เช้าวันใหม่ที่เขาใหญ่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่า พิมตื่นขึ้นมาก่อน เธอเห็นอคิราห์นอนหลับสนิทข้าง ๆ แขนที่พันแผลยังคงยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้โดนเธอ เธอค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินลงชั้นล่างเงียบ ๆ เพื่อทำอาหารเช้าง่าย ๆ — ขนมปังปิ้งกับไข่ดาวและกาแฟดำที่หาได้จากตู้เก็บของ
ธันวานั่งเฝ้าอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวเล็กหน้าบ้าน เห็นเธอเดินออกมาก็ยิ้มบาง ๆ
“ตื่นเช้าจังครับคุณพิม”
พิมยิ้มตอบ “นอนไม่ค่อยหลับค่ะ... กลัวฝันร้าย”
ธันวาพยักหน้าเข้าใจ “ท่านคิราห์ก็เหมือนกันครับ เมื่อคืนยังลุกขึ้นมาดูกล้องที่ผมติดเพิ่มอีกสองรอบ”
พิมถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันไปมองป่าด้านหลังบ้าน
“คุณธันวาคะ... ถ้าสักวันหนึ่ง ทุกอย่างจบลงจริง ๆ เราจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้ไหม”
ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงนุ่ม
“ผมไม่รู้ครับว่าชีวิตแบบเดิมจะกลับมาได้หรือเปล่า แต่ที่แน่ ๆ คือ ท่านคิราห์จะไม่ยอมให้คุณต้องเจ็บอีก ถ้
