Kinabukasan ay nakalabas na rin ako ng hospital. Kasalukuyang hinahanda ni Ate Eda ang mga gamit ko habang ako ay nakaupo sa isang wheelchair.
I told them I can walk, hindi naman napuruhan ang mga paa ko pero mapilit sila, lalo na si Pia. Hindi pa raw ako pwedeng mapagod dahil marami pa akong sugat sa katawan.
I know my parents doesn't care about me, pero sobra naman ata na pati sa paglabas ko ng hospital ay wala sila.
"Where are they?" I ask out of nowhere.
Ate Eda heard it and stopped for a moment.
Narinig ko muna ang galit niyang pagbuntong-hininga bago ako sinagot.
"They have something important to do. It's about our company, but they'll see you later at home, don't worry."
Hindi ko na siya sinagot at tumahimik nalang dahil wala rin naman akong magagawa kung tungkol na sa
