Sabaha kadar dönüp durdum.. Uyumak ne mümkün. En küçük sese uyandım.. Gözlerimi her kapadığımda Kemal kabus olup çöktü üstüme.. Korkuyorum evet.. Hem de çok korkuyorum. Beni koruyacak, bana inanacak kimsem yok.. Belki de verdiğim karar yanlış bir karar.. Ama başka çarem yok ki..
Mutfağa geçtiğim de Şükran abla hamuru çoktan yoğurmuş beni bekliyordu.
"Geçmi kaldım?" desem de
"Yok kızım beni uyku tutmadı. Ben erken kalktım." diyerek işine devam etti. Mutfakta ikimiz olduğumuz için hemen annemle ilgili sorular sormaya başladım. Şükran abla biz daha doğmadan, hatta annem bile gelmeden önce burada çalışıyormuş. Annemi bize iyi anlatan belki de tek kişiydi. Zaten başka kimsenin bir şey anlattığı yoktu. Babam bile bir kez olsun güzel bir şey söylemedi.. Biliyormusunuz... Ben hiç annemin yüzün
