กุหลาบ...ในมือเสือ

ความรุกล้ำที่วุ่นวาย

แสงไฟจากสปอตไลท์ในไซต์งานก่อสร้างยามค่ำคืนสว่างจ้าจนเห็นฝุ่นปูนที่ลอยฟุ้งในอากาศ แต่สิ่งที่ร้อนรุ่มยิ่งกว่าอากาศในสนามฝึกงานคืออารมณ์ของ มินท์ เธอเดินวนไปวนมาหน้าตู้คอนเทนเนอร์ที่เป็นห้องพักชั่วคราว ในมือถือโทรศัพท์มือถือที่โชว์หน้าจออินสตาแกรมของ โรส ค้างไว้

รูปภาพล่าสุดของโรสคือภาพที่เธอนั่งยิ้มร่าอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มหน้าตาตี๋อินเตอร์ในร้านคาเฟ่กึ่งบาร์ย่านทองหล่อ แคปชั่นสั้นๆ ว่า "Happy Friday" พร้อมอิโมจิหัวใจสีขาว ทำเอาคนทางนี้แทบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้ง

"ไอ้เสือ! มึงดูดิ ดูมันสิ!" มินท์ถีบประตูตู้คอนเทนเนอร์เบาๆ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งเช็ดเหงื่ออยู่บนเตียง "ไอ้หน้าตี๋นี่ใครวะ? ทำไมมันถึงได้นั่งใกล้โรสขนาดนั้น มึงเห็นสายตามันไหม? มันคิดจะเคลมน้องเขาชัวร์!"

เสือ เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเนือยๆ เขาเหนื่อยจากงานคุมเทเลอร์บรรทุกคานสะพานมาทั้งวันจนไม่อยากจะเสวนากับความฟุ้งซ่านของเพื่อน "เขาก็แค่ไปเที่ยว มึงจะอะไรนักหนา"

"กูอยู่ตรงนี้ไงเสือ กูไปไหนไม่ได้! แต่มึง... มึงอยู่คอนโดเดียวกับน้องเขา" มินท์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเพื่อนอย่างหมดรูป "กูขอร้องล่ะเสือ ช่วยกูหน่อย มึงกลับไปพักที่คอนโดอาทิตย์ละวันสองวันใช่ไหม มึงช่วยซื้อดอกไม้ไปวางหน้าห้องน้องเขาในนามกูหน่อย หรือไม่ก็แกล้งๆ เดินไปทักน้องเขาแล้วฝากบอกว่ากูคิดถึงมาก... นะเสือนะ เพื่อนรัก"

เสือจ้องมองมินท์ด้วยแววตาเย็นชาที่ไร้การปรุงแต่ง "กูบอกมึงแล้วไงว่า 'ไม่' มึงอยากจีบก็จีบเอง อย่ามาใช้กูเป็นเครื่องมือ"

"มึงใจจืดใจดำชะมัด! มึงก็รู้ว่ากูออกไปไหนไม่ได้" มินท์โวยวาย "ถ้ากูเสียโรสไป กูจะโทษมึง!"

"ก็ตามใจ" เสือตอบสั้นๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนหันหลังให้ ทิ้งให้มินท์ยืนกำหมัดด้วยความอึดอัดใจ

ในเมื่อขอให้เพื่อนช่วยไม่ได้ มินท์จึงตัดสินใจ "จัดการ" ด้วยตัวเองตามแบบฉบับคนใจร้อน เธอรู้ดีว่าโรสเป็นคนชอบความเป็นส่วนตัว แต่ความหึงหวงมันบดบังความถูกต้องไปหมดสิ้น

วันต่อมา มินท์แอบใช้ช่วงเวลาพักเที่ยงโทรศัพท์สั่งเดลิเวอรีชุดใหญ่ ทั้งช่อดอกกุหลาบสีแดงยักษ์และอาหารมื้อหรูจากภัตตาคารชื่อดัง โดยระบุให้ไปส่งที่ห้อง 512 คอนโด The Nest ในเวลาห้าโมงเย็น ซึ่งเป็นเวลาที่โรสเพิ่งจะกลับจากเรียน

และที่สำคัญ... มินท์แอบสั่งให้พนักงานส่งของ 'กำชับ' กับนิติบุคคลว่าให้ขึ้นไปส่งถึงหน้าห้อง และถ้าเจ้าของห้องไม่เปิด ให้โทรหาจนกว่าจะรับสาย เพราะเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์จาก "คนพิเศษ"

17.00 น. ณ คอนโด The Nest

โรสเดินลงจากรถซีวิคคู่ใจด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้เธอมีเรียนเช็คชื่อตั้งแต่เช้าแถมยังมีสอบย่อยในช่วงบ่าย สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือการอาบน้ำนอนนิ่งๆ ในห้องพักที่แสนสงบ

แต่ทันทีที่เธอก้าวออกมาจากลิฟต์ชั้น 5 เธอก็ต้องชะงัก

"คุณโรสหรือเปล่าครับ? มีของมาส่งครับ" พนักงานเดลิเวอรีสามคนยืนออกันอยู่หน้าห้องเธอ พร้อมกับรถเข็นที่มีกล่องอาหารวางซ้อนกันเป็นตั้ง และช่อดอกไม้ที่ใหญ่จนบังทางเดิน

"ของใครคะ? ฉันไม่ได้สั่ง" โรสขมวดคิ้ว

"มีผู้ส่งระบุว่าส่งให้คุณโรสครับ บอกว่ามาจากพี่มินท์... กำชับว่าต้องส่งให้ถึงมือ และขอให้คุณโรสถ่ายรูปคู่กับของส่งกลับไปให้เขาดูด้วยครับ" พนักงานพูดพลางยื่นใบเซ็นรับมาให้

โรสมองดอกไม้และอาหารเหล่านั้นด้วยความรู้สึกอึดอัดใจมากกว่าจะดีใจ พนักงานนิติบุคคลและผู้พักอาศัยห้องข้างๆ เริ่มโผล่หน้าออกมาดูด้วยความสอดรู้สอดเห็น เสียงพูดคุยซุบซิบเรื่อง "สาวสวยที่มีหนุ่มส่งของมาประเคนถึงห้อง" เริ่มดังขึ้น

"ฉันไม่รับค่ะ เอากลับไปให้หมดเลย" โรสปฏิเสธเสียงแข็ง

"ไม่ได้ครับคุณโรส ทางผู้สั่งชำระเงินมาหมดแล้ว และสั่งว่าถ้าคุณไม่รับ ให้ผมยืนรอจนกว่าคุณจะใจอ่อน เพราะเขาไม่อยากให้ของเสียเปล่า"

ในจังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์ก็เปิดออก

เสือที่เพิ่งกลับมาถึงคอนโดเพื่อเอาเอกสารงานวิจัยยืนนิ่งอยู่หน้าประตูลิฟต์ เขาอยู่ในชุดช็อปที่ดูยับเยินจากการทำงาน สายตาคมกริบมองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความรำคาญใจ

"มีอะไรกัน?" เสียงทุ้มต่ำของเสือดังขึ้นจนพนักงานส่งของสะดุ้ง

"อ๋อ... มีคนส่งของมาให้คุณผู้หญิงห้องนี้ครับ แต่เธอไม่ยอมรับ"

เสือปรายตามองดอกกุหลาบสีแดงสดนั่น... เขารู้อยู่แล้วว่าเป็นฝีมือใคร เขาหันไปมองโรสที่ยืนหน้าเสียและโกรธจนตัวสั่น

"พี่เสือ... ช่วยบอกเพื่อนพี่ทีว่าอย่าทำแบบนี้!" โรสพุ่งเป้าไปที่เสือทันที "นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของโรส โรสเหนื่อย โรสอยากพัก ทำไมต้องมาทำเรื่องวุ่นวายให้คนอื่นเขาประจานโรสด้วย!"

เสือมองใบหน้าของโรสที่เริ่มมีหยาดน้ำตาคลอเบ้าเพราะความอับอายและหงุดหงิด เขาหันไปหาพนักงานส่งของด้วยสายตาที่น่ากลัวกว่าเดิม

"เอาของทั้งหมดไปวางไว้ที่ห้องนิติฯ ใครอยากกินก็แบ่งกันไป ส่วนดอกไม้... เอาไปทิ้งซะ"

"แต่ว่าผู้สั่งเขา..."

"ผมบอกให้เอาไปทิ้ง" เสือเน้นเสียงจนพนักงานรีบกุลีกุจอขนของออกไปทันที

เมื่อทางเดินกลับสู่ความเงียบ โรสยังคงยืนกำมือแน่นอยู่หน้าห้อง เธอโกรธมินท์ที่ทำอะไรไม่คิด และเธอก็โกรธเสือที่ดูเหมือนจะรับรู้เรื่องนี้แต่ไม่ห้ามเพื่อน

"มองหน้าฉันทำไม?" เสือถามเสียงเรียบพร้อมไขประตูห้อง 508

"พี่รู้ใช่ไหมว่าพี่มินท์จะทำแบบนี้?"

"กูไม่ได้รู้ทุกเรื่อง" เสือเปลี่ยนสรรพนามเป็นทางการน้อยลงตามอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัว "แต่มินท์มันก็แค่หวังดีในแบบของมัน"

"หวังดีเหรอคะ? การรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว การทำให้โรสกลายเป็นขี้ปากคนทั้งชั้นเนี่ยนะคือความหวังดี?" โรสเดินก้าวเข้าไปหาเสืออย่างท้าทาย "ถ้าพี่มินท์จะจีบโรสด้วยวิธีแบบนี้ บอกเขาเลยนะว่าโรสไม่มีวันรับรักคนอย่างเขา!"

"ก็ไปบอกมันเอง" เสือตัดบทอย่างเย็นชา เขาทำท่าจะปิดประตูห้องหนี แต่โรสกลับใช้มือยันประตูไว้

"พี่ก็เหมือนกัน... เลิกทำหน้าตายเหมือนไม่รู้ไม่เห็นสักที ที่พี่ไม่ห้ามเพื่อนพี่ เพราะพี่ก็อยากเห็นโรสลำบากใจใช่ไหม?"

เสือชะงักมือที่กำลังจับประตู เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเกือบจะชิดกับใบหน้าของโรส กลิ่นเหงื่อและกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำเอาโรสถึงกับลืมลมหายใจ

"ฟังนะโรส..." เสือกระซิบเสียงต่ำ "ถ้ากูอยากเห็นมึงลำบากใจ กูคงไม่ช่วยไล่ไอ้พวกนั้นไปหรอก... และถ้ากูอยากรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของมึงจริงๆ ..."

เสือเว้นจังหวะ สายตาของเขาเลื่อนลงไปมองที่ริมฝีปากบางของเธอชั่วครู่ ก่อนจะวกกลับมาสบตาที่สั่นไหวของกุหลาบสาว

"กูทำได้ 'มากกว่า' ที่มินท์ทำเยอะ"

เสือผลักมือของโรสออกเบาๆ ก่อนจะปิดประตูห้องใส่หน้าเธอทันที ทิ้งให้โรสยืนหัวใจเต้นโครมครามอยู่หน้าห้องด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความโกรธ ความอาย และความหวั่นไหวที่เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

คืนนั้น โรสกดบล็อกเบอร์มินท์ทันที และเธอก็ไม่ได้คุยกับครีมเรื่องนี้ด้วย เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าครีมรู้ว่ามินท์ส่งของมาให้เธอขนาดนี้ ครีมคงจะเจ็บปวดใจไม่แพ้กัน

สงครามระหว่างรุ่นพี่วิศวะกับรุ่นน้องนิเทศฯ เริ่มจะบานปลายเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดเสียแล้ว