Gözlerimi en son kapattığımda ablamla bakışıyordum. Kesinlikle yaptığımı onaylamayan bakışları vardı. Biliyorum ablam böyle bir şey yapmamı asla istemezdi. Bende istemezdim.. Ama mecbur bırakıyorlar.. Meryem'in üzerime atacağı iftiradan kendimi korumam lazımdı.. Bir kezde onlar zor durumda kalsınlar. Bir kezde onlar haklıyken haksız olsunlar.. Evet Meryem itmedi beni.. Ama itmekten daha beterini yapacaktı. Ölüm fermanımı yazacaktı kirli elleriyle.. Özür dilerim abla.. Ama inan pişman değilim..
Şimdi ise gözlerimi açtığımda karşımda Sevgi vardı.
"Ne oldu bana?" derken sesim zor çıkıyordu. Ne olduğunu biliyorumda, düşmenin etkisiyle ne oldu onu bilmiyorum. Bir yerim kırıldımı mesela?
"Çok şükür açtın gözlerini.. Ne uykucu çıktın kızım sende.." diyen Sevgi'nin yüzü gülüyordu. Demekki önem
