ตอนที่1
1031 Words
Chapter 01
วันไนท์สแตนด์
ฉันฟลาวเวอร์สาวสวยใสบริสุทธิ์ผุดผ่องในวัยยี่สิบสามปีกำลังปลื้มปีติ เพราะในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ฉันเรียนจบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เย้ๆ สิ้นสุดชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแล้วนะฟลาวเวอร์ต่อไปเธอก็จะก้าวเข้าสู่โหมดวัยทำงานเต็มตัว รู้สึกภูมิใจในตัวเองจัง นี่ถ้าพ่อยังอยู่ท่านคงจะดีใจไม่น้อยเลย แต่น่าเสียดายพ่อฉันเสียไปเมื่อปีที่แล้วด้วยโรคมะเร็งตับ
ส่วนแม่ก็ดีใจไม่แพ้กันที่ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนและเป็นลูกสาวคนเดียวอย่างฉันเรียนจบ ป่านนี้คงจะวิ่งว่อนกระจายข่าวไปทั่วหมู่บ้านแล้วแหละ ฮ่าๆ ~
“แม่คะ...วันนี้หนูกลับดึกหน่อยนะคะ หรือไม่...ถ้าดึกเกิน
ก็อาจจะค้างบ้านส้มโอเลยค่ะ” ฉันบอกกับผู้เป็นแม่ที่ยืนคุยอยู่กับ
ป้าข้างบ้านอย่างสนุกสนาน
“จะไปไหนล่ะลูก?” แม่ทำหน้าตางุนงงใส่ฉัน คนแก่ก็แบบนี้แหละนะ พูดตอนเช้าตอนเย็นลืม
“โถ่...แม่ ทำเป็นคนแก่ขี้ลืมไปได้ วันนี้เพื่อนๆ นัดรวมตัวเลี้ยงฉลองที่เรียนจบ หนูบอกแม่ตั้งแต่ตอนเช้าแล้วนะ ตอนเที่ยงก็ย้ำแล้ว พอตกเย็นมาแม่ดันลืมซะและ”
“แหมๆ มันก็มีลืมกันบ้างสิ แกนี่นะ ว่าแต่ดูแลตัวเองดีดีล่ะ อย่าดื่มจนเกินตัว รู้ลิมิตของตัวเองด้วย แม่เป็นห่วงเข้าใจมั้ย?”
“รับทราบค่าคุณแม่ หนูไปก่อนนะ จุ๊บ” ฉันรับปากกับแม่แล้วจุ๊บแก้มท่านเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะเดินออกมายืนรอส้มโอที่หน้าหมู่บ้าน เพราะนางบอกว่าขี้เกียจเข้าไปรับข้างในมันกลับรถลำบากซอยแคบนิดเดียว ฉันยืนรอไม่ถึงห้านาทีส้มโอก็ขับรถเก๋งสีขาวมาจอดตรงหน้าแล้วเลื่อนกระจกลง
“ว่าไงมึงออกมารอนานยัง?” ส้มโอถามฉัน อันที่จริงให้ขึ้นรถก่อนแล้วค่อยถามได้ไหมคะคุณส้มโอเพื่อนรัก ฟลาวเวอร์คนสวยร้อนจนหน้าจะละลายแล้วจ้า ^^’
“ไม่นานหรอกมึงแต่ขอขึ้นรถก่อนได้มั้ย ร้อนมากอยากเป่าแอร์เย็นๆ ในรถให้ชื่นใจ”
“เออๆ ขึ้นมา”
ทันทีที่ขึ้นรถไปฉันก็เอาหน้าไปจอเป่าแอร์ตรงคอนโซล
หน้ารถอย่างไวเลยจ้า เพราะกลัวเครื่องสำอางที่โบ๊ะมาจะหลอมละลายไปกับไอแดดร้อนๆ ตอนที่ยืนรอส้มโอมันมารับ
“ส้มโอ...มึงเตรียมเอกสารพร้อมยัง” ฉันถามส้มโอที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขับรถอยู่ ที่ถามว่าเตรียมเอกสารหรือยัง ก็คือฉันกับส้มโอเราสองคนจะไปสมัครงานด้วยกันที่บริษัทแห่งหนึ่ง เป็นบริษัทที่ฉันใฝ่ฝันว่าอยากจะเข้าไปทำงานด้วยมากๆ
‘ฉันกับส้มโอเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กเลย พูดกูมึงจนชิน’
“เตรียมแล้วค่า...คุณแม่ฟลาว” ส้มโอพูดลากน้ำเสียงอย่างกวนๆ แล้วหันมาแสยะยิ้มใส่ฉัน
“ดีมากลูกส้มโอของแม่ฟลาว” ฉันลูบหัวส้มโอเป็นการหยอกล้อ จริงๆ ก็จงใจให้ผมที่นางเซ็ตมาเสียทรงแหละ แหม แค่ไปสถานบันเทิง นางเล่นทำผมมาอย่างกับจะไปออกงานสังคมที่ไหน แย่งซีนเพื่อนๆ เก่งที่หนึ่งเลยส้มโอเนี่ย..
20.00 น.
หลังจากที่รวมตัวกันครบแล้ว พวกเราก็พากันเข้าไปข้างในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง คนเยอะมากๆ หนุ่มสาวมากหน้าหลายตากำลังดื่มด่ำและเต้นกันอย่างสนุกสนาน ฉันตื่นตาตื่นใจเพราะไม่ค่อยได้มาในที่แบบนี้สักเท่าไร นานๆ แบบนานมากจะมาที
“เยสสส! ห้อง VIP ก็มาว่ะ” เพื่อนผู้ชายในกลุ่มคนหนึ่งพูดออกมาเมื่อพวกเราเดินมาถึงห้อง VIP ที่น้ำแข็งแม่คนรวยสุดแสน
จะสวยจองล่วงหน้าไว้ให้แล้ว
“ระดับน้ำแข็งจะธรรมดาได้ไงจ๊ะ ปะ...เข้าไปข้างในกัน” ฉันกับเพื่อนๆ เดินเข้าไปในห้องตามที่น้ำแข็งบอก แล้วนั่งดื่มเหล้าพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เพราะอีกนานกว่าจะได้เจอกัน ต่างคนต่างต้องแยกย้ายกันไปทำงานที่ตัวเองรักและวาดฝันไว้
ฉันเผลอลืมตัวดื่มเหล้าเข้าไปเยอะเกินลิมิตที่ตัวเองตั้งไว้เลยขอเพื่อนๆ พักและเดินออกมานั่งสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย สายตามองไปรอบๆ บรรยากาศยามค่ำคืนมันช่างสวยเสียจริงๆ
“คุณ! ชะ...ช่วยผมหน่อย ขอร้อง” อยู่ๆ ชายหนุ่มรูปร่างสูง ผิวขาว ส่วนหน้าตาฉันมองไม่ชัดตอนนี้ตามันมัวๆ น่าจะเพราะดื่มเยอะเกินไป เขาเดินเข้ามาแล้วดึงแขนลากฉันให้เดินไปขึ้นรถหรูสีดำคันหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว ซึ่งฉันก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร เพราะเบลอๆ บวกกับงงด้วย นี่มันอะไรฟะ? จะว่าใจง่ายก็ได้ แหะๆ ^o^
“คุณ! พาฉันมาที่ไหน...และพามาทำไมเนี่ย?”
“เดินเร็วๆ เหอะน่า อย่าพึ่งถามอะไรตอนนี้เลยครับ”
อะไรกัน อยู่ๆ ก็ลากฉันมา แถมยังไม่เคยรู้จักมาก่อนด้วย แล้วทำไมฉันถึงต้องมากับเขาง่ายๆ แบบนี้ล่ะ ฟลาวเวอร์เอ๊ย!!สมองช้าจริงๆ เลยเรา คิดอะไรเพลินๆ รู้ตัวอีกทีเขาก็ลากฉันเข้ามาในห้องแห่งหนึ่ง มันตกแต่งหรูหราอลังการงานสร้างมากแม่จ๋า นี่เป็นห้องที่ฉันใฝ่ฝันอยากจะมีเลยนะเนี่ย
แต่เดี๋ยว!
“คุณเป็นใคร แล้วพาฉันมาที่นี่ทำไม?” รวบรวมสติอันน้อยนิดของตัวเองที่มีอยู่ถามผู้ชายคนนั้นออกไป
“เป็นใครไม่สำคัญ ตะ...แต่ตอนนี้คุณช่วยผมก่อน”
“ชะ...ช่วยอะไรของคุณ!” ฉันถามและมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ ว่าแต่พอเพ่งตามองดูดีๆ นี่ ผู้ชายคนนี้ก็หล่อไม่เบาเลยนะ หน้าคมๆ คิ้วเข้มๆ จมูกโด่งเป็นสัน ปากอวบอิ่มน่าจูบเสียจริง
เมาทีไรแล้วเป็นผู้หญิงใจร่านตลอดเลยเรา แหะๆ^o^
- Writer
