Gün batımına yakın bir saatte, Devran yıkıntıların arasında çalışıyordu. Alın çizgileri güneşin son ışıklarında belirginleşirken, kaba ve yorgun elleri ahşap parçalarını bir araya getirmek için uğraşıyordu. Ter damlaları kirli yüzünde yollar açarak, sakalına karışıyor; her bir damla, bugünkü çabasının izlerini taşıyordu. Ahırın kül olmuş köşelerinden birini kaldırıp yeni bir direk yerleştirmeye çalıştığı sırada gömleğinin kolları sıvanmış, kaslı kollarında toz ve kir birikmişti. Ayakları, toprağa sağlam basıyordu; toprak ise taze terle karışmış, çamurlaşmıştı. Bir yandan çekiçle çivileri çakarken, diğer yandan göz ucuyla etrafa dikkat kesiliyor, Süeda’nın güvenliği için sürekli tetikteydi. Her çivi, ahıra yeniden hayat verme umudunu perçinliyor, her darbe ise geçmişin izlerini silmeye çalı
