กุหลาบ...ในมือเสือ

เว้นระยะห่าง

สนามบินสุวรรณภูมิในช่วงบ่ายวันเสาร์ที่แสงแดดแผดเผาดูไม่เป็นใจเอาเสียเลย เสือ ยืนรออยู่ที่จุดนัดพบตามคำท้าทายผ่านข้อความของ มินท์ เขามาในชุดเสื้อยืดสีดำสกรีนลายกราฟิกเรียบง่ายกับกางเกงยีนตัวเก่ง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟเย็นที่หยดน้ำเกาะพราว มืออีกข้างกำกุญแจรถคู่ใจไว้แน่น เสือมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อจะทะเลาะหรือใช้กำลัง แต่เขามาเพื่อปิดฉากมิตรภาพที่บิดเบี้ยวนี้ด้วยความจริงใจ

ทว่า... เวลาผ่านไปนับชั่วโมง กรงเล็บแห่งความจริงก็เริ่มชัดเจน เขาเห็นร่างของมินท์ที่กำลังเร่งรีบผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เสือพยายามจะตะโกนเรียก แต่เสียงประกาศในสนามบินและฝูงชนที่ขวักไขว่ทำให้เขาคลาดกันอย่างน่าเสียดาย มินท์ไม่ได้ตั้งใจจะมาพบเขาตั้งแต่แรก ทุกอย่างเป็นเพียงข้อความท้าทายให้เขามาเสียเวลาเปล่าเท่านั้น

นั่นคือการตัดขาดที่ชัดเจนที่สุด—มินท์เลือกที่จะหนี แทนที่จะเผชิญหน้า

ช่วงปิดเทอมใหญ่กลายเป็นช่วงเวลาแห่งความเงียบงันสำหรับเสือ มิตรภาพสิบปีที่เคยคิดว่าแข็งแกร่งกลับพังทลายลงในพริบตาราวกับปราสาททรายที่โดนคลื่นซัด เสือใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเข้าสนามฟุตบอลช่วงเย็นและออกทริปบิ๊กไบค์กับกลุ่มเพื่อนวิศวะเพื่อระบายความหงุดหงิด ลมแรงที่ปะทะหน้าขณะควบรถบิ๊กไบค์คันงามคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกสงบลงได้

ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเขากับ โรส นั้นอยู่ในสภาวะ "หยุดนิ่ง" ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิต โรสยังคงวุ่นวายกับการเรียนปี 1 คณะนิเทศศาสตร์ ส่วนเสือก็ก้าวเข้าสู่ปีสุดท้ายของวิศวะ ทั้งคู่ไม่ได้ติดต่อกันบ่อยนัก มีเพียงข้อความสั้น ๆ ถามไถ่กันบ้างตามโอกาส เพื่อเว้นระยะห่างให้แต่ละคนได้ทบทวนความรู้สึกของตัวเอง

ความเงียบเหงาที่รายล้อมทำให้เสือตั้งใจทุ่มเทให้กับการเรียนและกิจกรรม แม้ภาพของมินท์จะเลือนหายไป แต่ในใจลึก ๆ เขาก็หวังว่าจะได้เจอใครบางคนที่ทำให้เขารู้สึกเหมือน "กุหลาบ" ที่เขาเคยเผลอไปทำลายและปกป้องในเวลาเดียวกัน

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยกลับมาคึกคักอีกครั้งเมื่อเปิดเทอมใหม่ เสือในฐานะพี่ปี 4 ที่มีดีกรีเป็นถึงประธานชมรมฟุตบอลและเจ้าของบิ๊กไบค์สุดเท่ที่ใคร ๆ ก็ต่างอิจฉา กลายเป็นเป้าสายตาของบรรดารุ่นน้องปี 1 คณะต่าง ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะรุ่นน้องสาว ๆ ที่มักจะหาเรื่องมาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ เขาไม่ว่าจะที่สนามฟุตบอลเวลาที่เขากำลังซ้อม หรือที่โรงอาหารคณะวิศวะฯ

"พี่เสือคะ... หนูทำน้ำหกใส่เสื้อ ทำยังไงดีคะ?" "พี่เสือคะ คืนนี้ไปปาร์ตี้กันไหมคะ?" "พี่เสือครับ/คะ..."

เสียงจีบของรุ่นน้องที่ดังระงมทำให้เสือรู้สึกรำคาญจนอยากจะหนีไปให้พ้น ๆ เขาไม่ได้ต้องการความสนใจเหล่านั้น เขาแค่ต้องการความสงบ... จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง หลังจบการซ้อมฟุตบอลที่เหนื่อยหอบ เสือรีบคว้ากระเป๋าวิ่งหนีฝูงรุ่นน้องสาว ๆ ออกมาจากสนาม เขาตั้งใจจะไปหาน้ำเย็น ๆ ดื่มที่ตึกคณะนิเทศฯ ซึ่งเป็นทางผ่านก่อนกลับที่พัก แต่ในระหว่างที่เขากำลังมองหาทางเลี่ยงสายตานักศึกษาที่เดินพลุกพล่าน สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างบางสองร่างที่นั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะนิเทศศาสตร์

โรส และ ครีม กำลังนั่งคุยกันอยู่ โรสดูโตขึ้นมาก ผมยาวสลวยนั้นดูมีน้ำมีนวลขึ้น และรอยยิ้มของเธอก็ยังคงสดใสเหมือนเดิม กลิ่นกุหลาบจาง ๆ ที่เขาจดจำได้ดีพัดมากับสายลม

โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง เสือเดินดุ่ม ๆ เข้าไปหาพวกเธอทันที!

"โรส! ครีม!"

โรสและครีมเงยหน้าขึ้นจากสมุดโน้ต แววตาของโรสเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "พี่เสือ? มาทำอะไรแถวคณะนิเทศฯ คะเนี่ย? แล้วทำไมสภาพพี่ถึงดูเหมือนหนีอะไรมาแบบนั้นล่ะ?"

ครีมที่นั่งข้าง ๆ โรสเลิกคิ้วมองอย่างมีเลศนัย "ดูสิโรส ดูสภาพพี่เสือสิ เหมือนเพิ่งโดนใครวิ่งไล่กวดมาเลยนะเนี่ย"

เสือทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามพวกเธอทันที กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เหมือนกำลังระแวงภัย ก่อนจะกระซิบเสียงเครียด

"โรส... ครีม... ช่วยพี่หน่อย"

ครีมหัวเราะคิกคัก "อะไรคะพี่เสือ ประธานชมรมฟุตบอลสุดฮอตของวิศวะเนี่ยนะ ต้องการความช่วยเหลือจากเด็กนิเทศฯ กระจอก ๆ อย่างพวกเรา?"

"พวกน้องปี 1... ตามพี่ไม่เลิกเลยว่ะ" เสือพูดพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอน—หน้าที่เขาไม่เคยทำกับใครมาก่อน "โรสแกล้งเป็นแฟนพี่หน่อยได้ไหม? ครีมก็ช่วยพี่หน่อยเถอะ ช่วยกันกีดกันสาว ๆ พวกนั้นที แค่แป๊บเดียว... แค่ให้พวกนั้นถอดใจเลิกตามพี่สักที พี่รำคาญจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ไหนจะตามไปถึงสนามบอล ไหนจะตามไปถึงโรงอาหาร พี่ต้องการพื้นที่ส่วนตัวบ้าง!"

โรสอ้าปากค้าง ก่อนจะหันไปสบตากับครีม ซึ่งครีมเองก็กำลังกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น "พี่จะบ้าเหรอคะ! อยู่ ๆ จะมาขอให้โรสเป็นแฟนแกล้ง ๆ เนี่ยนะ? เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน แล้วพี่จะให้โรสมาช่วยพี่สลัดสาว ๆ แบบนี้เนี่ยนะ!"

"ถือว่าช่วยทำบุญกับคนบาปอย่างพี่เถอะนะ" เสือทำหน้าตาจริงจังแบบที่หาดูได้ยาก "ถ้าโรสไม่ช่วย พี่คงไม่มีที่ยืนในคณะแน่ ๆ โรสรู้ไหมว่าแต่ละคนรุกหนักขนาดไหน ขนาดพี่ขี่บิ๊กไบค์หนี ยังตามมาขอซ้อนท้ายเลยเนี่ย!"

ครีมเริ่มยิ้มกว้าง "ก็น่าสนุกดีนะโรส... นาน ๆ ทีจะได้แกล้งประธานชมรมฟุตบอลสุดหล่อบ้าง"

โรสมองหน้าเสือที่ดูหงุดหงิดจริงจัง ก็อดจะอมยิ้มไม่ได้ เธอนึกถึงเรื่องกุญแจห้องที่เคยเป็นปมในใจเมื่อครั้งก่อน ความรู้สึกที่มีต่อเสือมันยังคงอยู่ที่เดิม แม้จะผ่านไปนานหลายเดือน "ก็ได้ค่ะ... แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ"

"ว่ามาเลย โรสจะเอาอะไร?" เสือตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล

"พี่ต้องพาโรสกับครีมไปกินข้าวร้านอาหารริมน้ำที่พี่เคยพาโรสไปครั้งแรกทุกวันศุกร์ เป็นเวลาหนึ่งเดือน... แล้วก็ต้องเลิกทำหน้ายักษ์ใส่รุ่นน้องพวกนั้นด้วย ต้องทำตัวให้สุภาพขึ้น!"

"ตกลง! อาทิตย์หน้าเริ่มเลย!" เสือยิ้มออก ความหนักอึ้งในใจเบาบางลงอย่างประหลาด

จากวันนั้น... ข่าวลือเรื่อง "พี่เสือวิศวะกับสาวนิเทศฯ" ก็แพร่สะพัดไปทั่วจนกลายเป็นตำนานมหาวิทยาลัย ทำให้รุ่นน้องสาว ๆ ที่เคยตามตื๊อเสือต้องล่าถอยไปโดยปริยาย เพราะใคร ๆ ก็รู้ว่าพี่เสือคนนี้ "จองแล้ว" และที่สำคัญ... แฟนคนนี้สวย ดุ และเป็นเด็กนิเทศฯ ที่ฝีปากกล้าไม่แพ้ใคร แถมยังมีครีมเพื่อนสนิทที่คอยเป็นผู้ช่วยจัดการปัญหาให้อีกแรง

แต่การเป็น "แฟนกำมะลอ" ครั้งนี้ กลับไม่เหมือนครั้งที่เขาทำเพื่อมินท์

เพราะทุกครั้งที่เสือพาโรสซ้อนท้ายบิ๊กไบค์คันใหญ่ไปกินข้าวด้วยกัน หรือทุกครั้งที่โรสต้องมาคอยกันท่าสาว ๆ ให้เสือ เขากลับรู้สึกว่าระยะห่างที่เคยมีระหว่างเขากับโรส มันค่อย ๆ ลดน้อยลง... และครั้งนี้ ไม่มีกุญแจผีที่ไหนมาเกี่ยวข้อง มีเพียงความรู้สึกที่เริ่มเติบโตขึ้นอย่างช้า ๆ ในหัวใจของทั้งสองคน

เสือเริ่มตระหนักว่า การที่เขาขอให้โรสมาเป็น "ที่หลบภัย" แท้จริงแล้ว... เขาแค่อยากหาข้ออ้างที่จะได้อยู่ใกล้เธออีกครั้งเท่านั้นเอง และเขาก็พบว่าเขาไม่ได้แค่อยากให้เธอช่วยกันสาว ๆ แต่เขาอยากให้เธอเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเขาในสนามฟุตบอล ในทริปบิ๊กไบค์ และในทุก ๆ วันหลังจากนี้

มินท์อาจจะหนีหายไปพร้อมกับความแค้นที่ไม่ได้เอ่ยคำลา แต่พายุลูกใหม่ที่ชื่อว่า "ความรัก" กำลังจะพัดเข้ามาแทนที่... และครั้งนี้ เสือจะไม่ปล่อยให้มันพัดผ่านไปง่าย ๆ อีกแล้ว เพราะเขารู้ดีว่า หัวใจของเขาถูกกุญแจดอกเดิม... กุญแจที่ไขเข้าห้องโรสได้... ไขเอาไว้ตั้งแต่วันแรกแล้ว