Bir gün boyunca yataktan çıkmamıştım. Yorgunluk ve halsizlik kemiklerime kadar işlemişti. Gözlerimi açmaya çalıştığımda, başımın ağırlığı ve göz kapaklarımın kurşun gibi ağır hissettirdiğini fark ettim. Yorganın altında kıpırdayamadan yatarken, odanın hafif karanlık ve sessiz oluşu bile içimi sıkıyordu.
Her zamanki canlılığım, enerjim sanki bu odanın dört duvarı arasında kaybolmuştu. Yatağın içinde öylesine dönüp durdum ki, çarşaflar bile artık bedenime ağır gelmeye başlamıştı. Derin bir nefes alıp vermeye çalıştım, ama göğsümde bir sıkışma hissettim. Nefeslerim daralıyor, her çektiğim hava yetersiz kalıyordu.
Pencerelerden sızan hafif ışık odanın içindeki her şeyi solgun gösteriyordu. Dışarıdaki dünya ile aramdaki bağlantıyı tamamen kaybetmiş gibiydim. Kendimi bu kadar güçsüz, bu kadar
