บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงบ่ายวันนี้ดูเงียบเหงากว่าปกติ แสงแดดที่ลอดผ่านยอดไม้ตึกลูกเต๋าสร้างเงาตะคุ่มทอดทับไปตามทางเดิน โรสเดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดินยาว ความรู้สึกหนักอึ้งในใจไม่ได้ลดน้อยลงเลยนับตั้งแต่เธอย้ายกลับไปอยู่บ้านกับพี่จัสมิน แม้ระยะทางจะช่วยให้เธอหนีพ้นจากสายตาคมกริบของมินท์ได้บ้าง แต่สิ่งที่เธอกลับหนีไม่พ้นคือ "ความผิดปกติ" ของคนใกล้ตัวที่สุดอย่าง ครีม
ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ครีมเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน บางวันครีมก็เข้ามาพะเน้าพะนอเอาอกเอาใจเธอเหมือนเพื่อนสนิทที่แสนดี คอยถามไถ่เรื่องที่บ้านและเรื่องพี่จัสมินด้วยรอยยิ้ม แต่บางวัน แววตาของครีมกลับดูแข็งกร้าวและเย็นชา ครีมมักจะพูดจายั่วยุหรือปล่อยข่าวลือแปลก ๆ เกี่ยวกับพี่เสือให้โรสฟังบ่อยครั้ง
"โรส... รู้ไหมว่าวันก่อนมีคนเห็นพี่เสือไปนั่งกินข้าวกับรุ่นน้องคณะบริหารนะ" หรือ "พี่เสือเขาเป็นคนแบบนี้แหละโรส เขาแค่เหงา พอโรสไม่
