พิมยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องหอ ขาแทบจะทรุดลง เธอมองผู้หญิงตรงหน้าที่ทั้งสวยสง่าและน่ากลัวในคราวเดียวกัน อัญญารินทร์ยืนกอดอก มองพิมตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินสินค้า
“ขอโทษค่ะ... คุณบอกว่าคุณคือ...” พิมพูดตะกุกตะกัก เสียงแทบไม่ออก
“คู่หมั้นของอคิราห์” อัญญารินทร์พูดซ้ำช้า ๆ ชัด ๆ “หรือถ้าจะพูดให้ถูกต้องกว่าเดิม... คู่หมั้นตามสัญญาที่ทั้งสองตระกูลตกลงกันไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน”
พิมรู้สึกเหมือนมีใครมากระแทกอกแรง ๆ เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มือจับขอบประตูแน่น
“เข... เขาไม่เคยบอกฉันเลยค่ะ”
อัญญารินทร์ยิ้มบาง ๆ แต่ไม่มีความอบอุ่น
“เขาคงไม่จำเป็นต้องบอก เพราะคุณไม่ใช่คนที่ ‘ควร’ รู้”
พิมกัดริมฝีปากจนเจ็บ “แล้วคุณ... มาที่นี่ทำไมคะ”
อัญญารินทร์ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ทำให้พิมต้องถอยเข้าไปในห้องโดยไม่รู้ตัว อัญญารินทร์ปิดประตูเบา ๆ แล้วหันมามองรอบห้องเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยหนังสือเรียนและของใช้
