@บนรถสปอร์ต
ภายในห้องโดยสารที่หรูหรา บรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เฮียเฟยเหยียบคันเร่งมิดจนเข็มไมล์กวาดขึ้นสูง พริกไทยแอบลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา... กรามแกร่งบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน มือที่จับพวงมาลัยสั่นเทาด้วยความโกรธที่พยายามจะสะกดกลั้นไว้
“เฮียขับเร็วไปแล้วนะ พริกกลัว...”
“กลัว? เด็กใจกล้าที่กล้าท้าทายฉันด้วยการจะไปกับผู้ชายคนอื่นอย่างเธอน่ะเหรอที่รู้จักคำว่ากลัว!” เขาหันมาตวาดใส่จนพริกไทยสะดุ้ง
"ก็พริกยังไม่เคยมีแฟนเลยนิ ยังไม่เคยทำ......อืม..เรื่องอย่างว่า ถ้าตายตอนนี้ เสียดายแย่"
"พริกไทย!!!" เฮียเฟยถอนหายใจดังพรืด นี่จะเป็นประสาทกับเด็กคนนี้จริงๆแล้ว เขาพยายามใจเย็นลง เย็นให้ได้มากที่สุด กลัวจะพลั้งมือบีบคอเด็กกวนประสาทนี่
"....."
“เธอเห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง ถึงได้ริอ่านจะไปให้ช่องทางติดต่อกับไอ้หน้าอ่อนนั่น!”
“ก็พริกเหงานี่นา เฮียก็เอาแต่ทำงาน ปากก็บอกว่ารำคาญพริก พริกก็เลยคิดว่าหาเพื่อนใหม่คุยด้วยน่าจะดีกว่า...”
“เพื่อนเหรอ? มันไม่ได้อยากเป็นเพื่อนเธอ มันอยากจะกินเธอต่างหาก!”
"แล้วเฮียไม่อยากกินพริกบ้างเหรอคะ กินเด็กมันอร่อยน้า"
"....."
เฮียเฟยหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางที่เป็นจุดเปลี่ยวชั่วคราว เขาดับเครื่องยนต์แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเด็กสาวตัวแสบอย่างเต็มตัว
"เธอเลิกคิดเรื่องใต้สะดือไปได้เลย ฉันไม่มีทางหวั่นไหวกับเธอหรอก"
"ทำไมละคะ"
"ฉันไม่ชอบเด็ก!"
“ฟังนะพริกไทย... มรดกที่พ่อเธอฝากไว้ มันไม่ได้มีแค่เงิน แต่มันหมายถึงชีวิตของเธอที่ต้องอยู่ในความรับผิดชอบของฉัน และกฎข้อแรกของฉันคือ... เธอห้ามยุ่งกับผู้ชายคนไหนทั้งนั้นตราบใดที่เธอยังอยู่ในฐานะคนในปกครองของฉัน!”
“คนในปกครอง? หรือว่า เด็กของเฮียเฟยกันแน่คะ?” พริกไทยถามกลับเสียงใส แววตาท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว
“เฮียทำเหมือนหวงพริกมาก แต่ปากเฮียก็ยังบอกว่าไม่ชอบเด็ก ไม่หวั่นไหว... ถ้างั้นเฮียจะโมโหทำไมคะที่พริกจะมีคนมาจีบ?”
“ฉันไม่ได้หวงในฐานะคนรัก แต่ฉันหวงในฐานะผู้ปกครอง!”
“จริงเหรอคะ? ... เฮียอยากเป็นแค่ผู้ปกครองของพริกจริงๆ เหรอ”
พริกไทยขยับตัวเข้าไปหาเขาในพื้นที่แคบๆ ของรถสปอร์ต เธอใช้มือเรียวเล็กลูบไล้ไปที่ต้นคอหนาของมาเฟียรุ่นใหญ่
“ถ้าเฮียไม่ชอบให้คนอื่นแตะต้องพริก เฮียก็ต้องแตะต้องพริกด้วยตัวเองสิคะ... อย่าดีแต่ขู่”
กลิ่นน้ำหอมเด็กอ่อนๆ จากกายสาวพุ่งเข้าปะทะโสตประสาทของเฮียเฟยอย่างรุนแรง เขาจ้องมองริมฝีปากบางที่เจื้อยแจ้วท้าทายไม่หยุด ความอดทนที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง!
"พริกไทย!!"
"อื้ออ"
มาเฟียหนุ่มกระชากคอพริกไทยเข้ามาจูบอย่างหนักหน่วงและรุนแรง มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยอารมณ์หึงหวงและต้องการสั่งสอน พริกไทยเบิกตากว้างในตอนแรก จูบแรกของเธอเสียให้เขาไปแล้ว และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เขาทำ จะว่าไปแล้วรู้สึกดีเป็นบ้า พริกตาหลับตาพริมก่อนจะค่อยๆ จูบตอบเขากลับอย่างประสีประสาแต่เร่าร้อน มือหนาของเฮียเฟยเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางภายใต้เสื้อเชิ้ตที่เธอใส่
ความนุ่มนิ่มและความใสซื่อของพริกไทยทำให้เฮียเฟยหวั่นไหวจนใจสั่น... เขาเผลอไผลไปกับรสสัมผัสที่เขาไม่เคยได้รับจากผู้หญิงคนไหน คนที่กล้าสบตาเขา คนที่กล้าด่าเขาว่าลุง และคนที่กล้าปั่นหัวเขาจนเสียระบบแบบนี้
“อื้ออ... เฮียเฟย...”
พริกไทยครางชื่อเขาในลำคอกระเส่า เมื่อเขาถอนจูบออกไปซุกที่ซอกคอขาวระหง มือหนาลูบวนที่ต้นขาอ่อน ก่อนจะล้วงเข้าไปใต้กระโปรงของเด็กสาว
"อ๊ะ! เฮีย"
เฮียเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อสติเริ่มกลับมา เขาหอบหายใจรัวก่อนจะผลักร่างเล็กออกเบาๆ ใบหน้าคมกริบกลับมานิ่งเรียบอีกครั้ง แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกลับสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด
“ลงไปนั่งที่เดิม...” เขาพูดเสียงพร่า
“อย่าให้ฉันต้องทำมากกว่านี้... เพราะถ้าฉันเริ่มขย้ำเธอจริงๆ เธอจะไม่มีวันหนีออกจากกรงของฉันได้อีก”
“พริกก็ไม่ได้อยากหนีนี่คะ...” พริกไทยจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แววตาประกายความสุข
“รู้ตัวหรือยังคะลุง... ว่าลุงน่ะ หลงพริกเข้าเต็มเปาแล้ว”
เฮียเฟยไม่ตอบ เขาสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วออกรถทันทีด้วยความเร็วที่ลดลงกว่าเดิมเล็กน้อย แม้ปากจะยังคงเม้มสนิทเป็นเส้นตรง แต่หัวใจที่เคยแข็งกระด้างราวกับเหล็กกล้า ตอนนี้กลับสั่นคลอนอย่างหนักเพราะเด็กสาววัย 18 ที่เขายังคงปากแข็งบอกตัวเองว่า... 'ฉันไม่ชอบเด็ก'