It's Monday evening. Dalawang araw matapos mangyari ang pinakanakakatakot na pangyayari sa buhay ko. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin kayang kalimutan iyon. Ang masalimuot na mga alaala ko noong gabing iyon ay automatic na nag-peplay sa aking utak at hindi ko iyon mapigilan. Para itong sumpa na habang buhay nang guguluhin ang tahimik kong mundo. It seems to be an unending chaos who will be my petrifying nightmare regardless if I'm awake or asleep.
Magmula nang gabing iyon, hindi muna ako pinayagan nina Mama at Papa na makipagkita sa kahit na sino man. Hindi rin nila ako pinayagang gumamit ng cell phone dahil as per the Psychologist, dapat daw ay ilayo ko muna ang sarili ko sa mga makakapagpaalala sa akin sa gabing iyon. Pasok doon ang internet dahil ngayon ay balitang balita na sa buon
