ฤดูใบไม้ผลิปี 2027 ฮอกไกโดยังคงหนาวเย็นในยามเช้า แต่แสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดผ่านหน้าต่างไม้สีขาว ทำให้บ้านหลังเล็กดูอบอุ่นขึ้น
พิมพ์ภา (อายุ 35 ปี) ยืนอยู่ในครัวเล็ก ๆ กำลังต้มน้ำร้อนเพื่อชงชาเขียว เธอสวมเสื้อกันหนาวถักสีครีม ผมยาวรวบหลวม ๆ หน้าตายังคงอ่อนเยาว์เหมือนสมัยวัยรุ่น แม้จะมีริ้วรอยเล็ก ๆ รอบดวงตาจากการนอนน้อยช่วงแรก ๆ ที่เพิ่งคลอดลูก
เสียงร้องไห้จ้าดังมาจากห้องนอนชั้นบน พิมยิ้มออกมาเบา ๆ แล้วรีบยกถาดชาและนมอุ่นขึ้นบันได
ในห้องนอน อคิราห์ (อายุ 43 ปี) กำลังอุ้มอายะ (8 เดือน) เดินวนไปวนมา ร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดสีเทาและกางเกงวอร์มดูไม่เข้ากับภาพพ่อบ้านอุ้มลูกเลยสักนิด แต่สายตาที่มองลูกสาวนั้นอ่อนโยนจนแทบละลาย
“ร้องทำไมลูก” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงความเอ็นดู “พ่ออุ้มแล้วนะ”
อายะยังร้องไห้ไม่หยุด มือเล็ก ๆ โบกไปมา อคิราห์หันไปเห็นพิมยืนยิ้มอยู่ที่ประตูห้อง
“ช่วยพ่อหน่อยสิแม่” เขาพูด
