10 หลอกให้รัก

1316 Words

เมื่อฉันสำรวจในห้องเสร็จสรรพจึงยกโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง ชีวิตฉันโคตรจะเฮงซวย ที่เกิดแล้วมาแล้วถูกจับหมั้นกับเขา ถามว่าเมื่อก่อนเราเกลียดกันมั้ย ก็แค่ไม่ชอบหน้ากันไม่ถึงกับเกลียดเหมือนตอนนี้ แต่ตั้งแต่ที่ฉันรู้เรื่องของเขาจากพะเพื่อนตั้งแต่นั้นฉันก็ไม่คิดอยากจะรู้จักกับคนแบบเขาอีก ไม่นานหลังจากที่ฉันวนเวียนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น ‘ติ้ง! ติ้ง!ๆ ๆ’ แล้วหลังจากนั้นเสียงข้อความก็ดังขึ้นไม่หยุด วันหยุดแท้ ๆ แทนที่ฉันจะมีเวลาส่วนตัวไปเที่ยว แต่กลับต้องมาเสียเวลาย้ายมาอยู่บ้านนี้ เสียเวลาชีวิตสุดๆ แต่เอาเถอะอดทนแค่ปีเดียว ดีกว่าอดทนไปตลอดชีวิต ฉันเลื่อนอ่านข้อความของเพื่อนที่กำลังคุยกันในแชตไลน์ ก็คงมีแค่กลุ่มเพื่อนนี่แหละมั้งที่พอจะเป็นที่พึ่งเวลาทุกข์ใจได้บ้าง ไม่นานก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนจะเห็นว่าเป็นไอด้าที่โทรมา “ว่าไง หายไปเลยนะ” (พึ่งว่าง แล้วเย็นนี้ว่างปะ) “เอาดิ อยู่แถวนี้ก็เบื่อ” (แถวนี้ พูดแปลก ๆ นะมึง) “แปลกเหรอ ประสาทจะกินหัวมั้ง สองทุ่มแล้วกัน ร้านเดิมมั้ย” (ได้หมด) “มารับ…” ไม่ได้สิ ถ้ายัยด้ามารับมีหวังต้องรู้แน่ว่าฉันมาอยู่กับไอ้พี่พายุ อุตส่าห์คุยโม้ไว้ซะเยอะ จะมาตกม้าตายไม่ได้เด็ดขาด (ให้กูไปรับ) “ไม่ต้อง ๆ เดี๋ยวเจอกันที่ร้านเลย” (เอ้าไอ้นี่) “เอ่อน่า อย่างงเยอะ” (เอ่อ ๆ ไว้เจอกัน) ว่าแล้วไอด้าก็วางโทรศัพท์ไป ฉันที่กำลังนอนกลิ้งไปมาก็เริ่มรู้สึกง่วงจนในที่สุดก็เผลอหลับไป เวลาต่อมา @ผับTK “ร้านเก่าร้านเดิม เปลี่ยนบ้างนะมึง” เพื่อนเอ่ยแซวเพราะฉันชอบมาร้านนี้ ไม่รู้สิ ฉันเป็นประเภทที่ชอบอะไรก็จะทำอยู่แบบนั้น เหมือนชอบดูหนังเรื่องไหนมาก ๆ ฉันก็สามารถดูมันได้เป็นสิบ ๆ รอบ เพลงเพลงเดียวฉันสามารถฟังมันทั้งวันก็ยังมี “ที่นี่ดีแล้ว ไปที่อื่นก็ขี้เกียจ” “แล้วนี่เป็นอะไร หน้าหงอยเชียว” ฉันมองดูเพื่อนสนิทกันมานาน นอกจากพวกยัยพราว ก็มีไอด้านี่แหละที่ฉันสามารถคุยได้ทุกเรื่อง “ไม่มีอะไร” “อย่ามาโกหก กูรู้” “รู้แล้วจะถามเพื่อ” ฉันหันไปมองดูหน้าเพื่อนพร้อมกับเอ่ยตัดบทไป ไม่อยากคิดเลยว่าชีวิตต่อจากนี้จะเป็นยังไง “พี่คะ ขอมาตินนี่สอง” ฉันเอ่ยบอกบาร์เทนเดอร์ที่อยู่ตรงหน้า ร้านนี้ก็ดีนะ ขนาดบาร์เทนเดอร์ยังหล่อขนาดนี้ ดูแล้วเจริญหูเจริญตา เจริญใจกว่าไอ้เจ้าของบ้านที่ฉันต้องอยู่ด้วยซะอีก “ออกมาแบบนี้ไม่ห่วงน้องเหรอวะ” “ได้ ๆ กันไปก็ดี กูจะได้ไม่ต้องอยู่ที่นั่นนาน” ทำไมเวลาเกลียดอะไรก็มักจะต้องอยู่ใกล้กับสิ่งนั้นด้วยนะ ฉันไม่เข้าใจ “แล้วมึงไม่กลัวรดา” “ช่วยได้เท่านี้แหละด้า กูไม่ได้เป็นเจ้าชีวิตรดานะ ถ้าน้องมันอยากแต่งเพื่อปู่ กูจะไปห้ามอะไรได้ อีกอย่างกูไม่มีสิทธิ์เอ่ยห้ามเรื่องนี้ด้วยซ้ำ” แค่ดื้อกับปู่แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าต้องตกนรกขุมไหนแล้ว แต่จะให้ฉันแต่งงานกับไอ้หมอนั่น ฉันคงตกนรกขุมที่ลึกที่สุดเหมือนกัน “เมื่อก่อน” “เลิกพูดๆ เมื่อก่อนกับตอนนี้มันต่างกันแล้วด้า” ที่ผ่านมาเหรอก็แค่ผ่านไป ไม่เท่ากับสิ่งที่รู้มาทั้งหมดตอนนี้หรอก กริ๊ก! แก้วน้ำสีอำพันวางตรงหน้าอยู่สองแก้ว ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวในจิตใจ ฉันนั่งมองไปรอบ ๆ พร้อมกับเสียงเพลงที่กำลังกระหึ่มไปทั่วผับ มือบางยกแก้วขึ้นกระดกน้ำสีสวยที่รสชาติค่อนข้างดีเข้าไปอย่างไม่คิดจะหยุด แก้วแล้วแก้วเล่าก็ไม่ทำให้ความคิดถึงคนที่จากไปหายไปเลย “มึงว่าคนที่ตายไปแล้ว เขาจะทุกข์เหมือนเรามั้ย” น้ำเสียงเอื่อย ๆ เอ่ยถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ด้านในท้องร้อนวูบวาบเพราะแอลกอฮอล์กำลังไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกเริ่มคล้ายว่าทุกอย่างจะช้าลง จะไม่ให้เป็นแบบนั้นได้ไง ดูแก้วเหล้าตรงหน้าสิ กี่แก้วแล้วที่ดื่มไป “กูไม่รู้หรอกว่าคนที่จากไปจะทุกข์มั้ย แต่กูรู้ว่ามึงทุกข์ กูไม่อยากให้มึงเป็นแบบนี้นะ มึงเคยสดใสกว่านี้นะพาย” อยากสดใสเหมือนกัน แต่มันทำไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากมีความสุข แต่ทำยังไงมันก็ลืมไม่ได้ “กูทำไม่ได้วะด้า ภาพวันนั้นยังติดตากูไม่หาย” ภาพที่เพื่อนจากไปต่อหน้าต่อตา ทำยังไงก็ไม่เคยลืมได้ “กูเกลียดทุกคนที่ทำให้เพื่อนตาย ทำไมกูต้องมาทนอยู่กับคนที่ทำให้น้องกูตายด้วยวะ” ถ้าไม่ใช่เพราะเขาป่านนี้ทั้งฉันเพื่อนแล้วก็แม่คงไม่ต้องจากกันไปแบบนี้ “มันอาจจะไม่เป็นแบบนั้น” “เพื่อนมันบอกกูเอง” “แล้วมึงก็เชื่อทุกอย่าง โดยที่ไม่รู้ห่าอะไรเลย” “ทำไมกูจะไม่รู้ กูรู้ทุกอย่าง” ฉันรู้ดีว่าเพื่อนมันชอบไอ้พี่พายุมากแค่ไหน แต่มันชอบคนผิด ชีวิตมันเลยต้องเป็นแบบนั้น “ถ้ามันยอมหมั้นกับเพื่อนตั้งแต่วันนั้น เพื่อนก็คงไม่ตาย” เรื่องราววันนั้นมันยากเกินกว่าที่ทุกคนจะเข้าใจได้ “ไม่คิดเหรอพาย ว่าทุกอย่างมันอาจจะเป็นเพราะตัวมึงเอง หากมึงไม่คิดพิเรนทร์ ๆ ทำเรื่องบ้าบอพวกนี้ เรื่องราวมันอาจไม่เป็นแบบนี้ก็ได้” ฉันหันมองหน้าไอด้านิ่ง เพราะไม่รู้ว่าต้องพูดแบบไหน ส่วนหนึ่งอาจจะมาจากฉันเป็นต้นเหตุ แต่ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้น หลอกพะเพื่อน น้องฉันก็คงไม่ต้องมาตายแบบนี้หรอก “ด่าเก่ง กูมันไม่ดีเองแหละ แต่ถ้าเขาไม่หนี เพื่อนมันจะเลือกทำแบบนี้เหรอ” ทุกวันนี้ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนถึงเลือกทำแบบนั้น ฉันรู้ว่าพะเพื่อนชอบไอ้พี่พายุ แต่ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะชอบมากจนคิดทำร้ายตัวเองด้วยวิธีนั้น “แล้วตอนนี้ก็เสือกกลับมา หาวิธีแต่งงานกับกู ทำไมวะ ทำไมตอนนั้นมันไม่ยอมแต่งให้มันจบ ๆ ไป จะหนีไปทำไม” “หรือเพราะว่าเขารู้ สิ่งที่มึงกับเพื่อนกำลังทำ” ไม่มีทาง เรื่องนี้มีแค่ฉันกับเพื่อน เท่านั้นที่รู้ เขาไม่มีทางรู้แน่ “เขาไม่มีทางรู้แน่” “แต่เขาก็ไม่ได้โง่นะพาย เขาฉลาดกว่าที่แกคิด ขนาดตอนนี้เขายังดึงให้น้องแกอีกคนเข้ามาในเกมได้เลย อย่าประมาทเขาเด็ดขาด” ฉันนั่งฟังสิ่งที่ไอด้าพูด ที่ไอด้าพูดก็มีเหตุผล ทำไมเขาถึงได้ยอมแต่งกับยัยรดาง่ายดายขนาดนั้น ไม่พอยังลากฉันมาอยู่กับเขาจนได้ “ด้า มึงว่าเขาจะรู้เรื่องที่กูกับเพื่อนทำงั้นเหรอ” “กูก็แค่เดา แต่เท่าที่กูสังเกตเขาก็ดูเฉย ๆ ไม่ได้มีท่าทีแบบไหน กูว่าเขาเก็บความรู้สึกเก่งวะ คนแบบนี้ดูยาก” ดูยากตรงไหนไม่รู้ แต่ที่ดูง่าย ๆ คือเลวนั่นแหละ หลอกให้ผู้หญิงรักทั้งที่จะต้องแต่งงานกับพี่สาวเขา คนดี ๆ ที่ไหนเขาทำกัน End talk

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more