Eventually, I become so numb of the pain. Nasanay na akong masaktan nang patago. Nakaya ko nang ngumiti nang malawak sa tuwing nakikita kong sweet sina Cygny at Marco sa harapan ko.
Ano pa nga ba? Talent ko 'yon, eh. Kaya kong magmukhang okay kahit deep inside, wasak na wasak na ako.
Sa huli naman kasi, narealize ko ring bakit ko sisirain ang friendship namin ni Marco gayong wala namang dahilan para gawin ko iyon?
Wala siyang kasalanan. Nagustuhan ko siya pero hanggang doon na lang dapat 'yon. Ako iyong may kasalanan. Umasa ako kahit na wala naman talaga akong dapat asahan.
Siguro, ito lang talaga iyong kapalit ng pagbago ko sa tadhana ni Marco.
Para mabuhay siya, kailangan kong masaktan. Which is way better than me choosing the other path. Iyong hindi nga ako nasasaktan pero mawaw
