เช้าวันรุ่งขึ้น อคิราห์กลับจากพัทยาแต่เช้ามืด เขาไม่กลับคอนโดริมแม่น้ำ แต่ตรงไปยังร้านอาหารฝรั่งเศสหรูหราใจกลางเมือง ที่เขาเคยใช้เป็นสถานที่เจรจาธุรกิจลับ ๆ กับตระกูลใหญ่
อัญญารินทร์นั่งรออยู่แล้ว เธอสวมเดรสสีน้ำเงินเข้มเรียบหรู ผมรวบสูง ใบหน้าสง่างามราวกับรูปปั้น แต่ดวงตาที่มองมาที่เขานั้นเย็นเยียบและเฉียบคม
“มาช้าไปห้านาที” เธอพูดเสียงนุ่ม แต่แฝงความประชด
อคิราห์ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงตรงข้าม “ฉันไม่ชอบรอ แต่ฉันยอมรอเธอได้วันนี้”
อัญญารินทร์ยิ้มมุมปาก “ขอบคุณที่ให้เกียรติ”
พนักงานเสิร์ฟไวน์แดงแก้วละหนึ่งก่อนจะถอยออกไป อัญญารินทร์ยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ แล้ววางลง
“ฉันเห็นสร้อยคอเส้นนั้นแล้ว” เธอเริ่มตรง ๆ “เพชรเม็ดเล็ก ๆ เรียงเป็นรูปดาวห้าแฉก ทองคำขาว 18 กะรัต ฉันจำได้ว่าฉันเคยเห็นแบบเดียวกันในคอลเลกชันส่วนตัวของเธอเมื่อสองปีก่อน แต่เธอไม่เคยให้ใครเลย”
อคิราห์ไม่ตอบ เขาแค่จ้องเธอ
“ฉันส
