เช้าวันรุ่งขึ้น บ้านพักตากอากาศยังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงนกและเสียงน้ำไหลเอื่อยจากคลอง พิมตื่นขึ้นมาก่อนใคร เธอนอนซบอกอคิราห์ที่ยังหลับอยู่บนโซฟายาวกลางห้องนั่งเล่น ผ้าห่มบางคลุมทั้งคู่
เธอมองหน้าเขานาน พยายามหาคำตอบในใจว่าควรเชื่อคำพูดเมื่อคืนหรือไม่
“ฉันรักเธอ”
คำนั้นยังก้องอยู่ในหู แต่ความจริงที่ว่ามีคู่หมั้น มีการหมั้นหมายที่ใกล้เข้ามา ทำให้เธอรู้สึกเหมือนยืนอยู่บนขอบเหว
พิมค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปที่ห้องน้ำ ล้างหน้าแล้วมองตัวเองในกระจก
“เธอจะทำยังไงต่อ พิม...” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ
เมื่อเดินออกมา อคิราห์ตื่นแล้ว เขานั่งกอดอก มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
“ตื่นแล้วเหรอ”
พิมพยักหน้า “ค่ะ... เมื่อคืน... ขอบคุณที่พาฉันมาที่นี่”
อคิราห์ลุกขึ้น เดินมาหาเธอ แล้วโอบไหล่เบา ๆ
“วันนี้ฉันมีธุระต้องไปเจอพ่อ อาจจะดึก เธออยู่ที่นี่ได้ไหม ธันวาจะอยู่ด้วย ไม่ปลอดภัยให้เธอกลับหอตอนนี้”
พิมชะงัก
