Poyraz, hâlâ nefes nefeseyken kollarındaki kızı dikkatle yere indirdi. Lavinya’nın bacakları hafifçe titredi, başı öne düşmüştü. Poyraz onun saçlarını nazikçe kulağının arkasına itti, bakışlarında alışılmadık bir yumuşaklık vardı.
Sonra sessizce fermuarını çekti, kemerini ilikledi. Bir anlığına aynadaki yansımalarına baktı: Lavinya’nın kızarmış yanakları, gözlerindeki buğulu bakış, kendi yüzündeki ter damlaları… İçinde hem sahiplenme hem de pişmanlıkla karışık bir duygu vardı.
Asansörün düğmesine bastı, kabin sessizce yeniden yukarı doğru hareket etmeye başladı. Poyraz, Lavinya’nın elini tuttu, sırtına destek vererek onu kendine doğru çekti.
“Gel… seni eve götüreyim.” dedi, sesi bu kez ne kadar sert olursa olsun içinde koruyucu bir ton taşıyordu.
Lavinya hiçbir şey söylemedi. Sadece ba
