For a minute, I froze on my spot. Tuloy tuloy pa rin ang pagdaloy ng mga luha mula sa mga mata ko. Luha hindi dahil sa takot kung hindi dahil sa pasasalamat na wala si Marco sa eksaktong lugar na 'yon. Hindi nagkatotoo ang panaginip ko.
Unti-unti nang nabunutan ng tinik sa dibdib, inilibot ko ang tingin sa buong rooftop. Ganoon na lang ang pasasalamat ko nang sa wakas, nakita ko si Marco na nakaupo doon sa eksaktong lugar kung saan kami kumakain ng grupo. Ngayon ay kitang kita ko siyang nakasandal sa pader at nakatingala sa langit.
Hingal na hingal pa rin, lumakad na ako papalapit sa kanya. Tumabi ako sa kanya. Halos mawalan ng hangin ang mga baga ko nang makita ko kung papaanong dumausdos ang luha sa kanyang mga mata.
Napapalunok ng laway, wala akong masabi.
"Margot, hindi ba ako w
