เฉียวลู่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ สุดท้ายเรื่องทั้งหมดก็คงจะดำเนินไปตามที่มันควรจะเป็นสินะ พ่อลูกที่ได้พบหน้ากันในชาติก่อนชาตินี้ต่อให้นางซ่อนพวกเขาแค่ไหน พวกเขาก็ยังได้พบกันอยู่ดี ต่อให้นางดึงดันแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องแพ้ให้กับโชคชะตา เฉียวลู่ดันเด็กชายทั้งสองออกมาจากด้านหลังของตนจากนั้นนางจึงถอยออกมายืนอยู่ข้างๆ
“เขาคือท่านพ่อของลูก”
ฉีหมิงเยี่ยนเลิกคิ้วมองเฉียวลู่ เขาไม่นึกว่านางจะยอมรับเร็วเพียงนี้ นึกว่านางจะดึงดันไปจนกว่านางจะหาเรื่องมาโกหกเขาไม่ไหวแล้ว ฉีหมิงเยี่ยนคุกเข่าลงยื่นมือไปหาเด็กชายทั้งสอง อวี้หลงกับอวี้ชิงมองเฉียวลู่เล็กน้อยนางจึงพยักหน้าให้พวกเขา เด็กทั้งสองคนที่ขาดบิดามาตั้งแต่เกิด เมื่อออกไปเล่นข้างนอกกับเด็กๆ ในหมู่บ้านเขาทั้งสองมักจะโดนล้อเรื่องนี้อยู่เป็นประจำทำให้ต่อมาทั้งอวี้หลงและอวี้ชิงไม่ยอมพูด
เฉียวลู่มองพ่อลูกที่มีใบหน้าที่เหมือนถอดออกมาจากพิมพ์เดียวกันกำลังกอดกัน
