Sinan'ın söylediği şey ile gözlerim kocaman açıldı, rüya falan mı görüyordum acaba? Ne demişti? Ares burada ve uyandı mı?
Yaşıyordu.
"Gitmem gerekiyor." dedim garip duygularla "Hastalarımı bekletemem."
Banktan kalkıp hastaneye geri döndüm, uzun zaman sonra gerçekten uzun zaman sonra odama gelmiştim. Demek insan elindekinin kıymetini gerçekten kaybedince anlıyordu...Tüm o yorgun olduğum günler ve bıktım artık bu işten dediğim zamanlar bana en büyük eksikliği yaşatmıştı.
Çalışmak bile şükredilmesi gereken bir şeydi. Tabi siz, özelde doktorsun paraya para demiyorsun şükredersin diye düşünüyor olabilirsiniz ama hayır. Özgürlüğünüz elinizden alındığında ki umarım bunu hiçbir zaman yaşamazsınınız, işte o zaman küçücük şeyler bile çok kıymetli oluyor.
Önlüğümü giyip havasız kalan odaya oksij
