เช้ามืดก่อนพระอาทิตย์ขึ้น แสงสีเทาอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านหนาเข้ามาในห้องนอน พิมพ์ภาตื่นขึ้นมาก่อนใคร เธอตัวเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง ร่างกายยังรู้สึกเจ็บจี๊ด ๆ ตรงช่วงล่าง แต่ที่เจ็บยิ่งกว่านั้นคือใจ
เธอหันไปมองผู้ชายที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ
อคิราห์ เวธน์เดชา นอนคว่ำหน้า ผมดำยุ่งเล็กน้อย แขนแข็งแรงโอบรอบเอวเธอไว้หลวม ๆ แม้ในยามหลับ ดวงตาที่ปิดสนิทยังคงดูเย็นชา แต่ใบหน้าที่ผ่อนคลายลงทำให้เขาดู… เป็นมนุษย์มากขึ้น
พิมยกมือขึ้นแตะสร้อยคอเส้นบางที่ยังคล้องคออยู่ เพชรเม็ดเล็กสะท้อนแสงจาง ๆ เธอรู้สึกเหมือนมันหนักกว่าที่ควรจะเป็น
“ฉันทำอะไรลงไป...” เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง
ความทรงจำเมื่อคืนยังชัดเจนเกินไป เสียงหายใจถี่รัวของเขา มือที่ลูบไล้อย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น จูบที่เริ่มจากอ่อนโยนแล้วกลายเป็นเร่าร้อนจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอจำได้ว่าเธอร้องไห้ระหว่างนั้น แต่เขาไม่เคยหยุด จนกระทั่งเธอหมดแรงและหลับ
