กุหลาบ...ในมือเสือ

ช่วงของระยะห่าง

สายลมร้อนในช่วงปลายภาคเรียนพัดพากลิ่นอายของการเปลี่ยนแปลงมาสู่รั้วมหาวิทยาลัย สำหรับนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่ 3 ที่ทางคณะฯได้ทำการสลับสับเปลี่ยนให้ไปฝึกงาน และช่วงเวลานี้คือหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ เพราะพวกเขาต้องเก็บกระเป๋าออกจากหอพักมุ่งหน้าสู่ไซต์งานก่อสร้างเพื่อ "ฝึกงาน" ตลอดหนึ่งภาคเรียนเต็ม

ไซต์งานก่อสร้างทางยกระดับแถวชานเมืองที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและเสียงเครื่องจักรกลายเป็นโลกใบใหม่ของ เสือ และ มินท์ ความเหนื่อยล้าจากงานหน้างานที่ต้องตากแดดตากลมตั้งแต่เช้ามืดจนดึกดื่น ทำให้ความวุ่นวายที่เคยเกิดขึ้นหน้าคณะนิเทศศาสตร์เลือนหายไปชั่วคราว

หนึ่งเดือนผ่านไป...

บรรยากาศที่ตึกนิเทศศาสตร์ดูเงียบเหงาลงถนัดตาสำหรับ โรส และ ครีม แม้ไม่มีเสียงกวนประสาทของมินท์ หรือสายตาเย็นชาของเสือคอยตามหลอกหลอน แต่ความเงียบกลับทำงานได้อย่างน่าประหลาด

"แก... ดูสิ พี่มินท์ลงสตอรี่ไอจี ใส่ชุดเซฟตี้เท่ชะมัดเลยเนอะ" ครีมเอ่ยขึ้นลอยๆ ขณะที่ทั้งคู่นั่งกินข้าวเที่ยงอยู่ที่ม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะ

โรสชะเง้อหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อน "หน้าดำเครียดขนาดนั้น เท่ตรงไหนยัยครีม ดูไอ้พี่เสือข้างๆ สิ หน้าบึ้งยิ่งกว่าตอนอยู่ที่นี่อีก สงสัยโดนวิศวกรรุ่นพี่ด่ามาแน่ๆ"

แม้ปากจะจิกกัด แต่โรสกลับจำรายละเอียดในรูปนั้นได้แม่นยำ เสือดูผอมลงเล็กน้อย ผิวเข้มขึ้นจากการตากแดด และที่สำคัญ... เขายังคงดู 'ขรึม' จนน่าหมั่นไส้เหมือนเดิมในชุดช็อปสีกรมท่าที่เปื้อนฝุ่นปูน

"เขาไปฝึกงานตั้งหนึ่งเทอม แกไม่รู้สึกว่าชีวิตมันขาดอะไรไปบ้างเหรอโรส?" ครีมถามพลางเขี่ยข้าวในจาน สายตาเหม่อลอย

"ขาดสิ... ขาดคนมาทำให้ประสาทเสียไง" โรสตอบทันควัน "แต่ก็นะ... พอไม่มีคนมาคอยกวน คอนโดก็เงียบเชียบจนน่าใจหาย บางทีเดินผ่านห้อง 508 แล้วเห็นไฟปิดสนิท มันก็... รู้สึกประหลาดดีเหมือนกัน"

โรสพูดความจริงไม่หมด เธอไม่ได้แค่รู้สึกประหลาด แต่ลึกๆ เธอยังเผลอหยุดยืนหน้าห้องนั้นชั่วครู่ในทุกๆ วันที่กลับถึงคอนโด ราวกับลืมไปว่าเจ้าของห้องไม่อยู่ที่นั่นอีกหลายเดือน

ความลับที่ครีมซ่อนไว้เริ่มปริแตกในคืนหนึ่งที่พายุฝนฤดูร้อนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก คืนนั้นโรสเข้าไปหาครีมที่ห้องเพื่อจะขอยืมไฟล์งานเก่ามาดูเป็นตัวอย่าง เนื่องจากโน้ตบุ๊กของเธอมีปัญหาเรื่องการแสดงผล

"ครีม ฉันขอยืมคอมหน่อยนะ... อ้าว หลับไปแล้วเหรอ"

โรสเห็นเพื่อนสนิทฟุบหลับคาโต๊ะ แสงสว่างจากหน้าจอโน้ตบุ๊กยังคงส่องสว่างท่ามกลางความมืด โรสกำลังจะเอื้อมมือไปพับหน้าจอลงเพื่อประหยัดไฟ แต่สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับหน้าต่างเบราว์เซอร์ที่เปิดค้างไว้

มันไม่ใช่เว็บค้นหาข้อมูลทำรายงาน แต่มันคือ "i********:" ของมินท์ที่ถูกเปิดค้างไว้ในหน้า 'Saved' (รายการที่บันทึกไว้)

โรสถือวิสาสะเลื่อนดูภาพเหล่านั้นด้วยความสงสัย แล้วเธอก็ต้องอึ้งไป... เพราะทุกรูปที่ครีมบันทึกไว้ ไม่ใช่รูปที่มินท์ถ่ายคู่กับคนอื่น แต่เป็นรูปหลุดๆ รูปแอบถ่ายจากที่ไกลๆ หรือแม้แต่รูปที่มินท์ถ่ายคู่กับเธอ ซึ่งครีมนำไปตัดครอปให้เหลือเพียงใบหน้าของมินท์คนเดียว

นอกจากนี้ยังมีหน้าต่างแชทที่ครีมพิมพ์ค้างไว้แต่ไม่เคยกล้ากดส่ง... 'พี่มินท์คะ ฝึกงานเหนื่อยไหม กินข้าวหรือยัง ครีมเป็นห่วงนะ'

"ครีม..." โรสพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจและสงสารเพื่อน

จังหวะนั้นเอง ครีมขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย เธอเห็นโรสยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน ครีมรีบพุ่งไปปิดโน้ตบุ๊กทันทีจนเกิดเสียงดัง 'ปึก' ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับคนโดนจับผิด

"โรส! แก... แกทำอะไรน่ะ"

"เห็นหมดแล้วครีม... ทำไมแกไม่บอกฉัน?" โรสถามเสียงสั่น "ที่ผ่านมาแกยอมทำตัวเป็นนางมารร้ายคอยกันพี่มินท์ออกจากฉัน ทั้งที่แกเจ็บขนาดนี้เลยเหรอ?"

ครีมทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับปีพังทลายลง "ฉันกลัว... ฉันกลัวว่าถ้าบอกไป แกจะอึดอัด ฉันกลัวว่าแกจะเกลียดฉันที่ฉันแอบชอบคนที่เขากำลังจีบเพื่อนสนิทตัวเอง ฉันมันเห็นแก่ตัวใช่ไหมโรสที่อยากเก็บเขาไว้ใกล้ๆ ในฐานะอะไรก็ได้แบบนี้"

โรสรีบลงไปโอบกอดเพื่อนไว้แน่น "ไม่เลยครีม แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดต่างหาก ยัยบื้อเอ๊ย... ฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่มินท์อยู่แล้ว แกน่าจะรู้ดีที่สุดนะ"

"แต่พี่เสือล่ะ?" ครีมถามทั้งน้ำตา "พี่เสือเขารู้... เขามองออกตั้งแต่แรก เขาถึงได้พยายามช่วยพี่มินท์กันฉันออกมา เพื่อเปิดทางให้เพื่อนเขา แต่เขาก็ไม่เคยบอกพี่มินท์เลยนะว่าฉันคิดยังไง"

โรสชะงักไปครู่หนึ่ง... ไอ้พี่เสือหน้ายักษ์นั่นรู้เรื่องนี้มาตลอดจริงๆ สินะ

ในเวลาเดียวกัน ที่แคมป์ที่พักคนงานก่อสร้างริมไซต์งาน...

เสือนั่งอยู่ที่ระเบียงห้องพักไม้ที่ดูซอมซ่อ แสงไฟจากสปอตไลท์หน้างานสาดส่องให้เห็นฝุ่นปูนที่ปลิวว่อนในอากาศ เขากำลังนั่งดูพิมพ์เขียวโครงสร้างสะพานในไอแพดอย่างเคร่งเครียด

"ไอ้เสือ... มึงดูนี่" มินท์เดินออกมาในสภาพหัวเสีย มือถือโทรศัพท์ค้างไว้ "น้องโรสลงรูปไปเที่ยวกับผู้ชายคณะนิเทศฯ ว่ะ ดูดิ... สนิทกันชะมัด กูไม่อยู่แป๊บเดียว มีคนมาเสียบแทนกูแล้วเหรอวะ"

เสือปรายตามองรูปในจอเพียงวินาทีเดียว ก่อนจะหันกลับไปสนใจพิมพ์เขียวตามเดิม "เขาก็เพื่อนกันทั้งนั้น มึงจะฟุ้งซ่านทำไม"

"มึงรู้ได้ไงว่าเพื่อน?"

"เพราะยัยกุหลาบนั่น... ไม่ชอบผู้ชายที่มาตอแยแบบไม่ดูเวล่ำเวลาอย่างมึงหรอก" เสือตอบเสียงนิ่ง "และอีกอย่างนะมินท์ มึงเลิกเพ้อเจ้อเรื่องน้องโรสเถอะ คนที่เขาแคร์มึงจริงๆ จนยอมเป็นคนไม่ดีในสายตามึงน่ะ... เขารอให้มึงหันไปมองจนหัวใจจะพังอยู่แล้ว"

มินท์ขมวดคิ้ว "มึงพูดเรื่องอะไรวะ ใครรอ?"

เสือไม่ได้ตอบ เขาเลือกที่จะปิดหน้าจอไอแพดแล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องพัก ทิ้งให้มินท์ยืนงงอยู่คนเดียวท่ามกลางเสียงเครื่องจักร

เขาไม่อยากยุ่งเรื่องของเพื่อนไปมากกว่านี้ เพราะลำพังแค่จัดการกับความรู้สึกของตัวเองเขาก็ยังทำได้ยาก ระยะห่างหนึ่งเทอมที่เขาคิดว่าจะช่วยให้เขาเลิกฟุ้งซ่านเรื่องห้อง 512 กลับยิ่งทำให้เขานึกถึงกลิ่นน้ำหอมกุหลาบอ่อนๆ ของเจ้าของห้องนั้นชัดเจนขึ้นทุกทีในคืนที่อ้างว้างแบบนี้