กุหลาบ...ในมือเสือ

ซ้อนท้ายเสือ

เช้าวันเสาร์ที่ควรจะเป็นวันพักผ่อนของนิสิตปี 1 อย่าง โรส กลับกลายเป็นวันที่เธอต้องตื่นมานั่งจ้องหน้ากระจกด้วยความสับสน ชุดเดรสสีขาวนวลถูกหยิบขึ้นมาทาบตัวก่อนจะถูกโยนลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว เมื่อนึกขึ้นได้ว่า 'คู่เดทจำเป็น' ของเธอในวันนี้คือรุ่นพี่วิศวะจอมโหดที่ขับบิ๊กไบค์คันยักษ์

"จะให้ใส่กระโปรงขึ้นไอ้รถนั่นได้ยังไงกัน..." โรสบ่นอุบ ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นกางเกงยีนทรงขาม้าเข้ารูปคู่กับเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบเท่ที่ดูทะมัดทะแมงกว่า

เมื่อเดินลงมาถึงลานจอดรถใต้คอนโด The Nest เธอก็พบกับร่างสูงของ เสือ ที่ยืนกอดอกพิงมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ สีดำสนิทของเขาอยู่ เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยแจ็คเก็ตยีนสีเข้มและกางเกงยีนสีดำทรงกระบอก ดูดิบเถื่อนและทรงพลังจนโรสแอบประหม่า

"มาช้าห้านาที" เสือทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองการแต่งตัวของเธอครู่หนึ่ง "แต่ก็นะ... แต่งแบบนี้ค่อยดูฉลาดขึ้นมาหน่อย"

"พี่เสือ! ปากเหรอคะนั่น?" โรสค้อนขวับ "แล้วนี่... โรสไม่เคยนั่งรถแบบนี้เลยนะ มันจะไม่ตกลงไปเหรอคะ"

เสือไม่ได้ตอบ แต่เขากลับยื่นหมวกกันน็อกสีชมพูพาสเทลใบใหม่เอี่ยมมาให้เธอ "มินท์มันฝากเงินมาให้ซื้อหมวกให้เธอ บอกว่ากลัวผิวสวยๆ จะโดนลมจนเสีย"

โรสรับหมวกมาถือไว้อย่างงงๆ "พี่มินท์เนี่ยนะเลือกสีชมพู?"

"เออ" เสือโกหกหน้าตาย (ทั้งที่เขาเดินเลือกเองที่ร้านบิ๊กไบค์เมื่อเย็นวานเพราะเห็นว่ามันเข้ากับสีลิปสติกที่ยัยเด็กขี้วีนคนนี้ชอบใช้) "ใส่ซะ แล้วขึ้นมา"

โรสพยายามปีนขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังที่สูงชันอย่างทุลักทุเล เสือสตาร์ทเครื่องยนต์เสียงคำรามกึกก้องจนเธอสะดุ้งโหยง

"เกาะแน่นๆ ถ้าตกลงไป มินท์มันเผาไซต์งานทิ้งแน่" เขาแกล้งขู่พลางเอื้อมมือไปคว้าแขนของเธอให้มากอดเอวเขาไว้

ตลอดเส้นทางสู่ร้านอาหารริมน้ำนอกเมือง โรสทำได้เพียงหลับตาปี๋และซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของเสืออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แรงลมที่ปะทะตัวทำให้เธอต้องกอดเอวเขาไว้แน่นขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแผ่นหลังที่แข็งแกร่งและความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขา

มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาด... เธอมันจะรู้สึกรำคาญใจเวลาที่มินท์พยายามเข้าหา แต่กับเสือ แม้เขาจะปากร้ายและดูน่ากลัว แต่เธอกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดท่ามกลางความเร็วของรถคันนี้

เมื่อถึงร้านอาหารกึ่งคาเฟ่สไตล์วินเทจ เสือจอดรถแล้วหันมาช่วยแกะสายรัดใต้คางให้เธอ

"อยู่นิ่งๆ" เสือสั่งขณะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน โรสเผลอกลั้นหายใจ สายตาคมของเสือจ้องมองริมฝีปากบางของเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหนี "เสร็จละ ลงม

ภายในร้านอาหาร เสือทำหน้าที่ 'พ่อสื่อ' ได้อย่างขยันขันแข็ง (ในมุมมองของมินท์) เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปโรสตอนกำลังอ่านเมนู ส่งเข้ากลุ่มแชทที่มีมินท์ทันที

"พี่จะถ่ายทุกห้านาทีเลยหรือไงคะ?" โรสบ่นขณะพยายามจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงจากลม

"มินท์สั่งมา" เสือตอบเสียงนิ่ง พลางเลื่อนจานขนมปังกระเทียมหอมๆ มาตรงหน้าเธอ "กินซะ เห็นชอบกินไม่ใช่เหรอ"

"พี่มินท์รู้ได้ไงคะว่าโรสชอบ?"

"มินท์มันเก่งเรื่องสืบเรื่องชาวบ้าน" เสือแกล้งแหย่ แววตาแฝงความขี้เล่นที่โรสไม่ค่อยได้เห็น "แต่มันบอกว่ากุหลาบดอกนี้เลี้ยงง่าย แค่เอาของอร่อยมาล่อก็หายพยศ"

"พี่เสือ! โรสไม่ใช่แมวนะคะ!" โรสทำหน้ามุ่ย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตักขนมปังเข้าปาก

ระหว่างมื้ออาหาร เสือดูแลเธอดีจนน่าระแวง เขาคอยตักปลาที่แกะก้างออกแล้วให้ คอยรินน้ำให้ไม่ขาด แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่วายจะแกล้งจิกกัด

"กินให้มันน้อยๆ หน่อย เดี๋ยวซ้อนมอเตอร์ไซค์ขากลับไม่ไหว รถจะยางแตกเอา"

"นี่ปากพี่เหรอคะ!" โรสถลึงตาใส่ "แล้วนี่พี่จะสั่งของหวานต่อไหม?"

"มินท์บอกว่าต้องพาเธอไปกินเค้กร้านดังแถวนี้ด้วย" เสือตอบพลางเช็กบิล "มันอยากให้วันนี้เป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุด"

คำอ้างชื่อมินท์เริ่มทำให้โรสรู้สึกแปลกๆ เธอเริ่มสังเกตเห็นว่าทุกอย่างที่เสือทำ มันดูใส่ใจรายละเอียดเกินกว่าจะเป็นแค่การทำตามคำสั่งเพื่อน พี่ชายจอมโหดคนนี้รู้แม้กระทั่งว่าเธอไม่ชอบกินผักชี และชอบดื่มน้ำเปล่าที่ไม่ใส่น้ำแข็ง

หลังมื้ออาหาร เสือพาเธอเดินเล่นริมตลิ่งเพื่อย่อยอาหาร จังหวะที่โรสกำลังก้าวข้ามโขดหินเพื่อไปดูดอกไม้ริมฝั่ง เธอเกิดเสียหลักเกือบจะหงายหลังลงน้ำ แต่เพียงเสี้ยววินาที มือหนาของเสือก็คว้าเอวบางของเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัวจนร่างของเธอกระแทกเข้ากับอกแกร่ง

โรสเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ ใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ

"ซุ่มซ่าม" เสือตำหนิเสียงเบา แต่แขนของเขายังคงโอบรอบเอวเธอไว้ไม่ยอมปล่อย สายตาที่เขามองลงมาในตอนนี้มันไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับมีความวูบไหวบางอย่างที่ทำให้โรสทำตัวไม่ถูก

"พี่เสือ... ปล่อยได้แล้วค่ะ" โรสพึมพำ

เสือยอมปล่อยมือแต่กลับโน้มตัวลงมาสบตาเธอในระยะประชิด "โรส... ถามจริงๆ เถอะ ที่มินท์มันพยายามทำทั้งหมดนี่ เธอไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ?"

โรสนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตามความจริง "โรสขอบคุณความหวังดีของพี่มินท์นะคะ แต่... โรสไม่ได้รู้สึกใจเต้นแบบนั้นกับพี่มินท์ พี่ก็น่าจะรู้"

"แล้วถ้าเป็นคนอื่นล่ะ?" เสือถามต่อ น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนโรสเริ่มระแวง

"คนอื่น... ใครคะ?"

เสือไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่กระตุกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มแบบนักล่าที่ทำให้โรสรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม—ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่รถ "ช่างเถอะ กลับได้แล้ว ก่อนจะค่ำ"

ตลอดทางขากลับ โรสเริ่มระแวงท่าทีของเสือมากขึ้นเรื่อยๆ เขาทำหน้าที่ 'พี่ชายที่แสนดี' ตามคำอ้างของมินท์ได้สมบูรณ์แบบเกินไป แต่แววตาและสัมผัสที่เขาแสดงออกมามันกลับให้ความรู้สึกที่ลึกซึ้งและคุกคามความเป็นส่วนตัวของหัวใจเธอมากกว่านั้น

'พี่มินท์ฝากมาจริงๆ หรือพี่คิดเองกันแน่พี่เสือ...' โรสคิดในใจพลางกระชับวงแขนที่กอดเอวเขาไว้แน่นขึ้น

ขณะที่บิ๊กไบค์คันงามกำลังทะยานอยู่บนถนนสายหลัก ท้องฟ้าที่เคยสดใสเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน ลมแรงเริ่มกรรโชกจนรถมีอาการส่ายเล็กน้อย เสือเหลือบมองกระจกหลังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เกาะแน่นๆ นะโรส" เสือตะโกนแข่งกับเสียงลม "พายุจะเข้าแล้ว!"

สายฟ้าแปลบปลาบพาดผ่านท้องฟ้า พร้อมกับหยดน้ำฝนเม็ดแรกที่ตกลงมาโดนใบหน้าของกุหลาบสาวที่กำลังใจเสียอยู่เบื้องหลังเสือร้ายคันนี้