Latum Alterum (Under construction)

21 (Unedited)

Hi, Alterums!

Almost all the chapters are unedited, and I had a drastic changed in my plot, so I have to re-write almost every part to avoid confusions, and so. I'm editing the whole book, so events, characters, even the smallest part will be edited. Please bear with me, while waiting for the next chapters, you are more than free to read some of my completed books.

C O M P L E T E D  B O O K S 

Lecquares Academy (Fantasy Novel)

His Kryptonite (Action-Romance Novel)

You can leave out your comment or if you like it, you can give me a heart? I'll appreciate it. I have up coming stories so stay tune: 

Insignia (Fantasy Novel)

Wish upon the Star (Fantasy-Slice of life Novel)

C H O S E N  S E R I E S

The Chosen Luna (Fantasy Novel)

The Chosen Queen (Fantasy Novel)

The Chosen Bride (Fantasy Novel)

Thank you, and Happy reading!

N O T E :

I will remove the tag once I'm done editing it, I will finish editing it as soon as I can. Thank you! :)

 pinunasan ang luha ko.

I saw the motherly concern on her eyes as she dry my tears.

"I know you're slowly forgiving yourself, I wish for you to heal successfully. Nabisita mo na ba ang Ate mo?"

"Not yet," Pinunasan ko ang luha ko. "I-I'm afraid I'll break down. N-Natatakot ako, Tita...na baka hindi ko makayang makita ang lapida ng Ate."

"It will hurt at first," Tita smiled, her eyes started swelling for unshed tears. "It will pain you seeing your love ones like that but you'll get used to it."

"People tends to sacrifice for their love ones," Tita smiled at me. "Trust me. You'll get through the pain."

"T-Thank you, Tita..." I sniffed at she smiled and helped me dry my tears.

"Eh, si Warrion?" She asked me again. "Have you seen him?"

Umiling ako, kumuha s'ya ng tubig sa lamesa at inabot sa akin.

"No..." I whispered. "I-I tried to check on him but he's nowhere to be found, pumunta ako sa hotel sa may amin, sa kapatid n'ya, umaasang makita s'ya pero wala."

"Have you tried asking?"

"N-Nahihiya ako," I sighed. "After what I did, hindi ko alam kung paano ko s'ya haharapin."

"You should ask his brother," Tita said. "Talk to him, Win. Love doesn't fade that easily, apologize if you must and open up, letting your voice be heard, letting someone know your pain will lift the heavy feeling in your chest. Slowly, tell you parents, your friends and him your sorrow."

"I-I was hoping to see him again," I sighed. "G-Gusto kong sabay kaming pupunta kay Ate, gusto kong humingi ng tawad sa kanilang dalawa, I want to feel Warrion's strength while I am too weak."

"You can do it, Win." Tita said softly. "I always know you can do it, facing your fears. I'm so proud of you."

I sighed, hugging Tita and whispering my thanks to her.

Kagaya ng nakasanayan, magaan ang loob ko at masaya akong lumabas ng clinic. Naabutan ko kaagad ang bodyguard kong nakaupo sa may bench at napaayos ng upo mula sa pagkakasalampak sa upuan nang makita ako.

"Tapos na?" He grinned.

Hindi ko s'ya sinagot, umirap lang ako at naglakad at natawa ako ng palihim ng takbuhin n'ya ako palapit.

"Win!" Aniya.

"Obvious ba?" Ngiwi ko at ngumisi s'ya sa akin.

"Sabi ko nga," Tawa n'ya. "Saan na tayo, Ma'am?"

"Ma'am ka d'yan, Winter nga sabi, Warren." I murmured and walked, sumunod naman s'ya sa akin at nagsalita.

"At War na nga lang sa'kin, Winter." Aniya.

"Ayokong War." I said and stopped. "Ren ang tawag ko sa'yo o kaya Warren."

"Ang effort naman, mas maiksi nga ang War." Reklamo n'ya.

"Reklamo mo, ikaw ba ang nagsasalita? Ikaw ba ang magtatawag, syempre ako, hayaan mo na." Naglakad ako palapas ng hospital habang nakasunod s'ya.

"Bakit nga ayaw mong War?"

"Basta." Simangot ko. "Sino bang boss mo?" I asked when he opened the door for me, pumasok naman ako at nakita kong nag-jog s'ya patungo sa kabila.

"Ikaw," Aniya. "Sino pa ba?"

"I mean...bago kami ni Dad, kanina ka nagtatrabaho?" I asked him curiously while fixing my seatbelt.

"Sa agency?" Aniya. "Yung mismong agency, madami akong boss doon e, couldn't remember their names."

"Hmm," Tango ko. "E, sinong kausap mo kanina?"

I saw him froze.

"Kausap? Wala, ah?" Inosente s'yang tumingin sa akin.

"Meron e," I commented. "Sino 'yun, hindi ko kilala e." Pagkukunwari ko pero asadong-asado na ako.

"Ah, 'yung kaibigan kong security." He said, looking away from me, nakita kong inayos na rin n'ya ang seatbelt. "Nakita ko kasi sa may ospital."

Tinitigan ko s'ya, tumikhim naman s'ya at pinaandar ang kotse.

"Saan tayo Win?" Pag-iiba n'ya kaya napabuntong-hininga nalang ako at nagbaba ng tingin.

"Sa hotel nalang," I said and shook my head.

Umaasa ka pa rin, Winter?

"Uhm, have you even tried going to other psychiatrist?" Biglang sabi ni Warren sa tabi ko kaya nilingon ko s'ya. "Palagi kang dadayo dito sa Manila para sa therapy mo."

"I am comfortable with them," I murmured. "Hindi na ako sumubok ng ibang doktor kasi mas gusto ko sila, Tito Thorn is a great doctor and his wife, Tita Zid is a great adviser. I love them both."

"Hmm," Tango n'ya. "Kaya pala, tsaka nakita ko 'yung anak nila 'nung nakaraan, 'yung pangatlo, maganda."

"Type mo?" I asked at ngumuso lang s'ya at umiling. "As if na papatol 'yun sa akin, she's rich while I'm..."

"They aren't like that," I said.

"Kahit na," Aniya. "Hindi kami bagay kasi maganda s'ya...gwapo rin naman ako pero nevermind."

I chuckled, punching his arm.

"Ilalakad kita,"

Sabi ko at napaubo s'ya at sumulyap sa akin.

"T-Talaga?" He murmured.

I chuckled and nodded, napakurap naman s'ya at tumikhim, pilit na nagseseryoso pero namumula.

We arrived in the hotel nearest to the airport to stay for the night, pagkapasok ko palang ng hotel ay nakita ko ang pamilyar na mga uniporme ng crew.

"Welcome to Casa Amara Manila, Ma'am! Sir!" The attendant greeted and my mouth dropped.

"C-Casa?"

"Ay, opo, Ma'am." She smiled. "This way, please."

Gulo pa rin ako, nang makarating kami sa may concierge at nakita ko ang attendant roon na may malaking ngiti.

"How can I help you, Ma'am?"

"U-Uhm... Is this hotel the same with the other Casa Amara?"

"Po?" Mukhang naguluhan s'ya. "Oh, if you're referring to the other branch, yes, Ma'am."

Bumilog ang bibig ko at napatango.

"Miss, two rooms, please." I heard Warren saying, nakita ko kung paano nagitla ang babae sa itsura ng lalaki at napakurap.

"S-Sir Warre--"

"Yeah! Yeah, Warren." Tawa ni Warren kaya nagtatakang nilingon ko s'ya.

"Magkakilala kayo?" Takang tanong ko.

"No--"

"Yes--"

"Oo talaga, Win." Tumawa si Warren at sumulyap sa babae. "Ka...babata ko 'to dati e, diba?" Sumulyap s'ya sa babae.

"Po?" Nanlaki ang mata ng babae bago napatango at tumawa ng pilit. "Opo...Opo."

Weird people.

Inilibot ko nalang ang paningin sa paligid, nagmamatyag sa hotel at nawala lang ang atensyon ko nang tawagin ako ni Warren.

"Sorry, Ma'am. We only have one room left, medyo peak season po ngayon kaya maraming guest na mag-sstay kasi malapit sa airport.

Ang ibang rooms po ay under renovation pa."

Napanguso ako at napaisip bago sumulyap kay Warren na parang batang paslit kung makatingin.

"You can sleep in the sofa, right?" I asked.

The attendant gasped, nakita kong nagtataka si Warren pero tumango.

"Oo?" Sagot n'ya.

"Then, we'll take it, Miss." Sumulyap ako sa attendant at maya-maya'y marahas na umubo si Warren at umiling.

"No...way."

"Hoy," Sumimangot ako. "Hindi kita pagsasamantalahan, excuse me. Gwapo ka pero iba bet ko."

"No... You can't do that." Aniya at maya-maya'y kumapa sa cellphone n'ya sa bulsa.

"Anong hindi? We don't have any choice. Ito lang ang malapit sa airport--"

"We can't sleep in the same room," Umiling s'ya at tumipa sa phone. "Gusto ko pang mabuhay ng matagal, Win!"

Bago pa man ako makapagsalita ay narinig kong may kinakausap na s'ya sa telepono kaya umirap ako at humalukipkip, pasimpleng inamoy ang sarili.

Mabaho na ba ako para ayawan samahan? As if namang may gagawin ako sa kanya! Mas bet ko pa rin paluin pwet ni Warrion ko...

"Meron na!" Halos mapatalon ako nang lumitaw bigla si Warren at ngumisi sa attendant. "Check mo, Miss."

The woman typed something, maya-maya pa ay ngumisi at humarap sa amin.

"May umalis pong guest," She smiled. "Hindi lang po narefresh pero naka-check-out na."

"Great then," I smiled widely.

"Bale, Ma'am, the free rooms are one normal room and the presidential suite." My eyes widen at that.

"W-Wala bang ibang room?" Gulat kong sabi.

"Ang nawalan po kasi ng tao 'yung sa VIP sa presidential suite, ayun nalang po talaga."

"Doon nalang ako sa normal, ikaw na sa presidential suite." Ngisi ni Warren.

I sighed, kinapa ko ang bag para kunin ang card pero hindi ko pa man naaabot ay umiling na ang attendant sa akin.

"Paid na po ang both rooms, Ma'am." Aniya.

Nagitla ako at napakurap.

"Huh? Paano?"

"The management paid for it, apology daw po for inconvenience sa punuang kwarto." Aniya.

Gulat pa rin ako pero tawa naman ng tawa si Warren sa tabi ko habang inaabot ang key cards.

"Yes! Libre!" Tuwang-tuwa n'yang sabi pero lutang pa rin ako.

Hila-hila ni Warren ang maleta ko nang ihatid ako sa suite, bangag pa rin ako pagkapasok sa loob at hindi na s'ya nasagot nang magpaalam s'ya paalis.

I pulled my baggage and opened the room and my mouth parted when I saw a large bed inside the suite. Dumaan sa ilong ko ang panlalaking pabango kaya natigil ako.

Lalaki ang VIP na umalis?

I slowly went on the bed and my eyes shined when I saw a bouquet of flowers on it! Dali-dali ko iyong inabot at binasa ang nakasulat.

Sorry for inconvenience. Enjoy your stay.

-Management

Napangisi ako sa tuwa, yakap ang bulaklak ay nagtungo ako sa bukas na bintana at dinama ang hangin na malamig na tumatama sa balat ko.

Kaagad rin akong nagbihis at nag-ayos para sa dinner namin sa resto sa ibaba ni Warren, wearing only my knee length, spaghetti strapped dress and flats, I stepped out of my room.

Naabutan ko si Warren na nakasandal sa pader nang lumabas ako at nakita kong ngumisi s'ya nang makita ako at humawak sa tyan n'ya.

"Gutom na ako, Win." Reklamo n'ya.

He's wearing a black shirt and khaki pants, maayos ang kanyang buhok at nakangisi sa akin.

"Tara na, daming reklamo." I hissed at tumawa s'ya bago ako alalayan sa elevator.

We reached the restaurant at hindi na ako nagulat nang mapansin ang resemblance nito sa Casa Amara namin sa probinsya, it was almost the same! From the ambiance and everything!

Nang makakuha kami ng upuan ay kaagad kaming nag-order at nakita kong nagtitipa si Warren ng mensahe sa phone n'ya.

"Kanina ka pa nagpo-phone, may jowa ka ba?" I asked him.

"Mas malala pa 'to sa jowa, kung hindi ko sasabihin ang ginagawa mo, patay ako."

"Ginagawa ko?" My brow raised.

"Ginagawa ko, I mean." He smirked. "Tatay ko lang 'to, hinahanap ako sabi ko nasa Manila ako."

Tumango nalang ako at sumulyap sa paligid.

Sa hindi kalayuan ay nakita kong may isang batang babaeng tumatakbo sa resto, my eyes are stuck with her, habang tumatawa sa kakatakbo ay nadapa s'ya at umiyak kaya umawang ang labi ko.

I stood on my seat, ready to help the little girl pero napaupo lang ako ulit nang makita ang isa pang batang babae. She's maybe a year or two older than the other one and I saw how she helped the kid.

The little one cried more, nirereklamo ang sakit ng paa pero ang mas nakakatanda ay pinatahan ang isa at marahang niyakap.

My tear fell when a sudden memory flashed on my mind.

I remembered me and my sister, playing on the playground, sa kulit ko ay nadapa ako at nasugatan pero nandyan ang ate para tulungan ako at patahanin.

Another tear fell on my eyes, hindi ko na namalayan na nasa harapan ko na ang nag-aalalang si Warren at gulat sa akin.

"W-Why are you crying?" Gulat n'yang sabi.

I sniffed, nakita ko ang pag-aalala n'ya kaya tumungo ako at isinandal ang noo ko sa balikat n'ya para itago ang mata kong may luha.

"I-I miss my sister." I murmured painfully.

"Don't cry," He murmured. I sniffed and sobbed quietly, nang maramdaman ang marahan n'yang yakap sa akin at ang pagtapik ng likod ko ay nakagat ko ang labi para pigilan ang hikbi.

"It's gonna be alright, Win. It will be alright." He whispered.

Medyo matagal akong napatahan ni Warren mula sa pagiging emosyonal, uminom man ng tubig para sa pagkalma ay hindi ko na nagawa dahil nanatili akong nakasulyap sa dalawang batang babae na naroon na ngayon sa kanilang mga magulang.

The four of them looks happy, magkakasama sila ng Mommy at Daddy nila, pati ang magkapatid. Nanatili akong nakatingin sa kanila, may halong lungkot at saya.

"Win, I'll go to the restroom first." Ani Warren kaya tumango ako at muling tumingin sa mga bata.

Then, I was shocked when I saw the older sister walking towards me. Akala ko nga ay hindi sa akin pero nang mapunta s'ya sa tabi ko ay nanlaki ang mata ko.

"Hi po, Ate! Nakita po naming sad ka kaya ito bibigay po namin 'to." I saw her giving me a lollipop kaya kumalabog ang puso ko.

"T-Thank you..." I murmured, my heart pounding.

"Ayan po nagpapasaya sa amin ng kapatid ko kapag malungkot kami, sana po mapasaya ka n'yan, Ate. Tsaka po, ayos lang po 'yung kapatid ko, medyo makulit lang po kasi, nakita ka po kasi nina Mama po na tutulungan sana kami. Tsaka po pala Ate, kung sakaling may kapatid ka man, alam kong love na love ka 'nun kasi mabait ka at mabuting kapatid."

My eyes started watering again, nang ilahad ng bata ang kamay n'ya sa isang yakap ay nanginginig na niyakap ko rin s'ya at bumulong.

"T-Thank you... Thank you." I said.

Nang umalis na ang bata pagkatapos kumaway sa akin ay napahawak ako sa dibdib ko at ngumiti ng maluwag.

I love you too, Ate.

Nagitla ako at napatalon nang marahas na tumunog ang cellphone kung saan. My forehead creased, sumulyap ako sa lamesa at nagulat nang makitang naiwan ni Warren ang phone n'ya.

Sumulyap ako sa caller ID at nakita ang pangalan ng tumatawag.

Boss calling...

I sighed, sumulyap ako sa phone para sana titigan lang pero nag-ingay ito muli hanggang sa may lumitaw na message mula sa tumatawag.

From: Boss

Answer my call, you f*****g idiot!

Napakurap ako, inayos ang sarili bago inabot ang phone. Tumikhim ako para kalmahin ang sarili at unti-unting sinagot ang tawag.

I was about to open my mouth to speak when a baritone, mad voice filled my ear.

"Kanina ka pa namumuro sa'kin! f**k you, Miranda! Who gave you the right to hug my baby?!" Galit na boses roon sa kabilang linya at nalaglag ang panga ko sa gulat.