้นกลับไม่ได้ช่วยให้คนในห้อง 508 สงบจิตสงบใจได้เลย เสือ นั่งอยู่บนเตียงไม้หลังแกร่งในห้องที่ปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามที่ลอดผ่านม่านปูนเปลือยเข้ามาจางๆ ในหัวของเขายังคงวนเวียนอยู่กับภาพใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธของโรส และความรู้สึกอุ่นๆ ที่ฝ่ามือตอนที่เขาเผลอไปสัมผัสแขนเธอเพื่อดันออกจากประตู

เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหาเพื่อนสนิททันที ท่ามกลางความมืดมิด เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นไม่กี่ครั้งปลายทางก็รับ

"ว่าไงไอ้เสือ! เป็นไงบ้างวะ? น้องโรสชอบไหม? ดอกไม้สวยป่ะ อาหารอร่อยหรือเปล่า..." น้ำเสียงระรื่นของ มินท์ ดังแทรกเข้ามาทันทีที่รับสาย

"มินท์ ฟังนะ" เสือกรอกเสียงนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกดดัน "เลิกทำเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ซะ"

ปลายสายเงียบไปอึดอัดหนึ่ง "อะไรของมึงวะเสือ กูลงทุนไปตั้งเยอะนะเว้ย"

"มึงลงทุน แต่โรสเจ็บ" เสือขยับตัวลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง "มึงรู้ไหมว่าวันนี้ที่คอนโดวุ่นวายขนาดไหน พนักงานสามคนยืนรุมหน้าห้อง นิติคอนโดมองเขาเหมือนเป็นผู้หญิงอย่างว่า ยัยนั่นโกรธจนตัวสั่น น้ำตาคลอเบ้าอยู่หน้าห้องมึงเห็นไหม?"

"เฮ้ย... กูไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น กูแค่..." มินท์เริ่มมีน้ำเสียงอึกอัก

"มึงแค่คิดถึงแต่ตัวเอง" เสือตัดบทอย่างเยือกเย็น "โรสไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมรับการรุกรานพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้ ยิ่งมึงทำแบบนี้ เธอยิ่งเกลียดมึง และที่สำคัญ... อย่าลากกูไปเกี่ยวกับการกระทำโง่ๆ ของมึงอีก"

"ไอ้เสือ... กูขอโทษว่ะ กูแค่หึงจนหน้ามืดไปหน่อย" มินท์ถอนหายใจยาวผ่านสายโทรศัพท์ ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด "เอางี้ไหมเสือ... เรามาตกลงกัน"

เสือขมวดคิ้ว "ตกลงอะไร?"

"กูจะเลิกทำเรื่องวุ่นวาย เลิกสั่งของไปส่งที่ห้อง เลิกจ้างคนไปเฝ้า เลิกทำทุกอย่างที่รบกวนพื้นที่ส่วนตัวของน้องโรสตามที่มึงบอก... แต่มีข้อแม้เดียว"

"ว่ามา"

"มึงต้องเป็นคนจีบโรสให้กู"

"มินท์ กูบอกมึงไปร้อยรอบแล้วว่า..."

"ฟังให้จบก่อน!" มินท์เบรกเพื่อน "กูไม่ได้หมายความว่าให้มึงไปขอเขาเป็นแฟนแทนกู แต่กูต้องการให้มึงช่วย 'สร้างสถานการณ์' ให้กูหน่อย มึงอยู่คอนโดเดียวกับเขา มึงมีโอกาสใกล้ชิดเขามากกว่าใคร ช่วงที่กูไปฝึกงาน มึงช่วยทำตัวเป็นพี่ชายที่แสนดี (ซึ่งกูรู้ว่ามึงทำยากแต่ช่วยพยายามหน่อย) คอยเอาขนมไปฝาก คอยถามไถ่ แล้วทุกครั้งที่มึงคุยกับเขา มึงต้องสอดแทรกเรื่องของกูเข้าไปด้วย บอกเขาว่าพี่มินท์ฝากมา พี่มินท์เป็นห่วง พี่มินท์ทำงานหนักเพื่อสร้างอนาคต... อะไรทำนองนี้"

เสือนิ่งเงียบไป ดวงตาคมกริบจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

"ถ้ามึงรับปากว่าจะช่วยเป็น 'พ่อสื่อ' ให้กูอย่างจริงจัง กูสัญญาว่ากูจะนั่งนิ่งๆ อยู่ที่ไซต์งาน จะไม่ส่งดอกไม้ ไม่ส่งคนไปกวนใจน้องเขาอีกเลยจนกว่าจะฝึกงานจบ มึงก็รู้ว่าถ้ากูไม่ได้ทำอะไรเลยกูจะบ้าตาย แต่ถ้ากูรู้ว่ามีมึงคอยช่วยดูแลและพูดแทนกูอยู่ที่นั่น กูจะสบายใจ"

"มึงกำลังบีบบังคับกู" เสือพูดด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน

"กูไม่ได้บังคับ กูเสนอทางออกที่ 'วิน-วิน' กันทุกฝ่าย" มินท์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น "โรสได้ความสงบคืนมา มึงไม่ต้องรำคาญใจที่เห็นคนมายืนออกันหน้าห้อง และกูก็ยังมีโอกาสทำคะแนน... มึงรับปากไหมเสือ?"

เสือหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ที่หน้าห้องเมื่อครู่วิ่งกลับเข้ามาในหัว ความโกรธแค้นในแววตาของโรสทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด เขาไม่ชอบเห็นกุหลาบดอกนั้นเหี่ยวเฉาเพราะความรำคาญ และเขาก็ไม่อยากให้มินท์ทำเรื่องบ้าๆ ที่จะทำลายชื่อเสียงของเธอไปมากกว่านี้

"เออ" เสือตอบสั้นๆ "กูจะช่วย... แต่แค่พูดชื่อมึงเวลาที่จำเป็นเท่านั้นนะ ถ้ามึงผิดสัญญาแม้แต่ครั้งเดียว ข้อตกลงนี้จบ"

"เยส! ขอบใจมากเพื่อนรัก มึงมันคือเสือใจงามจริงๆ ว่ะ" มินท์ร้องอย่างดีใจ "เดี๋ยววันหยุดนี้กูจะฝากของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไปให้มึงเอาไปให้น้องเขานะ เริ่มต้นแผนการได้เลย!"

เสือกดวางสายโดยไม่ร่ำลา เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วถอนหายใจพลวดใหญ่

เช้าวันต่อมา...

โรสเดินออกจากห้องพักด้วยอาการเพลียๆ เธอไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะมัวแต่หงุดหงิดเรื่องเมื่อวาน แถมยังต้องมาระแวงว่าวันนี้จะมีอะไรแปลกๆ มาวางหน้าห้องอีกไหม แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่ดอกไม้หรืออาหารมื้อหรู

แต่เป็นร่างสูงของเสือที่ยืนพิงกำแพงรออยู่หน้าห้องของเขา ในมือมีถุงพลาสติกเล็กๆ จากร้านเบเกอรี่เจ้าดังหน้ามหาวิทยาลัย

"จะไปเรียนเหรอ?" เสือถามด้วยน้ำเสียงที่ลดความแข็งกระด้างลงเล็กน้อย

โรสชะงัก ฝีเท้าที่กำลังจะเดินผ่านไปหยุดกึก "คะ? อ๋อ... ใช่ค่ะ"

"กินซะ" เสือยื่นถุงเบเกอรี่มาให้ "มินท์มันฝากมาน่ะ"

โรสขมวดคิ้วทันที "พี่เสือ! บอกแล้วไงว่าไม่รับของจากพี่มินท์ พี่ก็เห็นว่าเมื่อวานมันเป็นยังไง"

"รับไปเถอะ" เสือเดินก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว บีบให้โรสต้องรับถุงนั้นไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ "มันรับปากฉันแล้วว่าจะไม่ส่งคนมาวุ่นวายที่นี่อีก ถ้าเธอรับของชิ้นนี้ไป แลกกับการที่มันจะอยู่นิ่งๆ ที่ไซต์งาน... ฉันว่ามันคุ้มนะ"

โรสมองถุงขนมในมือ สลับกับมองหน้าคนตัวสูงที่ทำหน้าที่เป็น 'ไปรษณีย์จำเป็น'

"พี่รับปากจะช่วยพี่มินท์จีบโรสจริงๆ เหรอคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "คนขรึมๆ อย่างพี่เนี่ยนะ จะมาเป็นพ่อสื่อ?"

เสือไม่ตอบคำถามนั้นโดยตรง เขาเพียงแค่จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ สายตาที่เคยเย็นชาดูเหมือนจะมีประกายบางอย่างที่โรสอ่านไม่ออก

"ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาทำเสียงดังหน้าห้องฉันอีก" เสือพูดตัดบท "ไปเรียนได้แล้ว เดี๋ยวสาย"

เขาเดินหันหลังไปที่ลิฟต์ ทิ้งให้โรสยืนถือถุงขนมปังหอมกรุ่นอยู่คนเดียว ความเกลียดชังที่มีต่อเขาก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเริ่มมีความสับสนเข้ามาเจือปน โรสหยิบขนมปังออกมาดู มันคือรสที่เธอชอบที่สุด...

'พี่มินท์จะรู้ได้ไงว่าเราชอบรสนี้?' เธอคิดในใจ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป

ในขณะที่เสือเดินเข้าไปในลิฟต์ เสือก็ลอบถอนหายใจออกมาลึกๆ

เขาโกหก... มินท์ไม่ได้ฝากขนมมา และมินท์ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโรสชอบกินอะไร เสือเป็นคนแวะซื้อเองเมื่อเช้านี้ เพราะเขาสังเกตเห็นโรสแวะซื้อร้านนี้บ่อยๆ เวลาเดินผ่านหน้ามหาวิทยาลัย

การเป็นพ่อสื่อให้เพื่อนสนิท โดยที่ตัวเองเป็นคนลงแรงทำเองทุกอย่าง... เสือเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า เขากำลังทำเพื่อมินท์ หรือกำลังหาเรื่องเพื่อที่จะได้เข้าใกล้ 'กุหลาบ' ดอกนี้ด้วยตัวเองกันแน่