บรรยากาศภายในห้องพักของ ครีม เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเดินของเข็มนาฬิกา แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวรางสะท้อนให้เห็นร่างบางที่นั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่บนโซฟา ดวงตาที่เคยสดใสบัดนี้บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ภาพเหตุการณ์ที่คณะนิเทศศาสตร์เมื่อตอนเย็นยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวราวกับม้วนเทปที่ไม่มีวันจบ
ภาพของ มินท์ ที่พุ่งเข้าหาโรสด้วยความคลุ้มคลั่ง... สายตาที่มินท์มองเธอราวกับเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่า... และคำพูดร้ายกาจที่พ่นออกมาใส่เธอต่อหน้าเสือและโรส ทุกอย่างมันกรีดลึกสลักลงในใจของครีมจนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแตกสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ
"ทำไม... ทำไมเราถึงเลิกรักเขาไม่ได้สักที" ครีมพึมพำกับความมืด เธอรู้ดีว่ามินท์ไม่ได้รักเธอ มินท์เพียงแค่ใช้เธอเป็นที่ระบายความแค้น เป็นเพียงตัวแทนของคนที่มินท์โหยหา แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจที่โง่เขลาของเธอก็ยังคงถวิลหาอ้อมกอดที่แสนป่าเถื่อนนั้นอยู่ดี
ปัง! ปัง! ปัง!
เสีย
