เช้าวันที่ 48 ชั่วโมงสิ้นสุดลง ท้องฟ้าเหนือเขาใหญ่ยังคงครึ้มเหมือนจะระเบิดฝนอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีใครสนใจสภาพอากาศอีกต่อไป
อคิราห์ยืนอยู่ที่ระเบียงชั้นบน มือกุมปืนพกแน่น ดวงตาจับจ้องไปยังแนวต้นไม้ด้านหลังบ้าน ธันวากับทีมคุ้มกันอีกสองคนกระจายตัวอยู่ในจุดซุ่มที่วางแผนไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
พิมนั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง เสื้อกันกระสุนหนักอึ้งใต้เสื้อฮู้ดตัวใหญ่ ไมโครโฟนขนาดจิ๋วติดไว้ที่คอเสื้อ เธอพยายามหายใจให้สม่ำเสมอ แต่หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเอง
เสียงอคิราห์ดังผ่านหูฟังในหูเธอ เบาแต่ชัดเจน
“พิม... ถ้าเธออยากเปลี่ยนใจ ตอนนี้ยังทัน”
พิมยกมือขึ้นกดไมค์ตอบเบา ๆ
“ฉันไม่เปลี่ยนใจค่ะ... ฉันพร้อมแล้ว”
เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังผ่านหูฟัง
“ถ้าฉันสั่งให้วิ่ง เธอต้องวิ่งทันที เข้าใจไหม”
“เข้าใจค่ะ”
ความเงียบกดทับบ้านหลังเล็กอยู่อีกหลายนาที จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์ดังแว่วมาจากไกล ๆ
