พิมยังนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้นห้องหอ น้ำตาไหลไม่หยุดจนเสื้อเปียกชุ่ม เธอพยายามหายใจให้เข้าที่ แต่ทุกครั้งที่นึกถึงคำว่า “คู่หมั้น” ที่ออกจากปากของอัญญารินทร์ หัวใจก็เหมือนถูกบีบจนเจ็บแปลบ
โทรศัพท์สั่นดังขึ้น เป็นข้อความจากอคิราห์
[คิราห์: ฉันถึงหน้าหอแล้ว ลงมา]
พิมมองข้อความนั้นนานกว่าปกติ นิ้วสั่นจนกดตอบไม่ได้ เธอเช็ดน้ำตาแรง ๆ แล้วลุกขึ้นยืน ขาแทบทรุด แต่เธอบังคับตัวเองให้เดินไปที่กระจก
ใบหน้าบวมช้ำ ผมยุ่งเหยิง เธอรวบผมขึ้นหลวม ๆ แล้วสวมเสื้อคลุมบางตัวหนึ่ง ก่อนจะเดินลงบันไดช้า ๆ
ด้านล่าง รถ Mercedes สีดำจอดอยู่เงียบ ๆ ไฟหน้าปิดสนิท ธันวายืนรออยู่ข้างรถ แต่เมื่อเห็นพิมเดินออกมา เขาก็เปิดประตูด้านหลังให้โดยไม่พูดอะไร
พิมขึ้นรถเงียบ ๆ ไม่มองหน้าใคร
รถเคลื่อนตัวออกไปทันที ไม่ใช่ไปคอนโดริมแม่น้ำ แต่ไปยังถนนเปลี่ยวที่มุ่งออกนอกเมือง พิมมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟเมืองค่อย ๆ ห่างออกไป
