กฎเหล็กของมาเฟีย
970 Words
หลังจากเหตุการณ์สั่งแบนผู้หญิงทุกคนออกจากคฤหาสน์ คฤหาสน์สิงหราก็กลายเป็น "เขตปลอดสตรี" อย่างแท้จริง คู่ค้ามาเฟียหน้าโหดหลายคนถึงกับงงที่ต้องส่งแต่ลูกน้องผู้ชายมาคุยงาน แต่สำหรับพริกไทย... นี่คือชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ ที่ได้มาจากมาเฟียสายเก๋าอย่างเขาแล้ว
@2 วันต่อมา (เวลาค่ำ)
พริกไทยก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงานของเฮียเฟยอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้มาพร้อมน้ำส้มหรือกาแฟ แต่มาในชุดนอนกระโปรงผ้าซาตินสายเดี่ยวสีมุกที่สั้นเลยขาอ่อนขึ้นมาจนใจหวิว กลิ่นโลชั่นน้ำหอมรสพีชโชยฟุ้งจนคนที่นั่งก้มหน้าดูเอกสารต้องชะงัก
"เฮียขา... พริกนอนไม่หลับ"
พริกไทยเดินไปหยุดข้างเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ แกล้งใช้มือเรียวไล้วนไปบนพนักเก้าอี้ใกล้ๆ ลำคอหนา
"นอนไม่หลับก็ไปนับแกะ ไม่ใช่มาเดินเพ่นพ่านในห้องฉันตอนเที่ยงคืน"
เฮียเฟยตอบเสียงเรียบ แต่สายตาคมกลับลอบกวาดมองเรียวขาขาวผ่องที่โผล่พ้นชายผ้าซาตินออกมา
"ก็นับแล้วค่ะ แต่นับไปนับมาหน้าแกะมันดันกลายเป็นหน้าเฮียเฟยหมดเลย... พริกเลยต้องมาหาต้นฉบับนี่ไงคะ"
"พริกไทย... อย่ามาเล่นลิ้น"
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมภายใต้แว่นสายตาที่ใส่นั่งทำงานดูดุดันแต่แฝงไปด้วยความหวั่นไหวที่พยายามซ่อนเอาไว้
"แล้วชุดนอนนี่มันอะไร? ผ้ามันน้อยชิ้นขนาดนี้ไม่แก้ผ้าเดินไปเลยล่ะ"
"ได้เหรอคะ! ถ้าเฮียอนุญาต พริกก็กล้าเเก้นะคะ แก้ตอนนี้เลยไหม?" พริกไทยทำทีจะแก้ผ้าตามคำบอก แต่อีกคนดุใส่เธอเสียก่อน
"หยุด!!"
"ทำไมอ่ะคะ ไม่อยากเห็นพริกแก้ผ้าเหรอ"
"ใครจะอยากเห็นของเด็กน้อยอนุบาลอย่างเธอ"
เธอหัวเราะร่าก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงบนโต๊ะทำงานไม้ราคาแพง ทับเอกสารพันล้านของเขาไปหน้าตาเฉย
"เฮียบอกว่าไม่ชอบผู้หญิงขัดดอก แล้วถ้าเป็นผู้หญิงขัดใจ แบบพริกเนี่ย... เฮียจะรับไว้พิจารณาไหมคะ?"
เฮียเฟยขยับเก้าอี้เข้าหาโต๊ะทำงานช้าๆ จนร่างกายแข็งแกร่งประชิดกับร่างบางที่นั่งอยู่บนโต๊ะ เขาเท้าแขนทั้งสองข้างคร่อมตัวเธอไว้ กักขังยัยเด็กแสบไว้ในอาณาเขตของมาเฟีย
"เธอรู้ไหมว่าการเข้ามาหามาเฟียในสภาพนี้ตอนเที่ยงคืน... มันหมายความว่ายังไง?"
"หมายความว่าหนูใจกล้ามั้งคะ"
"หมายความว่าเธออยากลองดีกับ 'เสือ' ที่กำลังหิวโซอยู่ต่างหาก"
เฮียเฟยโน้มใบหน้าลงไปจนปลายจมูกชนกัน กลิ่นหอมหวานของเด็กสาวมันกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าจนเขาต้องข่มใจเอาไว้แน่น
"ที่ฉันสั่งห้ามผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้าน เพราะฉันรำคาญพวกผู้หญิงร่านที่ชอบเอาตัวเองมาหาเงิน...แต่สำหรับเธอ ถ้าเธอยังไม่หยุดอ่อยฉันแบบนี้ ฉันจะขังเธอไว้ในห้องนอนฉัน และไม่ต้องออกไปเห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกเลยตลอด 4 ปีนี้!"
"โห... ขู่จังเลยนะคะ"
พริกไทยใจสั่นระรัวแต่ยังคงปากเก่งเธอเอื้อมมือไปถอดแว่นสายตาของเขาออกช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่ตอนนี้ฉายแววความต้องการออกมาอย่างปิดไม่มิด
"ถ้าเฮียจะขังหนูไว้ในห้องนอนเฮียจริงๆ ... หนูก็ไม่ขัดศรัทธาหรอกค่ะ ดีซะอีก จะได้รู้กันไปเลยว่าเฮียจะทนหนูได้นานแค่ไหน หนูอ่อยเฮียอยู่นะคะ"
"เธอท้าฉันเองนะพริกไทย..."
"หมับ!"
"ว้าย!"
ไม่พูดเปล่ามือหนาของเฮียเฟยคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรวบตัวเธอลงจากโต๊ะทำงานมานั่งบนตักกว้างทันที! พริกไทยอุทานด้วยความตกใจแต่ก็รีบโอบรอบคอเขาไว้แน่น
"ฮะ..เฮีย! จะทำอะไรคะ?"
"ลงโทษเด็กปากดีไง"
"อื้อออ!!"
เขาบดจูบลงมาทันทีแต่มันไม่ใช่จูบที่รุนแรงเหมือนครั้งก่อน มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความต้องการที่ถูกเก็บกดมานาน รสชาติขมจางๆ ของกาแฟผสมกับความหวานของริมฝีปากบางทำเอามาเฟียรุ่นใหญ่แทบเสียสติ
"อื้อออ... เฮียเฟย..."
พริกไทยครางประท้วงในลำคอเมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียด ความร้อนจากฝ่ามือของเขาทำเอาเธอตัวสั่นสะท้าน เด็กสาวที่ไม่เคยสัมผัสเนื้อหนังผู้ชายมาก่อนถึงกับสะดุ้ง
เฮียเฟยถอนจูบออกมาช้าๆ จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ตอนนี้แดงซ่านไปถึงใบหู แววตาของเขาไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป แต่มันร้อนแรงจนพริกไทยแทบจะละลาย
"จำไว้พริกไทย... เธอคือ 'อีหนู' ของฉันคนเดียว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ และถ้าเธอยังซนไม่เข้าเรื่องแบบนี้อีก ครั้งต่อไปฉันจะไม่จบแค่จูบ... เข้าใจไหม!"
"ขะ...เข้าใจค่ะ"
พริกไทยตอบอ้อมแอ้มความซ่าที่มีเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อเจอ 'โหมดจริงจัง' ของมาเฟียรุ่นใหญ่
"เข้าใจแล้วก็กลับห้องไปนอนซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ปล่อยเธอให้กลับไป"
"นะ..หนูไปนอนก่อนนะคะ"
พริกไทยรีบโดดลงจากตักแล้ววิ่งหน้าตั้งออกจากห้องทำงานไปทันที ทิ้งให้เฮียเฟยนั่งหอบหายใจรัวอยู่คนเดียว เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบเพื่อดับอารมณ์ที่พุ่งสูงปรี๊ด
‘บัดซบเอ๊ย! ไอ้เฟย... มึงเกือบตบะแตกเพราะเด็ก 18 แล้วไหมล่ะ’
เขาสบถในใจ พลางมองบานประตูที่เด็กสาวเพิ่งวิ่งออกไปพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก... ยิ้มที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
- Writer
