หลังจากที่เลือกซื้อของกินกันจนล้นมือ ทั้งกุ้งเผา ปลาหมึกย่าง และขนมหวานมากมาย เราเลือกเดินเลี่ยงออกมานั่งที่โต๊ะม้านั่งยาวหัวมุมตลาดนัดที่ค่อนข้างสงบ ผู้คนไม่แออัด พอให้ลมเย็น ๆ พัดผ่านให้หายใจคล่อง
“เอาของวางไว้ตรงนี้ก่อนแล้วกัน แต่เดี๋ยวนะ...กระเป๋าตังอยู่ไหนวะ...”
“ทำหล่นตอนจ่ายเงินรึเปล่า” ฉันมองเขาด้วยความกังวล
“ไม่หรอก ตอนจ่ายสแกนทั้งหมด สงสัยทำหล่นในรถพี่ เอากุญแจรถมาดิ” ฉันก็หยิบกุญแจให้มือเขาที่ยื่นมาตรงหน้า
“รีบไปรีบมาล่ะ เดี๋ยวอาหารพวกนี้เย็นชืดหมดจะไม่อร่อยเอาได้”
“ห้านาทีก็มาแล้ว หิวก็ทานก่อนได้”เขาพูดแค่นั้นก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปทางลานจอดรถ
“แล้วพวกนี้ฉันจะเทลงถ้วยโฟมเลยไหมเนี่ย” ถึงแม้ว่าฉันจะหิว แต่สุดท้าย ฉันก็เลือกที่จะเทน้ำมาดื่มแก้ขัดก่อนอยู่ดี ก็นะ...มาด้วยกันก็ต้องกินด้วยกันสิ...แถมน้องเขาก็เป็นคนจ่ายเงินทั้งหมดด้วย
ในขณะที่ฉันบรรจงเทน้ำดื่มจากขวดลงแก้วพล
