Sanki satırlar birer el olup boğazıma yapışmıştı. Harfler gözlerimi yakıp boğazımı yırtarak kalbime indiğinde başımı sadece iki yana sallayabildim. Bu imkansızdı.
Böyle bir şey imkansızdı.
Hayır böyle bir şey olmuyordu.
Bu yaşanmıyordu.
Bu bir kabustu ve uyanmalıydım.
Elim titreyerek karnımla kasıklarımın arasındaki o yerde durdu ve gözlerim yeniden sonuçta dolandı. Sanki kelimeler çürük bir ceset gibi kokuyordu ya da çürük gibi kokan şey ruhumdu. Dudaklarımdan benim bile tanıyamadığım bir sesle dökülen çığlığımın arkasından deliriyor gibi hissettim. Ellerim kafamın iki yanından saçlarıma karışıp, saç köklerimi bulurken ikinci bir çığlık odayı inletti. İçimdeki acı ve öfkenin göğsümü yarıp beni terk etmesi için kaç tane daha çığlık atmam lazımdı?
Oradaydı. Gerçekten oradaydı.
