ฝนยังเทลงมาอย่างไม่ปราณี เสียงน้ำกระทบใบไม้ดังครืนครั่นกลบเสียงฝีเท้า แต่ไม่กลบเสียงหัวใจของพิมที่เต้นรัวจนเจ็บหน้าอก
อคิราห์กดตัวเธอให้ชิดลำต้นไม้ใหญ่ มือหนึ่งกอดเอวเธอ อีกมือกำปืนแน่น ดวงตาคมกริบสอดส่ายมองหาเงารอบตัว
“อย่าขยับ” เขากระซิบเสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน
พิมพยักหน้าช้า ๆ มือจับแขนเขาแน่นจนเล็บจิกเนื้อ
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่คนเดียว มีอย่างน้อยสองคน พูดคุยกันเบา ๆ ด้วยสำเนียงหนัก ๆ ที่พิมฟังไม่รู้เรื่อง แต่รู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คนไทย
อคิราห์ยกนิ้วแตะริมฝีปากให้เธอเงียบ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ราวกับเสือที่กำลังจะกระโจน
“อยู่ตรงนี้ อย่าออกมา” เขาสั่งเสียงแผ่ว
ก่อนที่พิมจะทันห้าม เขาก็เคลื่อนตัวออกไปเงียบกริบ ฝนช่วยกลบเสียงฝีเท้าเขา
พิมกอดเข่าตัวเอง นั่งตัวสั่นหลังต้นไม้ น้ำตาผสมน้ำฝนไหลไม่หยุด เธอได้ยินเสียงปืนดังปังเพียงนัดเดียว แล้วตามด้วยเสียงร้องโหยหวนสั้น ๆ
