สองสามวันหลังจากคืนนั้น พิมพ์ภาพยายามใช้ชีวิตให้เหมือนเดิมที่สุดเท่าที่จะทำได้
เธอไปเรียนตามปกติ นั่งจดเลคเชอร์ในห้องเรียน นั่งกินข้าวกับเพื่อน ๆ ที่โรงอาหารมหาวิทยาลัย หัวเราะเมื่อเพื่อนเล่าเรื่องตลก แต่ทุกครั้งที่หัวเราะ เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในอกมันตีบตัน
สร้อยคอเส้นบางยังคล้องคอเธอตลอดเวลา เธอไม่เคยถอดมันออก แม้แต่ตอนอาบน้ำ เธอก็แค่ยกมันขึ้นไว้เหนือศีรษะ เพราะกลัวว่าถ้าถอดออกแล้วจะเกิดอะไรขึ้น
เหมือนมันเป็นเครื่องหมายที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้
เย็นวันนั้น พิมทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟตามปกติ ป้าสายเห็นเธอเงียบ ๆ ก็ถาม
“เป็นอะไรลูก ดูเหม่อ ๆ ตั้งแต่เมื่อวาน”
พิมยิ้มฝืน “ไม่มีอะไรค่ะป้า แค่เหนื่อยนิดหน่อย”
ป้าสายยื่นแก้วน้ำส้มคั้นให้ “กินนี่ก่อน อย่าฝืนมากนะ เดี๋ยวป้าให้ลาได้”
พิมรับแก้วมาแล้วพยักหน้า แต่ก่อนที่เธอจะได้ดื่ม โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่น
เบอร์ที่ไม่รู้จัก
เธอรับ
