ท้าทายระบบมาเฟีย
1298 Words
ศึกสายเลือดสิงหราเริ่มต้นขึ้นทันทีที่เด็กแสบอย่างพริกไทยปรากฏตัวในชุดเสื้อเชิ้ตตัวเดียว สายตาของเฮียไฟที่มองมาเต็มไปด้วยความโลดโผน ในขณะที่เฮียเพลิงก็ตรึงเมษาไว้ด้วยพันธนาการแห่งอดีต แต่คนที่สติขาดผึ่งที่สุดหนีไม่พ้นเจ้าของบ้านอย่างเฮียเฟย
“พวกมึงสองคน... ไสหัวกลับคอนโดไปก่อน! วันหลังค่อยมาคุย”
เฮียเฟยตวาดเสียงกร้าว มือหนาที่บีบเอวพริกไทยอยู่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์
“อ้าว! ได้ไงเฮีย พึ่งจะนั่งได้ห้านาทีเอง นี่ก้นพวกผมยังไม่ทันจะหายร้อนเลยนะ”
เฮียไฟเลิกคิ้วกวนประสาท พลางแกล้งส่งสายตาแพรวพราวให้พริกไทยที่ยืนทำหน้าซื่อตาใสซุกอกพี่ชายเขาอยู่
“เพิ่งเจอหน้าหลานสาวนอกไส้... ยังไม่ได้ทำความคุ้นเคยกันเลยนะครับ”
“หลานสาวพ่อมึงดิ! กลับไป!”
"โธ่เฮีย..ทำเป็นดุไปได้..นานๆ ทีพวกผมจะโผล่หัวกลับบ้าน แถมวันนี้เห็นว่ามีของดีอยู่ในบ้าน เลยว่าจะอยู่กินข้าวเย็นด้วยสักมื้อ"
"กูไม่มีข้าวให้มึงกิน กลับไปซะ!"
เฮียเฟยพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน สายตาจ้องน้องชายราวกับจะฉีกเนื้ออกมาเป็นชิ้นๆ
"ดุจัง ผมน้องเฮียนะ ดุอะไรนักหนา"
"อย่ามากวนตีน!"
“เฮียใหญ่รีบไล่จัง กลัวพวกผมะเอาคนไปหรือไง”
เฮียเพลิงที่ยืนนิ่งมานานเอ่ยขึ้น สายตาเขาเหลือบมองเมษาที่พยายามจะมุดดินหนี
"คนของกูมึงไม่มีสิทธิ์!"
“คนของเฮีย... เฮียก็รักษาไว้ให้ดี อย่าให้หลุดมาถึงมือมาเฟียเพย์บอยอย่างไอ้ไฟ ส่วนคนของผม ผมก็จะเอาคืน”
"คนของมึงน่ะใคร? อยู่ที่นี่ ทุกคนคือคนของกูทั้งนั้น"
"เออ..มะ..เมษาขอตัวก่อนนะคะ" เมษากำลังจะหลบหลักคนเผด็จการแต่ทว่า...
"หมับ!!"
"จะหนีไปไหน...เรามีเรื่องต้องคุยกัน!" เฮียเพลิงจับข้อมือเล็กกระชากเมษาออกไปหลังบ้าน พริกไทยกำลังจะเอ่ยห้าม แต่เฮียเฟยจับเธอไว้ทัน
"มะ..."
"ไม่ต้องไปยุ่งกับเขา เอาตัวเองให้รอดก่อน!"
"เฮียจะทำอะไร?"
“ไอ้ไฟ! มึงจะกลับเอง หรือจะให้ลูกน้องกูห่อผ้าขาวส่งมึงกลับ!”
เฮียเฟยคำรามพร้อมกับหันไปพยักหน้าให้สิงห์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลัง บอดี้การ์ดสี่ห้าคนขยับเข้ามาทันที
“โห... โหดว่ะเฮีย เคๆ กลับก็ได้ครับท่านนายใหญ่”
เฮียไฟหัวเราะร่า ยกมือยอมแพ้พลางขยิบตาให้พริกไทยหนึ่งที
“ไว้เฮียใหญ่เผลอ... เฮียไฟจะมาหาใหม่นะครับน้องพริก”
"ไม่ต้องรอเผลอก็ได้นะคะ ถ้าเฮียมาไม่ได้ พริกไปหาเอง"
"พริกไทย!!"
"ฮ่า ฮ่า เฮียไปนะครับคนสวย ดูท่าองค์จะลงแล้ว" : เฮียไฟ
"แล้วเจอกันนะคะสุดหล่อ"
พริกไทยทิ้งทายด้วยประโยคที่ทำเอามาเฟียหนุ่มหัวร้อนจนแทบจะหยิบปืนมาเป่าหัวน้องชาย
เมื่อน้องชายทั้งสองคนเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับเมษาที่ถูกเพลิงกระชากข้อมือลากออกไปคุยด้านนอก ท่ามกลางสายตาที่เฮียเฟยไม่สนใจจะห้ามเพราะเขามี ‘เหยื่อ’ ส่วนตัวที่ต้องจัดการ ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องรับแขก ก่อนที่เฮียเฟยจะระเบิดอารมณ์ออกมา
"มานี่!!"
"อ๊ะ..เฮียเฟย!"
@ห้องนอนพริกไทย
"ปัง!!"
เสียงประตูถูกเหวี่ยงปิดกระแทกวงกบอย่างแรง เฮียเฟยลากพริกไทยเข้ามาในห้องนอนก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กลงบนเตียงกว้างจนเธอตัวกระดอน เสื้อเชิ้ตสีขาวที่สั้นอยู่แล้วเลิกขึ้นมาจนเห็นเรียวขาขาวถึงโคนขาหนีบ
“อ๊ะ!! พริกเจ็บนะลุง! ลากเป็นหมาเลยนะ!”
พริกไทยแผดเสียง ยันกายลุกขึ้นนั่งพลางสะบัดผมที่ยุ่งเหยิง แววตาของเธอยังคงท้าทายไม่เปลี่ยน
“ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหมพริกไทย! ว่าอย่าโผล่หัวออกมา! โดยเฉพาะตอนที่ฉันมีแขก!”
เฮียเฟยย่างสามขุมเข้ามาหา มือหนากระชากเนกไททิ้งอย่างหัวเสีย
"เฮียไฟกับเฮียเพลิงเป็นน้องชายเฮียไม่ใช่เหรอ พริกแค่อยากมาทักทายผู้ใหญ่ พริกผิดตรงไหน?"
เด็กดื้อลอยหน้าลอยตาท้าทายมาเฟียหนุ่มโดยไม่สนใจสายตาคมกีิบที่จ้องจะเขมือบเธอเลยสะกนิด
“เธอยังไม่รู้จักน้องชายฉันดีพอ ไอ้ไฟมันเป็นเสือผู้หญิง มันเห็นใครสวยหน่อยมันก็งาบหมด ไม่เว้นแม้แต่เด็กแก่แดดอย่างเธอ!”
“แล้วไงคะ? เฮียไฟเขาก็ดูใจดีออก เรียกพริกว่าน้องพริกด้วย เสียงนุ่มหูไม่เห็นเหมือนเสียงหมาเห่าแบบเฮียเลยิกระโชกโฮกฮาก” พริกไทยแกล้งลอยหน้าลอยตาตอบ
“ถ้าเฮียไม่สนใจพริก รำคาญพริกนักล่ะก็... งั้นพริกเปลี่ยนเป้าหมายไปจีบเฮียไฟแทนดีกว่า หล่อพอกัน แต่อารมณ์ดีกว่าเห็นๆ!”
“พริกไทย!!”
“อะไรคะ..เรียกอยู่ได้! เรียกอยู่นั่นแหละ ชื่อพริกไทยไม่ได้มีไว้ให้ตะโกนใส่หูนะลุง!”
เธอสวนกลับทันควัน แววตาท้าทายไม่มีถอย
"กวนประสาท!"
“พริกพูดผิดตรงไหน..เฮียไฟเขาก็หล่อดีนะคะ ตอนที่เฮียไฟจูบมือพริกริมฝีปากนุ๊มนุม..ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าจูบปากจะนุ่มแค่ไหน.."
"พริกไทย!!! อย่าท้าทายความอดทนของฉัน!!"
"ไม่ได้ท้าทายค่ะ ถ้าเฮียรำคาญพริกนัก ก็ยกพริกให้เฮียไฟไปเลยสิคะ พริกว่าเฮียไฟน่าสนใจกว่ามาเฟียวัยทองแถวนี้ตั้งเยอะ!”
"หมับ!!"
"อ๊ะ!"
“อยากลองดีกับฉันใช่ไหม!”
เฮียเฟยก้าวเข้าไปประชิดเตียงเพียงก้าวเดียว เขากดไหล่บางลงกับฟูกหนาจนพริกไทยจมลงไปในเตียง
“ไอ้ไฟมันเสือผู้หญิงขนาดไหนเธอไม่รู้หรอก ถ้าเธอก้าวเท้าไปหามัน... เธอจะไม่ได้กลับมานั่งปากดีแบบนี้แน่!”
“ก็ยังดีกว่าอยู่กับคนซึนๆ แบบเฮีย!” พริกไทยยังไม่หยุด เธอเอื้อมมือไปลูบไล้แผงอกแกร่งผ่านเชิ้ตสีดำของเขาอย่างยั่วเย้า
“ปากบอกไม่รัก ไม่ชอบ ไม่หวั่นไหว แต่พอเห็นผู้ชายคนอื่นมาเข้าใกล้ กลับทำตัวเหมือนหมาหวงก้าง... ถามจริงเถอะเฮีย ถ้าพริกเปลี่ยนใจไปจีบเฮียไฟจริงๆ เฮียจะร้องไห้ไหมคะ?”
"ไม่มีวัน!!"
"งั้นเหรอคะ...แต่ที่เฮียทำอยู่ เขาเรียกว่าหวงนะ"
เธอขยับเข้าไปหาเขาบนเตียง แกล้งใช้ปลายนิ้วไล้วนบนอกแกร่งผ่านเชิ้ตดำ
“ตอนนี้พริกยังชอบเฮียอยู่ ถ้าเฮียไม่ ‘กิน’ พริกตอนนี้... พริกจะไปให้เฮียไฟกินแทนนะ”
“ท้าทายขนาดนี้ คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเด็กอย่างเธอจริงๆ ใช่ไหม?”
เฮียเฟยกัดกรามจนเป็นสันนูน เพลิงโทสะในดวงตาปะทะกับความขี้เล่นของยัยเด็กแสบจนสติเขากระเจิง
“คนแก่ใจปลาซิวอย่างลุงน่ะเหรอคะจะกล้า... ดีแต่ขู่เหมือนหมาแก่ๆ ไปวันๆ ชิ! พริกไปหาเฮียไฟดีกว่า ป่านนี้น่าจะยังกลับไม่ถึงคอนโด...”
พริกไทยทำท่าจะโดดลงจากเตียง แต่มีหรือที่มาเฟียรุ่นใหญ่จะปล่อยให้เธอหลุดมือไปได้ เฮียเฟยคว้าหมับเข้าที่เอวคอดแล้วรวบตัวเธอกดลงกับฟูกหนาทันที!
“อ๊ะ! เฮีย!”
“เธอท้าทายฉันเองนะพริกไทย... "
"แล้วลุงจะทำไมคะ"
"เรียกฉันว่าลุงอีกคำเดียว... ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าไอ้แก่คนนี้ 'เหี่ยว' อย่างที่เธอเคยพูดไว้จริงๆ หรือเปล่า!"
"ลุง"
"หมับ!!”
"อื้อออ"
- Writer
- chap_listContents
- likeADD