กุหลาบ...ในมือเสือ

คอนโดเดียวกัน

หลังจากพายุอารมณ์ที่อาคารเรียนรวมสงบลง โรสพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง ความตั้งใจที่จะให้วันแรกของชีวิตมหาวิทยาลัยเป็นวันที่สมบูรณ์แบบพังทลายลงไม่เป็นท่า เพราะคราบน้ำหวานที่ยังทิ้งรอยจางๆ ไว้บนกระโปรง และสายตาที่เย็นชาคู่นั้น... สายตาของ "ไอ้พี่เสือ" ที่มองเธอเหมือนเป็นสิ่งของเกะกะทางเดิน

"แก... เลิกทำหน้าเป็นยักษ์ขมูขีได้แล้ว หน้าสวยๆ ยับหมดแล้วเนี่ย" ครีม เอ่ยขึ้นขณะเดินเคียงข้างเพื่อนรักมายังลานจอดรถใต้อาคารเรียนรวม

"มันน่าโมโหนี่ครีม! คนอะไรหล่อซะเปล่าแต่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลยสักนิด" โรสกระแทกเสียงพลางกดรีโมทรถ สีขาวคู่ใจของเธอ "ฉันขอสาปส่ง อย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลยไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน!"

"โบราณเขาว่าเกลียดอะไรจะได้อย่างนั้นนะจ๊ะ" ครีมเย้าพลางขึ้นไปนั่งประจำที่ข้างคนขับ เพราะวันนี้เธอขอติดรถเพื่อนกลับคอนโดเนื่องจากเป็นทางผ่าน

"ไม่มีทาง! คนอย่างยัยโรส ถ้าเกลียดคือจบ ไม่มีการรีเทิร์นแน่นอน"

โรสขยับพวงมาลัยถอยรถออกจากซองด้วยความหงุดหงิด เธอขับออกจากมหาวิทยาลัยมุ่งหน้าไปยังคอนโดมิเนียมย่านชานเมืองที่ไม่ไกลนัก มันเป็นคอนโดมิเนียมเกรดกลางๆ ที่นักศึกษาและคนทำงานเริ่มแรกนิยมพักอาศัยกัน ไม่ได้หรูหราอลังการ แต่ก็มีความปลอดภัยและเป็นส่วนตัวพอสมควรสำหรับนักศึกษาต่างจังหวัดอย่างเธอ

"The Nest" คือคอนโดขนาด 8 ชั้นที่เป็นจุดหมายปลายทาง โรสวนรถขึ้นไปจอดที่ชั้น 3 ก่อนจะเดินนำครีมไปยังลิฟต์โดยสาร บรรยากาศในลิฟต์มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่ดังหึ่งๆ โรสกดหมายเลขชั้น 5 ด้วยความล้า

"เดี๋ยวฉันไปส่งแกที่หน้าห้อง แล้วค่อยลงไปหาอะไรกินที่หน้าปากซอยกันนะ" ครีมเสนอแผนการเย็นนี้

"ได้สิ ฉันอยากกินอะไรแซ่บๆ ล้างซวยอยู่พอดี"

กึก!

ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง แต่แล้วกลับมีมือหนาสอดเข้ามาขวางไว้ทันเวลา ประตูลิฟต์เด้งกลับออกไป ปรากฏร่างสูงในชุดช็อปสีกรมท่าที่คุ้นตา... คนที่โรสเพิ่งจะสาปแช่งไปเมื่อไม่ถึงยี่สิบนาทีที่แล้ว!

เสือก้าวเข้ามาในลิฟต์ด้วยใบหน้าที่ยังคงนิ่งสนิทเหมือนเดิมเป๊ะ เขาไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่นิดเดียวเมื่อเห็นโรสยืนอยู่ข้างใน ในมือของเขาหิ้วถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อที่มีเบียร์กระป๋องและมาม่าถ้วยอยู่ข้างใน เสือไม่ได้กดหมายเลขชั้น เพราะเลข 5 ถูกกดไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

โรสเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจผสมความหงุดหงิด 'นี่มันวันบ้าอะไรของฉันวะเนี่ย!'

ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไปอย่างช้าๆ บรรยากาศภายในแคบลงถนัดตาเมื่อมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่มายืนเบียด กลิ่นน้ำหอมแนวป่าๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำให้โรสรู้สึกอึดอัดจนต้องขยับตัวไปชิดผนังลิฟต์

"นี่คุณ... ตามฉันมาเหรอ?" โรสโพล่งขึ้นมาอย่างเหลืออดเมื่อทนความเงียบไม่ไหว

เสือปรายตามองเธอเพียงเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเหมือนคนรำคาญโลก "คอนโดนี้เป็นของสาธารณะ ใครจ่ายเงินเขาก็อยู่ได้ทั้งนั้น"

"แต่นี่ชั้น 5 นะ คุณพักอยู่ชั้นนี้เหรอ?"

"ถ้าไม่พักชั้นนี้ ฉันจะขึ้นมาทำไม" เสียงของเขาห้วนสั้นและไร้ซึ่งเยื่อใย

"นี่! เมื่อตอนกลางวันที่ชนฉันน่ะ คุณยังไม่ได้ขอโทษเลยนะ" โรสพยายามจะทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง

เสือถอนหายใจยาวๆ ออกมาหนึ่งครั้ง เขาหันไปมองหน้าโรสตรงๆ จนคนตัวเล็กกว่าถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง "ฉันเดินของฉันอยู่ดีๆ เธอวิ่งมาชนเอง แถมยังมัวแต่ห่วงสวยไม่ดูทาง... เลิกทำตัวเป็นศูนย์กลางจักรวาลแล้วอยู่เงียบๆ เหอะ"

"นี่คุณด่าฉันเหรอ!" โรสหน้าแดงก่ำ

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์แจ้งเตือนเมื่อถึงชั้น 5 ประตูเปิดออก เสือเดินออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเข็มทิศความโกรธของโรสที่พุ่งทะลุปรอท เขาเลี้ยวไปทางซ้าย ตรงไปยังห้อง 508 ซึ่งอยู่เยื้องกับห้อง 512 ของโรสเพียงไม่กี่ก้าว

โรสยืนกำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังกว้างในชุดช็อปที่ดูดิบเถื่อนนั่นไปจนเขาไขกุญแจเข้าห้อง

"ไอ้... ไอ้คนนิสัยไม่ดี! ไอ้พี่เสือหน้ายักษ์!" เธอตะโกนตามหลังไปแม้ประตูห้องของเขาจะปิดลงแล้วก็ตาม

"แก... พี่เขาอยู่ห้องตรงข้ามแกเลยนะเนี่ย" ครีมกระซิบด้วยน้ำเสียงกึ่งตกใจกึ่งขำ "แถมยังดุอย่างกับเสือจริงๆ ด้วย"

"อย่าเรียกเขาว่าพี่! ฉันไม่มีพี่สันดานแบบนี้" โรสรีบเปิดประตูห้องพักของตัวเองแล้วลากครีมเข้าไปข้างในทันที

ห้องของโรสเป็นแบบ Studio ขนาดพอเหมาะ ภายในตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาประหยัดแต่จัดวางอย่างมีรสนิยม มีตุ๊กตาตัวใหญ่ๆ วางบนเตียงและรูปถ่ายดาราที่เธอชอบแปะอยู่ที่ผนัง มันดูอบอุ่นและเป็นกันเอง ผิดกับโลกภายนอกที่เธอเพิ่งเผชิญมา

"ฉันจะทำยังไงดีครีม อยู่ชั้นเดียวกันยังไม่พอ ห้องยังอยู่เยื้องๆ กันอีก ถ้าต้องเจอกันทุกวันฉันไม่ต้องอกแตกตายเหรอ" โรสนั่งลงบนเตียงพลางทึ้งหัวตัวเอง

"ก็นึกว่ามีบอดี้การ์ดส่วนตัวมาคอยเฝ้าหน้าห้องไง" ครีมพยายามหยอก "แต่พี่เขาก็ดูเท่ดีนะ ถึงจะปากร้ายไปหน่อยก็เถอะ"

"เท่บ้านแกสิ! คนแบบนั้นน่ะนอกจากหน้าตาแล้วไม่มีอะไรดีสักอย่างเดียว ฉันจะทำตัวเป็นอากาศธาตุ จะไม่มอง ไม่ทัก ไม่สนใจ เหมือนเราอยู่กันคนละโลกไปเลย!" โรสประกาศกร้าว

ในขณะเดียวกัน ที่ห้อง 508...

ภายในห้องพักของเสือเรียบง่ายกว่ามาก มีเพียงเตียงนอนไม้ โต๊ะทำงานที่มีพิมพ์เขียวและโมเดลโครงสร้างตึกวางระเกะระกะ และตู้เย็นขนาดเล็กที่ด้านบนเต็มไปด้วยกล่องมาม่า เสือโยนถุงสะดวกซื้อลงบนโต๊ะก่อนจะถอดเสื้อช็อปพาดไว้ที่เก้าอี้

เขานั่งลงบนขอบเตียง พลางนึกถึงใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เพิ่งแผลงฤทธิ์ใส่เขาในลิฟต์

กุหลาบหนามแหลมงั้นเหรอ...

โทรศัพท์ของเสือสั่นสะเทือนบนโต๊ะ เขาหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นข้อความจาก มินท์ เพื่อนสนิทคนเดียวในคณะที่เขาไว้วางใจ

("เสือ! มึงถึงห้องยังวะ? กูส่งรูปเด็กนิเทศฯ ปี 1 ให้ดู ชื่อโรส สวยชะมัดเลยว่ะ กูว่าจะจีบคนนี้ มึงช่วยกูหน่อยดิ")

เสือมองรูปที่มินท์ส่งมา เป็นรูปโรสในชุดนักศึกษาที่ดูโดดเด่นกว่าใครเพื่อน เขาขมวดคิ้วก่อนจะพิมพ์ตอบกลับสั้นๆ ตามสไตล์

("ไร้สาระ")

เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วเอนตัวนอนราบไปกับเตียง สายตาคมกริบมองเพดานห้องปูนเปลือยอย่างใช้ความคิด สำหรับเขา... โรสก็แค่น้องใหม่ขี้วีนคนหนึ่งที่เขาไม่อยากจะเข้าไปข้องเกี่ยวด้วยเลยสักนิด แต่ในคอนโดที่เงียบเหงาแห่งนี้ การได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วจากห้องตรงข้ามเมื่อครู่ กลับทำให้เขารู้สึกว่าโลกที่เขาอยู่มันไม่เงียบเหงาจนเกินไปนัก

แม้จะพร่ำบอกตัวเองว่าเกลียด แต่แรงดึงดูดบางอย่างระหว่างกุหลาบสีสวยกับเสือผู้โดดเดี่ยวก็ได้เริ่มทำงานอย่างเงียบเชียบ ภายใต้หลังคาคอนโดเดียวกันแต่โลกคนละใบนี้