บ้านหลังเล็กที่เขาใหญ่ตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ ล้อมรอบด้วยสวนผลไม้รกร้างและต้นสนสูงใหญ่ มันเป็นบ้านไม้สองชั้นเก่าแก่ที่อคิราห์เคยซื้อไว้เมื่อหลายปีก่อนเพื่อใช้เป็นที่หลบภัยฉุกเฉิน ไม่มีใครในวงในธุรกิจรู้จักที่นี่ แม้แต่เจ้าสัวเวธน์เอง
รถ SUV จอดสนิทหน้าบ้านตอนตีสามกว่า ๆ ฝนหยุดตกแล้ว แต่ความชื้นยังลอยอบอวลในอากาศ พิมลงจากรถด้วยขาที่อ่อนแรง อคิราห์อุ้มเธอขึ้นบันไดไม้โดยไม่พูดอะไร ธันวาตามหลังมาพร้อมกระเป๋าและอาวุธ
“บ้านนี้ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ครับ” ธันวาพูดขณะเปิดประตู “ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีสัญญาณ wifi ไม่มีชื่อท่านผูกกับเอกสารการซื้อ ข่าวจะไม่ถึงที่นี่ง่าย ๆ”
อคิราห์พยักหน้า แล้ววางพิมลงบนโซฟาผ้าฝ้ายเก่า ๆ ในห้องนั่งเล่น พิมมองรอบตัว บ้านสะอาดแต่เย็นชืด กลิ่นไม้เก่าผสมฝุ่นจาง ๆ
“ที่นี่... เราจะอยู่กันนานแค่ไหนคะ” เธอถามเสียงเบา
อคิราห์คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ จับมือทั้งสองข้างไว้
“จนกว่
