ป่วนรักวิวาห์มาเฟีย

INTRO

“กลับบ้าน” เสียงทุ้มนิ่งทรงพลังดังกังวานขึ้น ฟังแล้วน่าชวนขนลุก พะพายหันไปมองก็เห็นคู่หมั้นของตัวเองยืนมองอย่างไม่สบอารมณ์

“ม้าย~ เป็นใครมีสิทธิ์มาสั่งฉัน” พะพายที่อยู่ในอาการเมามายปฏิเสธพร้อมกับโวยวายใหญ่โต จนตอนนี้เพื่อน ๆ ต่างมองกันเป็นตาเดียว

แน่มากพาย ใจกล้าเข้าไว้อย่าไปกลัว

เธอหันมองดูหน้าเขาอย่างไม่รู้สึกเกรงกลัวเลยสักนิด ทั้งที่ในใจกลับรู้สึกตรงกันข้าม ชายหนุ่มตรงหน้าคือสิ่งที่เธอกลัวมากกว่าอะไรทั้งนั้น

สายตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นด้วยความเดือดดาลใจ ยิ่งมองยิ่งน่าหงุดหงิดวัน ๆ เธอมีแต่สร้างเรื่องให้เขาปวดหัวได้ไม่หยุดหย่อน

พะพายจดจ้องมองดูคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ทั้งที่ในตอนนี้เธอกำลังนั่งโยกคลอนไปมา เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปจึงทำให้การทรงตัวไม่เหมือนเดิม

“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำอีกครั้ง” พายุเอ่ยเสียงแข็งกร้าวเมื่อคนตรงหน้าเริ่มทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง

“ม้าย~ อย่ามายุ่ง” พะพายเอ่ยขึ้นพร้อมกับปัดมือคนที่กำลังจะดึงเธอ

หมับ!

มือแกร่งจับมือของพะพายไว้แน่น ไม่ต้องบอกถึงอารมณ์ของเขาตอนนี้ที่กำลังปะทุขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะกระชากร่างเล็กให้ลุกขึ้นแล้วดึงเธอออกจากร้านทันที

“ไอ้บ้า ปล่อยนะ กล้าดียังไงมาจับตัวฉัน”

“ทำตัวเหลวแหลกดีนี่”

“เรื่องของฉัน ไม่ต้องมายุ่ง”

“คิดว่าอยากยุ่งมากหรือไง ผู้หญิงอย่างเธอมีอะไรดีนักหนา ถ้าไม่ใช่ลูกผู้ดี ก็แค่ผู้หญิง…” พายุหยุดคำพูดอยู่แค่นั้น และไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาอีก แค่เห็นคนตรงหน้า อารมณ์ที่กักเก็บไว้ก็แทบจะประทุขึ้นมา

นี่เขาต้องแต่งงานกับเธอจริง ๆ เหรอ

ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่คิดอะไร ถึงได้เขียนพินัยกรรมให้เขาต้องมาแต่งงานและดูแลรับผิดชอบผู้หญิงแบบนี้ด้วย

กรี๊ดดด…

“ไอ้บ้า กล้าว่าฉันแบบนี้ อย่าหวังว่าฉันจะจบเรื่องนี้ง่าย ๆ” มือบางยกมือขึ้นหมายจะตบลงใบหน้าอันหล่อเหลา แต่กลับโดนมือหนาจับไว้พร้อมกับหมุนมือนั้นแล้วใช้แขนแกร่งรัดคอของเธอไว้

แผ่นหลังเล็กชนกับแผงอกแกร่งอย่างจัง พร้อมกับเสียงที่กระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู

“งั้นก็ไปจบที่เตียงดีมั้ย ดูท่าแล้วเธอคงถนัด”

“ไอ้สารเลว คนแบบนายไม่มีวันตายดีหรอก ต้องตกนรกขุมที่ลึกที่สุด”

“ดี งั้นเราสองคน... ก็ตกนรกไปพร้อมกัน”