แสงอาทิตย์ยามเย็นทอแสงสีส้มจัดสลับกับเงาทอดยาวอาบไล้ไปทั่วลานหน้าคณะนิเทศศาสตร์ บรรยากาศรอบตัวดูสลัวลางและเงียบเหงาลงเมื่อเหล่านักศึกษาเริ่มทยอยกลับบ้าน โรส เดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดินยาว กระชับสายสะพายกระเป๋าแน่น ความเงียบสงบที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายวันที่หลบไปพักใจที่บ้านชานเมืองเริ่มถูกสั่นคลอน เพียงเพราะเธอต้องกลับมาส่งงานกลุ่มชิ้นสุดท้ายก่อนจะปิดเทอมยาว
ทว่า... ความสงบนั้นพังทลายลงในพริบตา เมื่อร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยยืนพิงเสาไฟอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน สายตาคมกริบของ เสือ จ้องมองตรงมาที่เธอราวกับนักล่าที่เฝ้ารอเหยื่อมานานแสนนาน
"โรส..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทำให้หัวใจเธอสั่นไหวเอ่ยขึ้น
โรสชะงักฝีเท้า ใบหน้าหวานถอดสี เธอเลือกที่จะเบือนหน้าหนีและพยายามเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่เสือเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทัน สัมผัสที่ร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาทำเอาโรสสะดุ้งสุดตัว
"ปล่อยค่ะพี่เสือ โรส
