เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากคืนที่อคิราห์อ่อนโยนผิดปกติ พิมตื่นขึ้นมาในห้องนอนกว้างขวางอีกครั้ง กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยมาจากห้องครัว เธอขยับตัวช้า ๆ รู้สึกถึงความเมื่อยล้าที่แผ่ซ่านไปทั้งตัว แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเจ็บปวดอย่างเดียว มันผสมกับความรู้สึกอุ่น ๆ ที่เธอพยายามไม่ยอมรับ
อคิราห์ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว สวมเสื้อยืดสีเทาเรียบ ๆ กับกางเกงวอร์ม กำลังเทกาแฟลงในแก้วสองใบ เขาหันมามองเธอที่เดินออกมาด้วยผมยุ่ง ๆ และเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขา (ที่เธอหยิบมาสวมแทนเสื้อผ้าเมื่อคืน)
“ตื่นแล้ว” เขาพูดสั้น ๆ แต่สายตาอ่อนลงกว่าปกติ
พิมพยักหน้า เดินเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงที่เก้าอี้บาร์
“เมื่อคืน... ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเบา ๆ “ที่ไม่รีบร้อนเหมือนครั้งแรก”
อคิราห์ยื่นแก้วกาแฟให้เธอ แล้วนั่งลงข้าง ๆ
“ฉันไม่ได้อยากให้เธอเจ็บ” เขาตอบตรง ๆ “แค่... อยากให้เธอรู้สึกดีบ้าง”
พิมจิบกาแฟแล้วมองเขา “คุณเปลี่ยนไปนะคะ ตั้งแต่เมื
