Günden güne uyum sağladığım çiftlik evimde her günüm diğer günlerden daha iyi geçiyordu. Devran’la birbirimize daha yakın hissediyorduk. Kıskanç, huzursuz, sürekli şikâyet eden kocamla atışmak iyi geliyordu bana. Neredeyse üç aydır evliydik bu üç ayda ona fazlasıyla alışmıştım. Her adımı birlikte atıyor, her yeni bir işte birlikte kararlar alıyorduk.
Gözlerimi kapattığımda, çevremi saran doğanın sesleri kalbime işliyor; rüzgarın hafif melodisi, uzaklarda bir köpek havlaması ruhumu sarıp sarmalıyordu. Gözlerimi yeniden açtığımda, karşımda sonsuz yeşil tarlalar uzanıyordu. Her tonuyla bu yeşil, gözlerime huzur, kalbime dinginlik veriyordu. Serin bir gölgenin altında, zamanın durduğu gibi sessiz ve huzurlu bir şekilde oturduğum bu eski yorgun bank benim küçük kaçış noktam olmuştu.
Yanımda,
