Alaz'ın yüzünde ve saçlarında gezindi bakışlarım uzun süre. Uyurken yine sert ifadesi sapasağlam basıyordu tenine, tek değişen huzurun verdiği aydınlıktı. Küçük bir çocukken de böyle çatık kaşarla mı bakıyordu acaba? Yoksa babasının yaptıklarından sonra mı böyle olmuştu? Baba sevgisinden çok nefreti gören çocuklar Alaz gibi acımasız insanlara mı dönüşüyordu?
"Neden uyumuyorsun?" dediğinde gözlerini açmadan konuşmuştu ve bunu beklemediğim için irkilmiştim. Uyuduğuna o kadar inanmıştım ki rahatlayan bedenim sesiyle kaskatı kesilmişti.
"Uyuyamıyorum." dedim uyuyamama sebebim oydu ama ona söylemem ne kadar doğru olurdu bilemiyordum. Varlığına hala alışamamıştım ondan bir çocuğum olduğu gerçeğini de kabul edebilmiş değildim.
"Karnın ağrıyor mu?" dediğinde kaşlarımı çattım,
"Nasıl?"
