ไอ้แก่มักมาก
1313 Words
@3 วันต่อมา
บรรยากาศในคฤหาสน์สิงหราที่เคยเต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของพริกไทย กลับกลายเป็นความเงียบเชียบที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าป่าช้า เมื่อแขกไม่ได้รับเชิญปรากฏตัวขึ้นในช่วงสายของวัน
โคลอี้ ไฮโซสาวทายาทเจ้าของอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ เดินนวยนาดเข้ามาในห้องโถงด้วยชุดเดรสสีแดงเพลิงคว้านลึก เธอยืนส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เฮียเฟยที่นั่งจิบกาแฟอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว โดยมีพริกไทยนั่งจ้องตาเขม็งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“เฟยคะ... เรื่องหนี้สินของทางบ้านโคลอี้ แดดดี้บอกว่าให้โคลอี้มาตกลงกับเฟยด้วยตัวเอง จะให้โคลอี้ทำอะไร หรือไป ‘ปรนนิบัติ’ ที่ไหน โคลอี้ยอมทุกอย่างเลยค่ะ”
หญิงสาวพูดพลางกรีดกรายนิ้วไปตามพนักโซฟาใกล้ๆมือหนาของมาเฟียหนุ่ม พริกไทยที่นั่งกอดอกอยู่ถึงกับหูผึ่ง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอจ้องมอง ‘ยัยอกภูเขาไฟ’ ตรงหน้าสลับกับใบหน้านิ่งเรียบของเฮียเฟย
“เหอะ! ตกลงธุรกิจหรือจะมาขายขนมครกคะเนี่ย แต่งตัวหยั่งกับจะไปเดินพรมแดงที่ปารีส นี่บ้านคนนะคะไม่ใช่รันเวย์!” พริกไทยโพล่งขึ้นมาเสียงดัง
“อุ๊ย! เด็กที่ไหนกันคะเนี่ย? ลูกหลานคนใช้เหรอคะ ปากคอเราะร้ายเชียว” โคลอี้ปรายตามองพริกไทยด้วยสายตาเหยียดหยาม
“พริกไทย... เงียบ อย่าเสียมารยาท”
เฮียเฟยปรามเสียงต่ำ แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกลับลอบมองปฏิกิริยาของเด็กสาวที่ตอนนี้แก้มป่องจนจะแตกอยู่แล้ว
“ไม่เงียบ! เฮียจะรับยัยนี่ไว้ขัดดอกจริงๆ เหรอ? ไหนบอกไม่ชอบผู้หญิงไง ไหนบอกรำคาญ ไหนบอกว่าวันๆ มีแต่ปืนกับงาน... ที่แท้ก็รออีหนูไฮโซมาถวายตัวนี่เอง คนโกหก ไอ้ลุงบ้า! ไอ้คนมักมาก!”
พริกไทยลุกขึ้นกระทืบเท้าสบัดหน้าหนี เดินตึงตังขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เฮียเฟยนั่งนิ่งท่ามกลางกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของไฮโซสาวที่พยายามจะเบียดกายเข้าหาเขา
“เฟยคะ... อย่าไปสนใจเด็กกะโปโลนั่นเลยค่ะ เรามาคุยเรื่องของเรา ‘บนห้องนอน’ ดีไหมคะ?” โ
คลอี้ขยับเข้าไปใกล้จนหน้าอกเบียดแขนแกร่ง ด้านเฮียเฟยขยับตัวออกทันที ใบหน้าของเขาที่เคยนิ่งบัดนี้กลับดูฉายแววรำคาญอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่ใช่รำคาญพริกไทย... เขารำคาญผู้หญิงตรงหน้านี้ต่างหาก ภาพแผ่นหลังเล็กๆ ของพริกไทยที่เดินจากไปด้วยความโกรธมันกวนใจเขาอย่างประหลาด
“สิงห์!” เฮียเฟยตะโกนเรียกเสียงสนั่นจนโคลอี้สะดุ้ง
“ครับนาย!” สิงห์รีบวิ่งเข้ามาทันที
“ลากผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบ้านกู... ส่วนเรื่องหนี้ ให้แดดดี้ของเขาเอาที่ดินผืนที่คุยกันไว้มาเซ็นโอนให้จบภายในวันนี้ ไม่อย่างนั้นกูจะสั่งถล่มบริษัทมันซะ!”
“เฟยคะ! ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ โคลอี้อุตส่าห์...”
“ออกไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วเอาปืนยัดปากเธอ!”
เฮียเฟยตวาดลั่นจนโคลอี้หน้าเสีย สิงห์รีบเข้ามาเชิญหญิงสาวออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อความเงียบกลับมาปกคลุม เฮียเฟยนั่งพิงพนักโซฟาอย่างเหนื่อยหน่าย เขาถอนหายใจยาวพลางนึกถึงคำพูดของพริกไทย ‘ไอ้ลุงมักมาก’ งั้นเหรอ?
“สิงห์!” เขาเรียกอีกลูกน้องอีกครั้ง หลังจากที่เพิ่งเดินกลับเข้ามา
“ครับนาย”
“สั่งคนของเราทุกคน... นับจากวินาทีนี้ไป ห้ามให้ผู้หญิงหน้าไหนเข้ามาในคฤหาสน์สิงหราเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นคู่ค้า ลูกหนี้ หรือใครก็ตาม ถ้ามีธุระด่วนให้ไปคุยที่สโมสร หรือไม่ก็ส่งแต่ผู้ชายมาคุยเท่านั้น!”
“เอ่อ... รวมแม่บ้านด้วยไหมครับนาย?” สิงห์ถามงงๆ นี่มันกฎอะไรกัน รับแต่คู่ค้าที่เป็นผู้ชาย
“มึงอย่ากวนตีนกูไอ้สิงห์! กูหมายถึงพวกผู้หญิงที่จะมาวอแว...พวกเอาตัวมาขัดดอก ต่อจากนี้ธุรกิจของกูต้องเป็นเขตปลอดเพศเมีย ผู้หญิงห้ามเข้า เข้าใจไหม!”
“ครับนาย! ทราบครับ!”
สิงห์รีบวิ่งไปกระจายคำสั่งทันทีพลางคิดในใจ นี่ขนาดบอกไม่สนใจเด็กนะเนี่ย ถึงขั้นปิดคฤหาสน์หนีผู้หญิงคนอื่นเพื่อเด็กเอาแต่ใจคนเดียวเลยเหรอวะ
@5 นาทีต่อมา
เฮียเฟยเดินขึ้นไปยังห้องนอนของพริกไทย เขาเคาะประตูแรงๆ สองสามครั้งแต่ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ที่ลอดออกมา
“พริกไทย... เปิดประตู”
“ไม่เปิด! ไปอยู่กับยัยอกภูเขาไฟนั่นเลยไป๊! พริกจะกลับบ้าน พริกไม่เอาแล้วมรดกน่ะ เอาไปให้ยัยโคลอี้ขัดดอกให้หมดเลย!” เสียงหวานตวาดกลับมาอย่างแง่งอน
เฮียเฟยใช้กุญแจสำรองไขเข้าไปทันที เขาเห็นเด็กสาวนอนคุดคู้กอดหมอนอยู่บนเตียง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนคราบน้ำตาจนดูน่าสงสาร
“ฉันไล่เขาไปแล้ว” เขาพูดเสียงนิ่ง พยายามจะรักษามาดมาเฟีย
“เหอะ! ไล่ไปคนเดียว เดี๋ยวก็มีโคลอี้ 2 โคลอี้ 3 เข้ามาอีก เฮียมันเสน่ห์แรงนี่นา ลุงแก่ๆ แต่ดันมีสาวสวยมาประเคนตัวให้ถึงบ้าน!”
“ไม่มีใครเข้ามาอีกแล้ว... ฉันสั่งห้ามผู้หญิงทุกคนเข้าบ้านนับจากวันนี้เป็นต้นไป”
พริกไทยชะงัก ช้อนสายตามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“จริงเหรอ? เฮียไม่ได้หลอกพริกนะ?”
“มาเฟียอย่างฉันคำไหนคำนั้น... ต่อไปนี้ธุระอะไรก็ตามจะมีแต่ผู้ชายมาคุยที่นี่ พอใจเธอหรือยัง?”
“แล้ว... แล้วทำไมเฮียต้องทำขนาดนั้นด้วยล่ะคะ? ไหนบอกว่าพริกเป็นแค่เด็กในปกครอง ไหนบอกว่ารำคาญพริกไง” พริกไทยขยับลุกขึ้นนั่ง แววตาเริ่มมีความหวัง
เฮียเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเบือนหน้าหนีสายตาจ้องจับผิดของเด็กสาว
“ก็เพราะมันรำคาญไง... รำคาญที่ต้องมาฟังเธอแหกปากร้องแร่แห่กระเชอเวลาเห็นผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในบ้าน ฉันตัดปัญหาด้วยการไม่ให้ใครเข้าซะก็สิ้นเรื่อง”
“หวงก็บอกว่าหวงสิคะเฮีย...กลัวพริกจะงอนใช่ไหมล่ะ..ปากแข็งทำไม”
พริกไทยลุกจากเตียงเดินเข้าไปใกล้คนตัวสูงเธอเอื้อมมือไปดึงสาบเสื้อเชิ้ตของเขาเบาๆ
“ที่ทำขนาดนี้ เพราะกลัวพริกงอนจนหนีไปหาคนอื่นจริงๆ ใช่ไหมล่ะ?”
“พริกไทย... อย่าให้ฉันต้องย้ำว่าฉันไม่ชอบเด็ก”
แม้ปากจะบอกแบบนั้นแต่มือหนากลับเลื่อนไปวางบนศีรษะเล็กช้าๆ อย่างเผลอไผล
“ไม่ชอบเด็ก... แต่สั่งปิดบ้านไม่รับผู้หญิงคนอื่นเนี่ยนะ? ลุงเฟยขาาา... ยอมรับเถอะค่ะว่าลุงน่ะ ‘ตกหลุมพลาง’ พริกไทยคนนี้จนขึ้นจากหลุมไม่ไหวแล้ว!”
พริกไทยหัวเราะร่าพร้อมกับสวมกอดเอวหนาไว้แน่น เฮียเฟยยืนนิ่ง แม้จะไม่ได้กอดตอบทันที แต่เขาก็ไม่ได้ผลักไส กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอทำให้ความเครียดจากการทำงานหายไปเป็นปลิดทิ้ง
‘เออ... ยอมรับก็ได้ว่ารำคาญ แต่ถ้าไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วแบบนี้ กูคงเป็นบ้าตายก่อนพอดี’
เขาคิดในใจพลางลอบยิ้มมุมปากเบาๆโดยที่พริกไทยไม่มีวันได้เห็น
“ไปล้างหน้า ล้างตาออกได้แล้ว ร้องไห้เป็นเด็กอนุบาลไปได้”
"ก็พริกเสียใจนี่น่า พริกอ่อยเฮียมาเป็นเดือนแล้ว เฮียยังไม่เคยใจอ่อนเลย แต่กลับมีผู้หญิงเอาตัวมาขัดดอก ตอนแรกเฮียไม่ไล่ไปล่ะ ให้เขาเข้ามาทำไม"
"เออ..ต่อไปจะไม่ให้เข้ามาแล้ว เลิกบ่น รำคาญ"
“ค่ะเฮียเฟยขาาา... ต่อไปนี้พริกจะเฝ้าเฮียไม่ให้มดตัวเมียตัวไหนเข้าใกล้เลยคอยดู!”
- Writer
